مقدمة

غلام شاه مردانست اسماعیل بن حیدر

بک چند به باقوت تر آلوده شدیم

شستیم به آب توبه آسوده شدبم

موبمو حال پریشانی من می گوبد

در سر هوسم هست ولی دسترسم نیست

عجب که عار نمی آیدش زباری من

شادم از زند گی خویش که کاری کردم

عاشق زبلا چگونه برهیز کند

اما بادی که آتشم تیز کند

تا کی به حیات خویش باشی مغرور

در هر قدمی هزار بهرام به گور PageV01P028

شتابنده را نعل در آتشست

دروبند ازین هر دو برخاسته

ز دیگر در باغ بیرون خرام

خللافت ms019 بناه

کامرونهی محتسب را چرخ اذعان می کند

زهره تار چنگ از خورشید پنهان می کند

در شفق افلاک را آلوده دامان می کند

که عکس سنبل اندر آب از بادوزان لرزد

بسان گلبنی کز نازکی گلها برآن لرزد

چومرغی کز نسیم صبحگه در آشیان لرزد

مکن کاری کمه از دستت دل پیروجوان ارزد

دلم ms020 چون بر گ بیداز بهر آن نازک میانلرزد

که رمح31 موشکاف ادر کف شاه جهان لرزد

تن پیل دمان کاهد دلشیر ژزیان لرزد

ز جین ابروی دربان او بر آستان لرزد

به هیبت گر نهد پا برزمین هفت آسمان لرزد

جو تیغش جااننسناند انس وجنرا جسم و جان لرزد PageV01P031

زهیبت چون جرس دل دربرروئین تنان لرزد

تن سیماب کافتاده استدوراز بطن کان لرزد

سوی هدف خوبش نهائی نظری هست

کزبهر تو چون بادصبا دربدری هست

کزحال دل گمشده او را خبری هست

هزار ملحد چون یوسفی مسلمان کرد

دوبیت قطعه مثالی که شرح نتوان کرد

دمی که حکم تواش پادشاه ایران کرد

ولی به حکم توآدم سجود شیطان کرد

شاخی که سنگ میرسدش آشیان کنند

که نسب نامه ما مهر نبوت دارد

ز نجیر از آن کم است کهدیوانه پرشدهاست

همرهان رفتند و خاکستر نشینم کردهاند

آب ما از مند ساقی کوثر آمد

که ازو گشت جهان عالم پیر PageV01P054

بود چون آب نهان در شمشیر

بی طلبکار چو خورشید منیر

نا کند کل جهانن را تسخیر

هیچ جا از دهن یار شنیدی خبری

«رباعی»

الحسینی بهادرخان PageV01P089

کهاز شراب حریفان سفله گلناری

طریق مدارا گزین بی درنگ

که بک چند فارغ شوی از قتال

در وادی جهل بی سبب افتادی

الحق به جهان داد جهالتدادی

بهر چه مصاحتش بود حکمتش آز داد

بکی رساند به ساحل بکی به طفان داد

بکی به وصل بشارت بکی بههجران داد

ازورود مقدم شد زادهآ والانتاج

صاحب لولاک مهمان خدا لیل العراج

آنکه دادند پادشاهان جهان او را خراج

از سر نو خاندان شاه ابران را سراج

گز تو گیرد زود عجلت سلطنت رسم و مهاج

چند روزی از حوادثدر حضیض اعوجاج

می گذارد عنقریبت فضل حق برفرق ناج

بر فراز مسند عباس شاه و تخت عاج PageV01P104

در مزاج اشرفت دارد جبلی آمتزاج

دمبدم باشد عطایش برجهانی چون معراج

چون گدایان می نماید روز و شب خاتم لجاج

افتد از بیم تو بر اعضای رستم اختلاج

سینهٔ‌ خود را کند بهر خدنگ تو اماج

صید همچو صعوهو گنجشک تیهو و دراج

گردهآ خبزی بود بر گوشه آن چون کماج

بکشکافد ظهر ماهی دیگری صدردخاج

یابد از عدل تو چون نوشیروان مورش علاج

نوعروس ملک را آری به سلک ازدواج

از صفاهان ms081 تا خطا و روم و ترکستان رواج

کز فرنگ و چین و روس و مغربت بدهندباج

سایه اقبال و دولت بی خزان چون سروو کاج

این شب تاریک و تار اظلم دیجور داج PageV01P105

کاشانهای سربه فلک بر افراشتن

درباغ بوستان ز سر شوق کاشتن

ز خاک خانه بی که بباید گذاشتن

روا بود که ملامت کنی زلیخا را

به عزتم زدل آزاری و جگر خواری

کنم به نقد حیات ابد خریداری

نسخه درج ساخت.

که مهر ناصیه بر خاک آستانش بمالد

به پادشاهی دهر است نامور زان وجد ms111

بروزنیک و زمان سعد و ساعت سعد

خداش بهره وافی زعمر و بختمه بخشد

زغیب گشت ندا نو گلی ز باغ محمد

همه عالم چون گلستان بنظر می آید PageV01P138

جشن شهزاده ایران بنظر %~% می آید

آنکه داراست چو دربان بنظر می آید

چو سکندر که نگهبان بنظر می آید

حبذا مرتضوی شأن بنظر می آید

در فصاحت که چوسبحان بنظر می آید

کان گهر سایه یزدان بنظر می آید

شمع عیسی زشبستان بنظر می آید

پرده برخاسته پنهان بنظر می آید

صبح مولود سلیمان بنظر می آید

مطلع بهر درخشان بنظر می آید

خسرو صفحد دورانن بنظر می آید

زانکه شاهنشه خاقان بنظر می آید

بی تامل که جهانبان بنظر می آید

ای «خطا» نوگل خندان بنظر می آید PageV01P139

معجز این است که آسان بنظر می آید

وارث مسند شاهان بنظر می آید

بشنوای دوست که آسان بنظر می آید

وارث مسند (1218) شاهان بنظر می آید

(204 چ) همه عالم خوش وخندان بنظر میآید

بادل خرم و شادان بنظر می آید

به بلاغت که چوسبحان بنظر می آید

وارث کشور ایرانن بنظر می آبد

هفت کشور چو گلستان بنظر می آید

راست چوتن باده پیمان بنظر می آید

همچو خورشید درخشان بنظر میآید

بردرش همچو نگهبان بنظر می آید

ملک چون مه تابان بنظر می آید PageV01P140

ابن خاقان بن خاقان بنظر می آید

(205 ر) چون هلال مهرمضان بنظر می آید

لب او لعل بدخشان بنظر می آید

تاج فرق همه شاهان بنظر می آید

کان گهر مرتضوی شأن بنظر می آید

آن یکی خسرو دوران بنظر می آید

از ره شفقت نهاد، بر سر ناهید تاج

کاندو در بزم عقد، خطبه کند ازدواج

حجله گهش را سترد زاطلس گردون دواج

تاکه بود هور را بر سر انجم خراج PageV01P143

چون شکر وشیر باد باهمشان امتزاج

ملک حکمش نصیب آیدش از ملک تاج

مقدمه تانیه

چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود