مقدمة

کجاگردد محیط کنه او دل

عین آتش شد از این غیرت و برآدم زد

با که گویم حال تنها ماندن دشوار خود

چه حاصل از صبا ما را نسیم یار بایستی

به دیوان آشنائی نیست او را

نه شیطانی است، رحمانی است این حال PageV01P063

کز شکست جام مجنون قصد لیلی دیگراست

خبرم شدهاست کامشب بر یار خواهی آمد

پای بر چشمم نهادی خانه روشن ساختی

چه حاجت است که با هر کسی درآمیزم

تو نه معشوقی نه عاشق مر ترا باری چه شد

صد ms063 چو من ار فنا شود باد بقای چون توئی

بر سرکوی تو از پای طلب ننشینم PageV01P086

خون جگرش ز دیده بیرون میریخت

که در تیر خدنگت هر طرف او را ستون باشد

وصل او روزی شود والله خیر الرازقین

تا نخواهد گشت در خاک لحد عمت دفین

دعویی کردی و حق در جانب تسست ای امین

کو ز هر بهر دشمن و کو مهره بهر دوست

به چشم بختشان عالم سیه گشت

رود زبان من ازکار و هیچ نتوان گفت

کو حریفی که قدم بر سر این کوی نهد

حرباو میدید و میگفت آفرین! صد آفرین!

خوش دمی باشد که ما را کشته زین میدان برند

به چنین منصب شایسته شدم دولتمند

سلامت فرصتی می جست و بگریخت PageV01P203

زبانها بود از دیوان به لا حول

همچنان هیچ نگفتیم که صد چندان است

به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

و ز همه غمهای دل خط امان می خوانمش

چه تمکین مشت خس را پیش سیلاب

چشم جان را نور بخشیدی و مردم را صفا

جگر حسود خون شد تو مگر جگرنداری

جان پردرد و زبان عذر ms317 خواه آوردهایم

به چنین منصب شایسته شدم دولتمند

که حضرت را جفا در خستگی چیست

سیلاب خون زدیدهآ گریان همی رود

تا قیامت آن سخن ورد زبان من شود

آن کیست که او به مرگ شادان نشود

خوش خرامان گذری کن به تماشاگه راز

برقع از رخ بفکن جمله ملک را بنواز

هزار فتنه زهرگوشه رو به مردم کرد

سینه و دل خون شده روح [و] روان بگریسته

بر دل من جمله مرغان چمن بگریستی

می توان دیدن به خوابش ای دریغا خواب کو

خواهی ببخش و خواه بکش رأی رأی توست

خلق را خشنود سازند و ms464 خدا را خشمناک

خوش دمی باشد که ما راکشته زین میدان برند

فرق پیدا در میان ترک و مغفر میکند

دراین اندیشه یکروباش و عالم را قفایی زن

بساط قرب میخواهی بلا را مرحبایی زن

روزی که قضا باشد و روزی که قضا نیست

آغشته به خون، لاله صفت نزد خدا رفت

ولک التسع من الثمن و بالکل تملکت

کمر چون توأمان بسته است خورشید جهان آرا