مقدمة

هم قاف ولام رونق وهم کاف ونون بها

در فواید علم تاریخ

طبرستان یاد کرده است .

چون میبینی که شاه فیروز نماند

یاقی نماند عبرت ارباب عقل را

گنجینهآ قارون همه بادست آری

چون بگذری و جمله بهجا بگداری

فصل آخر

حکبث

و خلغا و سادات علوبه و داعیان :

تا در حق هر بنده نظر چون آید

نا گاه ز سنگ خاره بیرون آید

علیک لیوث آلغاب من کل جاذب

یهون علیها العتب من کل عاتب

حکایت3

حکایت 2

حکایت

بیت :

حکایت

جها [ن] ماند واو با مظالم برفت

حکابت

یصل

حکابت

بنو علی موالیهم و ان زعموا

و لا یمین و لذ قربی ولا ذمم PageV01P083

بجانب الطف تلک ms062 الأعظم الرمم

م دم لرسول الله عندحم

عند الولذ یتة إن کم تنکر النعم

آبوکم آم عبیدالله آم قثم

پیراهنی ندوخت که آخر قبا نکرد1

حکابت

حکابت

حکا بت

و آکثرت أحزانی و ms078 آفرحت مدمعی

عبادید شتی بعد الف بمجمع

و کانت حمی للسا خط المتمنع

و آمسی بها ظنی رهینا و مطمعی

مقیما بها من غیر أذس ومقنع2

حکایت

صا

شود . ان شاء آلله تعالی.

در حریم حرمت اصفهبد اصفهبدان

حکابت

اونی که می کوشک پر از مادابلوجن

هل عاتد الدهر إلد من لد خطر[79]

و یستقر بأعلی قعره الدرر

و ذیس یکسف إلا الشمس وآلقمر!

ملک العادل ذی العزة والبرهان

صادق الوعد فلا یخلف کالخوان

خواند پدر از فخر ترا خسرو عالم PageV01P156

و اجمال گفته شود .

واپی کردنباز وشکت وهار مجیردیم

یا بهل انداج که نیه او یکی سنگ

حکایت

هرچه اندیشه در آن بندد چندان گردد

و إنی کها بین آلسماگین جاعل

معنی آن براق که گویند همت است PageV01P165

وقابیع ایشان.

واسوده گشت در کنف عدل انسوجان

و ایام بر گشوده زه از گردن کمان

دیرست تا ms134 نداد فلکر ی تسان PageV01P178

که خلق در شکم مادرند پنداری

یا رب هیی لنا من آمرنا رشدا

گردون چو بنات نعششان بیراکند

تا آن همه مملکت بدین میارزید

زانکه بلندی دهد تا بتواند فکند

وین نامهآ عمر خوانده گیر آخرچه

صد سال دگر بمانده گیر آخرچه

جامیست بی شراب وشرابی است بی شکا

ااکنون.

سریر ملک حهان تختکاه تر کانست PageV01P197

خاتمهآ کتاب