1 ای دو جهان ذره از راه تو %~% هیچتراز هیچ به درگاه تو

2 پشت فلک طوق سجود از تو یافت %~% شام عدم صبح وجود از تو یافت

3 یافته از درگه تو فتح باب %~% بارگه ان الینا ایاب

4 هست کن هر چه بعالم توئی %~% وانکه همه نیست کند هم توئی

5 چون ز فنا نیست شود هستیم %~% جام رضا بخش از آن مستیم

6 من که بوم خاک زبون آمده %~% صورتی از نیست برون آمده

7 تا کنم از هستی خود با تو یاد %~% کز خود هستی خود شرم باد

8 گر تو ز موجود نباشد بزیست %~% آدمی فانی و معدوم کیست

9 چون سر دعوی کشد آن کس زهست %~% کو ز قفای دو عدم گشت پست

10 هستی مطلق که درو حق تراست %~% آن ز تو گوئیم که مطلق تراست

11 فکرت ما را سوی تو راه نیست %~% جز تو کس از سر تو آگاه نیست

12 در تو زبان را که تواند نهاد %~% های هویت که تواند گشاد

13 راز تو بر بیخبران بسته در %~% باخبران نیز ز تو بیخبر

14 وصف تو ز اندازه دانش فزون %~% کار تو ز اندیشه مردم برون

15 هیچ کس از پیچ کمندت نجست %~% حبل قضای تو که یارد گسست

16 حکم ترا در خم این نه زره %~% رشته درازست گره بر گره

17 زین همه دندان کواکب به گاز %~% یک گرهش را نگشادند باز

18 گر همه عالم بهم آیند تنگ %~% به نشود پای یکی مور لنگ

19 جمله جهان عاجز یک پای مور %~% وای که بر قادر عالم چه زور

20 به که ز بیچارگی جان خویش %~% معترف آئیم به نقصان خویش

21 بر درت ای مایه ده زندگی %~% پیشه ما چیست بجز بندگی

22 سوی تو نی دعوی طاعت بریم %~% عاجزی خود به شفاعت بریم

23 ای به نوازش در خود کرده باز %~% از من و از ms01 طاعت من بی‌نیاز

24 نفس مرا کوست سزای گداخت %~% گر ننوازی که تواند نواخت

25 گم شدگانیم در این تنگنای %~% ره تو نمائی که توئی رهنمای

26 راه چو در پرده کارم دهی %~% باز کن آن پرده که بارم دهی

27 گرچه بزنجیر درک در خورم %~% طوق ده از سلسله کوثرم

28 ده به صراطم قدمی مستقیم %~% تا ز پل آن سوی گرایم سلیم

29 در ره اسلام دلی بخش نرم %~% دیده از آن نرم ترم ده ز شرم

30 بینش من تیره شد از کار خویش %~% سرمه سپیدم ده از انوار خویش

31 دیو بس انبوه و پریشان تنم %~% بدرقه ده که بر ایشان زنم

32 زین دل آلوده که خون منست %~% مزبله دیو درون منست

33 در ره خویشم روشی بخش تیز %~% تا کنم از خویش بسویت گریز

34 زین دم غفلت که درونم گرفت %~% نفس زبونگیر زبونم گرفت

35 قوت شیرینم چنان ده به چنگ %~% که آهوی من باز رهد زین پلنگ

36 آنچه بود مصلحت کار من %~% دور مدار از من و کردار من

37 تا ندهد فضل تو باران فراخ %~% کشته کس برندهد نیم شاخ

38 تخم عمل ده که بکارش برم %~% ابر کرم بخش کزان بر خورم

39 گوشم از ان ابر پر آوازه کن %~% گلشن امید مرا تازه کن

40 آن عملم بخش که بی گفتنی %~% پیش تو ارزد به پذیرفتنی

41 چون بحساب عمل افتد شمار %~% حکم به دستور عنایت سپار

42 حرف سیاهم که وبال منست %~% سلسله گردن حال منست

43 از رقم عفو دلم شاد کن %~% خط امانم ده و آزاد کن

1 ای ز ازل گوهر پاک آمده %~% گوهر تو زیور خاک آمده

2 چنبر نه چرخ بسی بیخت خاک %~% تا تو برون آمدی ای در پاک

3 آن خلقی تو که ز روز نخست %~% کون به مهمانی شش روز تست

4 خود ز پدر گر چه کنون آمدی ms02 %~% یا پدر از حجله برون آمدی

5 دفتر معنی تو ز بر خوانده %~% تخته اسما ز پدر خوانده

6 عرصه عالم به مسافت تراست %~% دولت آدم به خلافت تراست

7 نعل دگرگون زده اسپ به طعن %~% بر رخ ابلیس شده داغ لعن

8 چرخ و زمین امر قضایت نبشت %~% لوح و قلم سر هدایت نبشت

9 حبل و رید تو فگنده بلند %~% در شرف کنگر الله کمند

10 نور تو هنگامه انجم شکست %~% دست تو تسبیح ملایک گسست

11 جان و جهان همه عالم تویی %~% وانچه نگنجد به جهان هم تویی

12 هفت در از گوهر تیغ تو زنگ %~% نه کمر از دور میان تو ننگ

13 گنج خدا را تو کلید آمدی %~% نز پی بازیچه پدید آمدی

14 چرخ که از گوهر احسانت ساخت %~% آیینه صورت رحمانت ساخت

15 آینه زینگونه که داری بچنگ %~% آه و هزار آه که داری به زنگ

16 ور تو همان آب و گلی در سرشت %~% پخته شو از مایه گلخن خشت

17 مرتبه‌ای جو که برانی به ماه %~% کس نخورد شربت باران ز چاه

18 بس که مه نور ره بالا گزید %~% اول ذوالنون شد و پس بایزید

19 هیچ کسی ره سوی بالا نیافت %~% تا قدم از همت والا نیافت

20 برنروی یک قدم از جای خویش %~% تا ننهی بر دو جهان پای خویش

21 دیده اندیشه فلک بیز دار %~% رخنه ببین پیک نظر تیز دار

1 هر چه درین چره کهن ساختند %~% قالبی از بهر سخن ساختند

2 لیک نیفتاد به روی ز می %~% قالب این سکه به از آدمی

3 زنده به جز آدمیان نیست کس %~% کادمی از ناطقه زنده است و بس

4 پس چو چنین است سخن جان ماست %~% وانکه بد و زنده بود زان ماست

5 این خرد و نطق که زان تواند %~% هر دو به هم شیره جان تواند

6 گر به خرد گنج نهان داده‌اند ms03 %~% لیک کلیدش به زبان داده‌اند

1 زاهدی از خوان رضا توشه گیر %~% گشت ز غوغای جهان گوشه‌گیر

2 شد ز بسی سجده پنهانیش %~% خاک زمین صندل پیشانیش

3 تا به نود سال درین داوری %~% داشت ز توفیق خدا یاوری

4 صبح دمی خضر ز خضرای دشت %~% سوی نهان خانه رازش گذشت

5 گفت ز علمی که مرا داده‌اند %~% معرفت هر دو سرا داده‌اند

6 می نگرم کاین عمل صدق زای %~% می کنی و می نپذیرد خدای

7 پیر ز حالت چو گلی بر شگفت %~% استنم از طرب افشاند و گفت

8 گر نپذیرد ز من هیچ کس %~% آنکه نگه می‌کند آنم نه بس

9 من عمل خویش کنم بنده وار %~% آن که خدائیست برانم چه کار

10 خسرو اگر دین طلبی کار کن %~% طاعت یزدان کن و بسیار کن

1 چون تن آدم ز گل آراستند %~% خانه جان بهر دل آراستند

2 آدمی آن است که در وی دل است %~% ور نه علف خانه آب و گل است

3 دل نه همان قطره خون است و بس %~% کز خود و اشام برادر نفس

4 دل اگر این مهره آب و گل است %~% خر هم از اقبال تو صاحبدل است

5 لیک دل آن شد که هوایی دروست %~% و ز طرفی بوی وفایی در اوست

6 زنده به جان خود همه حیوان بود %~% زنده به دل باش که عمران بود

7 غمزده به جان که غم اندوز نیست %~% سوخته به دل که در او سوز نیست

8 سردی دل مردگی دل بود %~% خون چو به تن سرد شود گل بود

9 ز اهل تکلف نتوان یافت سود %~% تا نبود شعله هستی فروز

10 عشق زبانی ز هر افسرده پرس %~% سوزش آن از دل آزرده پرس

11 ذوق نمک گر چه زبان را خوش است %~% چون به جراحت فگنی آتش است

12 خون دل سوختگان باشد آب %~% گریه کند بر سر آتش ms04 کباب

13 گر چه کس از خسته نه کاوش کند %~% ریش نمک خورده تراوش کند

14 نافه که بو از همه سو گرددش %~% پوست کجا بره بو گرددش

15 آه گواه دل غمکش بود %~% دود به غمازی آتش بود

16 موم بود دل که ز عشق است زار %~% کو بگداز اوفتد از یک سرار

17 هست چو دیوار تن رود سیر %~% کاه گلی کرده و سنگی به زیر

18 خرقه آلوده ز صدق است دور %~% هیزم تر دود برارد نه نور

19 سوخته را جنبش والا بود %~% کوشش آتش سوی بالا بود

20 مشعله عشق چو شد خانگی %~% سوخته شد عقل به پروانگی

21 کشته این تیغ سیاست بس است %~% آنکه امان یافت ازو کم کسی است

22 راند چو بر تخته هستی قلم %~% عالیها سافلها زد رقم

23 ز له به مهمانی انسان نهاد %~% داغ به پیشانی شیطان نهاد

24 راند چو بر خصم کهن کینه را %~% کشت به خاک آتش دیرینه را

25 قاعده خاک بر اختر کشید %~% رایت آتش به زمین در کشید

26 جام چه آگه که چه صهباست این %~% غوک چه داند که چه دریاست این

27 هشت حدیقه چمن این گلند %~% چار فرشته مگس این ملند

28 چرخ که زیر است و زبر هر نفس %~% زیر و زبر کرده عشق است و بس

29 روح درین زاویه بیگانه‌ای است %~% عقل درین سلسله دیوانه‌ای است

30 آنکه چشید این قدح تلخ فام %~% تلخ شدش چشمه حیوان به کام

31 شربت شیری به خماری خورند %~% باده تلخ از پی کاری خورند

32 چاشنی باده تلخ آنکه یافت %~% روی ز شیرینی عالم بتافت

33 شیفته از بوی می‌افتد خراب %~% عارف هشیار ز بوی گلاب

34 جان به یکی جرعه که این نکته ریخت %~% کرد خرد حمله و بیرون گریخت

35 زنده نه آن است که جانی دروست %~% اوست که از عشق نشانی در اوست

36 جان که ms05 نه عشقش بود آن بازی است %~% عشق نه بازی است که جان بازی است

37 چند بری عشق به بازی به سر %~% عشق دگر باشد و بازی دگر

38 مرد که در عشق بجان فرد نیست %~% گر صف کافر شکند مرد نیست

39 زنده دلان خوش ز غم دل شوند %~% جانوران پاک به بسمل شوند

40 پاک روانی که به آگاهی اند %~% کشته حق چون ملخ و ماهی اند

41 به که درین ره به رضا ایستی %~% رنجه شوی چون به قضا ایستی

42 گر همه بر دیده زند دوست تیر %~% منت بر دیده نه و در پذیر

43 چون تو فغان از سر خاری کنی %~% به که جز از عشق شماری کنی

44 دل که اسیر رخ رنگین بود %~% موم شود گر چه که سنگین بود

45 خار اگر چند بود تیزتر %~% آتش سوزنده ازو تیزتر

46 هر بت زیبا که جمالش بود %~% فتنه نیازاده خالش بود

47 مردن عاشق نه ز غمخواری است %~% کز پی جان غمزده به دلداری است

48 نز هوس است این همه آشوب دل %~% هست بتان را مژه جاروب دل

49 دل که بود شیفته‌ئی از خود است %~% حاجبی ابروی خوبان بد است

50 سیمبرانی که تو بینی چو ماه %~% عقرب جان‌اند ز زلف سیاه

51 طره‌شان دزد ولایت زن است %~% نرگس شان آهوی شیر افگن است

52 گر چه همه چشم و چراغ دلند %~% سوخته داند که چه داغ دلند

53 مایه مهراند ولی کینه‌جوی %~% دشمن جانند ولی دوست روی

54 آفت تقوی لب می نوششان %~% زلف بلای به بناگوششان

55 چون خط‌شان سرمه دهد در شراب %~% کیست کز آن باده نگردد خراب

56 دل شدگان را رخ زیبا مل است %~% مستی بلبل نه ز مل کز گل است

57 گر نبود دیده شهوت گرای %~% چیست به از دیدن صنع خدای

58 دیده خوبان است به شهوت وبال %~% قند چو می‌گشت نباشد حلال ms06

59 گر نگری پاک رخ لاله فام %~% نیست گل و لاله به دیدن حرام

60 آنکه ز حق پاکی چشمش عطاست %~% منع ز رخسار بتانش خطاست

61 دیده که در وی نظر پاک نیست %~% سرمه آن دیده به جز خاک نیست

62 دیده نباشد که نظر نیستش %~% کور چه بیند که بصر نیستش

63 دل چو رخ خوب تمنا کند %~% دیده به ناچار تماشا کند

64 زانچه که دل را غم آوارگی است %~% دیده چه آگاه که نظارگی است

65 زان دل آزرده خرابی کند %~% کو چو نمک یافت کبابی کند

66 هر صنمی را که نمک بیشتر %~% خسته دلان را دل ازو ریش‌تر

67 حسن نه نیکویی رنگ است و پوست %~% هر چه کند جای به دلها نکوست

68 نیست غم از رنگ و صفایی که هست %~% ناز و کرشمه است بلایی که هست

69 آنکه در و شوخی خوبان کم است %~% میل بد و هست ولی یکدم هست

70 نافه که بوییش نباشد به پوست %~% خون فشرده نتوان داشت دوست

71 خوب که او حسن نداند فروخت %~% سینه ز آتش نتواند بسوخت

72 باغ چه داند که چه چیزش خوش است %~% گل چه شناسد که چرا دلکش است

73 لاجرم آنکس که به گل روی کرد %~% داد ز دستش چو دمی بوی کرد

74 آدمی است آنکه بلای دل است %~% افت پوشیده برای دل است

75 هستی این طایفه سر تا قدم %~% عاشق و معشوق شد و عشق هم

76 آنکه دماغ بشر این بوی یافت %~% قابل آن بود از ان روی یافت

77 سوخته را دل بود از صبر دور %~% آتش سوزنده نباشد صبور

78 دل که به سوی رخ دلکش بود %~% هست چو مومی که بر آتش بود

79 ای که ز جانان کنی افسانه‌ای %~% کم نتوان بود ز پروانه‌ای

1 گلخنی کرد به شاهی نگاه %~% رفت دلش در خم گیسوی شاه

2 شه چو به ms07 گرما به رسیدی فراز %~% سوخته برویش برابر نماز

3 در رخ شه دیدی و بگریستی %~% گاه به مردی و گهی زیستی

4 شاه در و دید و دریافتی %~% در دل از آن سوز اثر یافتی

5 کردی از آن گریه دزدیده جوش %~% خنده دزدیده نهفتی بنوش

6 روزی از آن غم که غانش گرفت %~% جذبه عاشق رگ جانش گرفت

7 رخش ز گرما به دگر سوی تافت %~% گرم سوی گلخنی خود شتافت

8 گلخنی سوخته کان سوی دید %~% تاب نیاورد چو آن روی دید

9 او شده زان سوی به نظاره غرق %~% سوی دگر شعله گرفتش چو برق

10 سوخت ز تن نیمی و برخاست دود %~% او به تماشا ز خود آگه نبود

11 سوختنش دید چو معشوق خام %~% تا به دود سوخته بود او تمام

12 ای که بمیری ز تف یک شرار %~% لاف چو خسرو مزن از عشق یار

1 از پی میراث یکی خشم ناک %~% ریخت به کین خون برادر به خاک

2 تیغ به خون شسته ز پهنای دست %~% پیش در میر ولایت گذشت

3 دید دو برنای چو سرو بلند %~% یافته ز آسیب گناهی گزند

4 تیغ برآورده سیاست گری %~% تا به هر آسیب رباید سری

5 کرد یکی از جگر مهر زای %~% روی به سیاف که بهر خدای

6 گردن من زن قدری پیشتر %~% کو زید از من قدری بیشتر

7 وان دگرش گفت که بفگن سرم %~% تا مرم و مردن او ننگرم

8 هر یک ازین گونه در آن دستبرد %~% جان ز برای دگری می‌سپرد

9 مرد سیاستگر شمشیر گیر %~% ماند در ران حال تحیر پذیر

10 گفت چه خویشی است شما را به هم %~% وین چه طریق است وفا را به هم

11 هر دو نمودند که یاریم و بس %~% وین دم یاری است در آخر نفس

12 کرد برادر کش نظارگی %~% سر به گریبان ستمگارگی

13 گفت به سیاف که شمشیر ms08 کار %~% از سرشان بگذر و بر من گذار

14 دوست دهد جان خود از بهر دوست %~% من بکشم جان برادر ز پوست

15 هر که بدین گونه فتد در وبال %~% عیش حرامش بود و خون حلال

16 وان شغبی کان دو سه تن ساختند %~% قصه به گوش ملک انداختند

17 داد ملک آن دو جوان را خلاص %~% کرد به عدل این دیگری را قصاص

18 مرد که با خون خود آورد دست %~% چون نگری دشمن جان خودست

19 خسرو از اهل رحم این را مجو %~% قطع رحم را رحم الله مگو

1 کعبه روی چند به گرمای تیز %~% تشنه فتادند به دشت حجیز

2 چون به قدم طاقت گامی نماند %~% خون به حد جرعه به جامی نماند

3 بر تل تفسیده قضا می‌زدند %~% ز انده مردن سر و پا می‌زدند

4 دود اجل خاست ز هر بندشان %~% بی خودی از پای در افگندشان

5 ناگه از اطراف بیابان و دشت %~% ناقه سواری سوی ایشان گذشت

6 سوزش‌شان دید درونش بسوخت %~% از تف هر سوخته خونش بسوخت

7 گریه‌کنان آمد از اشتر فرود %~% بر سر هر تشنه روان کرد رود

8 شربتی از مطهره در طاس ریخت %~% زانچه خضر در لب الیاس ریخت

9 پیش یکی برد که این را بگیر %~% چشمه حیوان خور و تشنه ممیر

10 او طرفی کرد اشارت به یار %~% کوست ز من تشنه تر او را سپار

11 چون سوی آن برد چنان کوثری %~% کرد روان او به سوی دیگری

12 جست چنان هر یک از ایثار خویش %~% مرگ خود و زندگی یار خویش

13 دور چو ساقی ز سر آغاز کرد %~% چشم حریفان قدری باز کرد

14 مست نخستین که نخورد آن شراب %~% گشت مزاج از سکراتش خراب

15 خواجه صلا گفت و جوابش نبود %~% خاک شد آن تشنه که آبش نبود

16 بر دگران برد چو آن آب سرد %~% آن همه را نیز نماند ms09 آب خورد

17 آب نزد کاتش‌شان مرده بود %~% جان ز میان زحمت خود برده بود

18 شربت خود خورد نف از دل نشاند %~% و آنچه ز لب خورد ز مژگان فشاند

19 ماند به حیرت ز چنان مردیی %~% کاینست جداگانه جوان مردیی

20 هست جوان مرد درم صد هزار %~% کار چو با جان فتد آنجاست کار

21 ای که نداری روش آن سران %~% چند چو خسرو صفت دیگران

1 بود یدالله بوغا در مصاف %~% با یکی از کینه وران در طواف

2 حمله بسی کرد سوار دلیر %~% گبر ستیزنده نیامد به زیر

3 تا به چنان کش مکش از دستبرد %~% شد ز دو سوالت پیکار خرد

4 هر دو دلاور چون به کین آمدند %~% گرم ز توسن به زمین آمدند

5 دست به هم بر زده زان داوری %~% پای فشردند به زور آوری

6 حیدر کرار بسی کرد جهد %~% کاختر دشمن بزمین برد مهد

7 چون گه آن شد که به خون کردنش %~% دور کند بار سر از گردنش

8 زد به دلیری سگ زور آزمای %~% آب دهن بر رخ شیر خدای

9 سخت به پیچید به خشم اژدها %~% کرد ز ته صید مخالف رها

10 بس که در آویخت درو خشمناک %~% کان زده با دگر زد به خاک

11 زد سرش از خنجر و سینه شکافت %~% سر زده در پیش پیمبر شتافت

12 گفت رسولش که چو خصم درشت %~% به رزمی آورد به صد حیله پشت

13 چیست که بگرفتی و بگذاشتی %~% بار دگر دست به خون داشتی

14 گفت نیوشنده ایزد شناس %~% کایزدم آورد به مغز این هراس

15 من چو شدم چیره بر آن سخت کوش %~% آب دهن زد به رخ من ز جوش

16 در غضب آورد مرا نفس خام %~% در دهن نفس نهادم لگام

17 کانچه غزا زین غضب آرام بجای %~% بهر خودست این نه ز بهر خدای

18 گشت ضروری که رها کردمش %~% پس ms10 ادب از بهر خدا کردمش

19 آنکه جهادش ز پی دین بود %~% این کند و شرط غزا این بود

20 مرد غزا جز ز پی دین نکرد %~% دید بسی خسرو اگر این نکرد

1 داشت شبانی رمه در کوهسار %~% پیر و جوان گشته ازو شیر خوار

2 شیر که از بز به سبو ریختی %~% آب در آن شیر درآمیختی

3 بردی از آن آب ملمع به شیر %~% نقره چون شیر ز برنا و پیر

4 روزی که آن کوه به صحرای خاک %~% سیل درآمد رمه را برد پاک

5 آنکه جهان سوخته شیر کرد %~% سوخته شد ناگه از آن شیر سرد

6 شیر خنک از تف و تابش بسوخت %~% جمله آن شیر ز آبش بسوخت

7 خواجه چو شد با غم و آزار خفت %~% کارشناسیش در آن کار گفت

8 کان همه آب تو که در شیر بود %~% شد همه سیل و رمه را در ربود

9 مرد شبان زان سخن آمد ستوه %~% ماند سرافگنده چو سیلاب کوه

10 خسرو اگر دین طلبی از خدای %~% زین دل خاین به دیانت گرای

1 صبح دمی رفت مسیحا به دشت %~% سبزه صحرا به دمش زنده گشت

2 بی خردی در رخ آن گنج زار %~% کرد به دشنام زبان را در آن

3 هر چه که گفت او سخن ناصواب %~% زین طرفش بود به رحمت جواب

4 او به خصومت همه نفرین فزود %~% وین به لطافت همه تحسین نمود

5 گر چه زد او خنجر پهلو گزای %~% بود ز عیسی نفس جان فزای

6 گفت رفیقی که نگونیت چیست %~% پیش زبون گیر زبونیت چیست

7 زو چو به رویت ستم افزون بود %~% تو سخن از لطف کنی چون بود

8 گفت مسیح از دم روح اللهی %~% کای ز دمم جان تو بی آگهی

9 هر کس از آن سکه که در کان اوست %~% آن بدر آرد که به دکان اوست

10 او خم ms11 سرکه است کجا می‌دهد %~% وانکه نباتست به دل کی دهد

11 من نشوم چون ز وی افروخته %~% او شود از من ادب آموخته

12 من که ز دم مایه ده جان شدم %~% این صفتم داد خدا زان شدم

13 خلق نکو باد مسیحا بود %~% پاسخ بد مرگ مفاجا بود

14 خسرو اگر خوش دمی از هم دمان %~% رو که تویی عیسی آخر زمان

1 باغ در ایام بهاران خوش است %~% موسم گل با رخ یاران خوشست

2 چون گل نوروز کند نافه باز %~% نرگس سرمست در آید به ناز

3 سبزه برآرد خط عاشق فریب %~% از دل بیننده رباید شکیب

4 برگ شود بر گل نسرین فراخ %~% آب چکد ز ابر بر اندام شاخ

5 سرو تر اندام ز لطف صبا %~% از خز بی‌تار بپوشد قبا

6 تازه شود لاله چو رخسار دوست %~% غنچه نوخیز نگنجد به پوست

7 بر رخ گل غازه کند لاله زار %~% جلوه‌کنان دست برآرد چنار

8 از خط سنبل که معنبر شود %~% خاک چمن غالیه‌تر شود

9 ابر بگرید به رخ بوستان %~% باغ بخندد چو لب دوستان

10 تا بنهد بر جگر لاله داغ %~% گل همه از باد فروزد چراغ

11 بط ز ترانه که برود آورد %~% فاختگان را به سرود آورد

12 گر چه کند مرغ ز مستی خروش %~% نیز نهد بر سر گل پا به هوش

13 با ز چو گل رخت بریزد ز خار %~% خنده فراموش کند لاله‌زار

14 باغ دهد حله رنگین به باد %~% غنچه ببندد لب شیرن کشاد

15 سرو سرافراشته پست اوفتد %~% در ورق لاله شکست اوفتد

16 نافه شکوفه ندهد بوی مشک %~% پر شکند فاخته از شاخ خشک

17 مرغ خورد بر گل نسرین دریغ %~% باد بیارد به سر سبزه تیغ

18 نسترن از شاخ درافتد نگون %~% خشک شود در جگر لاله خون

19 سرد شود چشمه چو افسردگان %~% زرد شود سبزه چو گل خوردگان

20 شاخ بنفشه ms12 که ز جا بر شود %~% کز دمه دیده عبهر شود

21 برهنه گردد چمن حله پوش %~% شاخ دهد مژده به هیزم فروش

22 خنجر سوسن چو فتد بر زمین %~% سایه ببر ز سر یاسمین

23 ابر نیارد گهری از سپهر %~% خار نخارد سر نسرین به مهر

24 عهد جوانی که بهار تن است %~% نسبتش اینک هم ازین گلشن است

25 تا بود اسباب جوانی به تن %~% روی چو گل باشد و تن چون سمن

26 تازه بود مجلس یاران به تو %~% جلوه کند صف سواران به تو

27 شیفتگان دیده به رویت نهند %~% رخت هوس بر سر کویت نهند

28 نکهت گیسو چو نسیم سحر %~% رنگ بناگوش چو نسرین تر

29 نرگس تو باده نداند گناه %~% غنچه تو خنده ندارد نگاه

30 تاب دهد چهره ز برنایست %~% میل کند سینه به رعناییست

31 دیده سوی فتنه پرستی کشد %~% دل همه در شوخی و مستی کشد

32 ناز کنی ناز کشندت به جان %~% دل طلبی نیز دهندت روان

33 روز چه جویی به شبت آن رسد %~% تا شب تو نیز به پایان رسد

34 نوبت پیری چو زند کوس درد %~% دل شود از خوش دلی و عیش سرد

35 گونه رخسار به زردی زند %~% آتش معده دم سردی زند

36 موی سپید از اجل آرد پیام %~% پش خم از مرگ رساند سلام

37 در تن و اندام در اید شکست %~% لرزه کند پای ز سستی چو دست

38 چشم شود منزوی از خانها %~% رخته شود رسته دندانها

39 قوت دل بشکند و زور تن %~% پوست جدا گردد چون پیرهن

40 چنگ صفت رگ جهد از پشت پیر %~% تار بخندد چو کهن شد صریر

41 عشق بتان بار بریزد ز دوش %~% دیگ هوس باز نشیند ز جوش

42 تیره شود مشعله نور عین %~% دل به مصلا کشد از کعبتین

43 خشک شود عمده با زو چو کلک %~% سست شود مهره گردن ز ms13 سلک

44 کند شود باد هوا را سنان %~% میل ز معشوق بتابد عنان

45 از می و گلزار فراغ اوفتد %~% زهد ضروری به دماغ اوفتد

46 بر همه این دو دمادم رسد %~% از همه بگذشته به ما هم رسد

47 آن که ایام جوانی گذشت %~% عمر بدان گونه که دانی گذشت

48 تیر قدی بر سر پیری نژند %~% گفت به بازی که کمانت به چند

49 گفت مکن نرخ تهی مایگان %~% رو که هم اکنون رسدت رایگان

50 عهد بهار از گل شبگیر پرس %~% ذوق جوانی ز دل پیر پرس

51 پیر شناسد که جوانی چه بود %~% تا نرود از تو ندانی چه بود

52 فارغی از قدر جوانی که چیست %~% تا نشوی پیر ندانی که چیست

1 شکر خدا را که ز فضل خدای %~% گشت مزین چو بهشت این سرای

2 بیست خزانه است درو پر ز گنج %~% بیست خزینه ز صد و بیست و پنج

3 ور همه بین آوری اندر شمار %~% سه صد و ده بر شمر و سه هزار

1 یارب از آیین صواب خودم %~% هم تو بیاموز جواب خودم

2 بو که ز نزدهت گه درالسلام %~% بوی علیکی رسد و السلام

مطلع الأنوار

مطلع الأنوار

نبذة عن الكتاب

الفهرس