مقدمة

شعر

مقالة دوم

یت

سعر:

که پادشاه جهان در پناه درویش است

مقالة پن

چون کشید از فرط غیرتتیغ عالم گیر را

آنکه دارد روز و شب در کیش دولت تیر. را

دور کرد ازخان و مان بدخواه بیتدبیر را

روم و چینو روس و هند وبلخ هم کشمیر را

نیکوی جوشن نباشد ناوک تقدیر را

اندرین کار از کجا مدخل دهد تأخیر را PageV01P092

مقالهآ پنجم

هر که در فتح ممالک ره دهد تقصیر را

بر کف گوهر فشانت دستگاه اکسیر را

غزل

ببانگ چنگ مخورمی که محتسب تیز است

که موسم ورع و روز گار پرهیز است

بعقل نوش1 که ایام فتنه انگیز است

که همچوچشم صراحی زمانه خونریز است

که صاف این سر خم جمله دردی آمیزاست

که ریزهاش سر کسری و تاج پرویز است

بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

احل : قاوت PageV01P099

بوادی سر گردانی

قطعه

بهنر گس افسر زرداد و چشم نابینا

خدایراست بقای قدیم و ملک دوام

شعر

قصیده

ثعیان آتشین دم روئینه استخوان

یامرغ آبیی[*92] که در آبت بود مکان

با اخترت مقابله با آبت اقتران

هم چرخ زیر دستت و هم بحر زیر ران

در موقفت جهنم ودر ساحتت جنان

در آتشت نشیمن و در آبت آشیان

صحن تو دل نشین و هوای تو دل نشان PageV01P120

در جنب تست گلشن و درجوف گلستان

پیوسته در هوای تو هم پیر وهم جوان

چون جم جدا نمیشوی از جام یلزمان

در دم زچشمهات شود چشمهها روان

تا آب و باد و آتش و خاکست در جهان

فالمخمس

رباعی

با گوهر پلید بزرگیت آرزوست

کان را بهیچ وجه توان گفت کین نکوست

بدبخت این چه سیرت ناپاک واین چه خوست

هیهات چشمهای تو ازسنگ یا ز روست PageV01P129

با دوستان دشمن و با دشمنان دوست

1- اصل : هیر PageV01P130

آن پادشاه

یا کیست آن که شکریکی ازهزار کرد 10

بیة

عکایت

بیت

بیت

بیت

یا آوجود[ و] عدمش را غم بیهوده خورند

بیت

تا نگویی که در آن روز وفائیت نبود

کائی ومقیم خطهآ خاک (شوی

کانی بالتقصیر استوجب الفضلا

که این مژده آسایش جان ماست

زهی کلام تو مفتاح گنجهای فتوح ms136

المحتاج الی اللهشاه شجاع1.

یت

بمت

بیت

حضرت سلطان مه رخسار زین العابدین

بیت

تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

اقرار بندگی کن و اظهار چاکری

نا یکدم از دلم غم دنیا بدد بری

درویش و امرن و خاطر و کنج قلندری

از شاه نذر خیرو ز توفیق یاوری

ای نوردیده صلح بهاز جنگ و داوری2

بیت

پیداست کزین میان چه برخواهد خاست3

ایت

قالة فت

بیت

بروز دیدن خورشید و شب مه تابان

بیت

مت

هذه جنات عدن فادخلوها خالدین PageV01P165

عثنوی

آن حجناب

حکایت

بیت

با چنین آتش جان سوز چهسان ساختهاند PageV01P174

که رشک جنت خلدی و جای حورالعین

ز شرم غرق شود زآب چشم عبرت بین

خدایگان قضا قدرت قدر تمکین

بود زقدر و شرف شمس ملک ودولتو دین

علی زخلق حسن در فضایلش تحسین PageV01P178

شهور آن همه اردی بهشت و فروردین

بیت

قصیده

بیت

ابیت

سعادت ابدی سدرهآ تو کرد مقام

فضا ز صحن وسیع تو میبرند بهوام

سواد قاعدهآ آب را بیاض دیده غلام

علو سقف ترا آسمان مینا فام

ملاذ و ملجاء ایام و کامکار انام

که آب شد زحیاء کفش وجود غمام PageV01P186

بسال هشصد و عشرین ثلاث1 کرد تمام

فارس وعراق

شعر

آن به که پیر دولت خود با جوان دهد

اردوی ظفر قرین

دارد همهآ روی زمین زیر نگین

پیوسته چنین بوده جهان را آیین

بیت

در جر گهآ ری بحکم حی سبحان

1389 تاریخ وفات اوست «خاقان زمان»

بیت

بعضی واقعات

بیت

که او کشیده عنان باشد این1 گسسته مهار

فبیت

فیت

ببت

منان روی نمود

معر

زل و ابد

هثنوی

شهر

ا- امل : زخیره PageV01P205

شعر

بت

هثنوی

معر

هر

تماه شد PageV01P210

مجلس اول

فصیده

چوبک زدن درش بمثل شاه قیصر است

رورا نمود عالم از آن رو منور است

عالم بیمن جود وجودش مصور است

گر چه لوای حضرت او ماه پیکر است

توقیع آل آل بنامش مقرر است

با همتش محیط سرای محقر است

او دیگر است و حالت او نیز دیگر است

هر حرف از این سخن صدف پرز گوهراست

میخوان که هربکی زیکی خوب وخوشتراست

بر دشمنان دین محمد مظفر است

هر کرا میخواست جان بخشید ورفت

تمصه

آستان هلایک آشیان

کز نخل محبت رطب عشق نخوردست PageV02P029

بقصبهآ ماهان

بعضی از واقعات

هیگردیدند

از سر سدره نماید بهوایش پرواز

لب بامشهمه در گوش زحل گوید راز

نعمان برفت و ذکرخورنق هنوزهست

فرشته طلعت ونیک اختر وهمایون فال

چنانکه تازه شود برگ گل ز باد شمال

انصاف دادو گفت که این سعدا کبراست

وان کار که ایام همی خواست بر آمد

هم بوداز رای این خورشید دولت راجمال

برترند از بحرو کان، آن درسخااین در نوال

وز رکاب این نخواهد یافت اقبال انتقال

آن بود محمود طالع این بود مسعود فال

آفتاب دولت این باد ایمن از زوال

اطراف جویبار سپاه سمن گرفت

اجرام کوهها شده پنهان میان برف

کرشمه دامن دل می کشد که جااینجاست

رنگ اوسرخ شدوروی برافروخت به باغ

روزروشن به سر شاخ که دیده است چراغ

کوزه ای چند نبات است معلق بردار

پنداشتم که جنت عدناست در خوشی

هر ورقی دفتریست معرفت کرد گار

به زیبائی از یکد گر خوشترست

قطب زمان

که آب چشمهآ حیوان درون تاریکی است

گرچه تلخست ولیکن بر شیرین دارد

که نیست جوهر نفسش به خوی بدموصوف

که رشک جنت خلدی وجای حورالعین

زشرم غرق شود زآب چشم عبرت بین

در حق او گمان ثبات و بقا خطاست PageV02P101

تا چه معنی لطیفی تو که اینت سورتست

دیوانهآ عشقیم چه پروای تو داریم

رفیع الحسینی

آثار پدیدست صنادید %~% عجم را

پناه ملت وراعی خلق و نصرتدین

دگر مطرب بجز شهری نخواند

سخن در نکتهآ شیرین شود صرف

گل رعنا زرنگ و بوی او داغ PageV02P110

که شد از فیض بویش سیب مشکین

فصل 196

من مجلدسیوم

فصل 198

دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

فغان زگردش این جان شکار جورپرست

که گوهری که به سی سال سفت خود بشکست

فصل 202

کان ذره به از هزار خورشید نشد

که خوب وزشت و بدونیک در گذردیدم

نگاشته سخنی خوش به آب زر دیدم

مباش غره که از تو بزر گتر دیدم

نماز شام ورا خشت زیر سر دیدم

با غرقه شدن یا گهری آوردن

یا سرخ کنم روی بدان یا گردن

بس غصهآ روزگار باید خوردن

هم سرخ کنی روی بدان هم گردن

دست من و دامان تو ای باقی عمر

کاندر دل تنگ من جزدوست نمی گنجد

به از عمر هفتاد و هشتاد سال PageV02P131

نه ز دانش بود فسوس و درنگ

دستش نرسید لیک دستش برسید

جوینده ملک و مال و توقیر شدی

فی الجمله به یک هفته جهانگیر شدی

روی 5اد

ز محنت آیتی مسطور میخواند

نه گوش دهرشنید ونه چشم دولت دید

ارغون خان

زنهار که از دست خودش نگذاری

سودی نکند ندامت و غمخواری

مکن تقصیر ومغزش را برون آر

نه در عقیدهآ من بنده ms321 هر گز آن بوده

کو صد هزار شاه و گدا را به قهر کشت

سهلست خوب و زشت اگر نرم یا درشت

پیوسته به گرد نقطه می گردد خط

دولت ندهد خدای کس را به غلط

مه روی بکند و ز هره گیسو ببرید PageV02P140

بر زد نفسی سرد و کریبان بدرید

محمدبن جوینی در یگانهآ دهر

به وقت عصر دوشنبه به رودخانه اهر

ز جام تیغ لبالب چشید شربت قهر

شهادت یافت در صحرای نوشهر

که دستور ممالک بود در دهر

چشید او هم زدوران شربت فهر

که دارد در ترازو نوش با زهر

دردار العبادهآ یزد

پی تبرد وهم به تعداد آن

صحت عقل [و فضای روحی وجان جهان

ساحت عزت جناب تست دولت را مکان

اشک و انجم در کنار و آب کوثر دردهان

زاطلس گردون زمینت وز کوا کب آسمان

صحن دلخواهت بهشت تاسع 1 است اندرجهان

هرنفس صدحاتم وهرلحظه صد نوشیروان

مبدع امن وامان مقصود ابداع زمان

خامهآ او چون گهر افشان شدی

که تیر عمر گرانمایه در گذشت از شست1

زمانه، خیز که این خانه نیست جای نشست

نوشت منشی تاریخ او که «طابثراه»

به شرط آنکه نگوئیم از آنچه رفت حکایت

اطراف بوستان جهان خرم از تو باد PageV02P152

اطراف دشت گشت ز برگ سمن سفید

در معدن سیاه عقیق یمن سفید

روضهآ فردوس پیش ساحتش نا دلپذیر

اخترانرا برحریم صحن میمونش مسیر PageV02P158

بلکه آمد این و آن بانسبت قصرش قصیر

ورنه و ضعی اینچنین هر گز که آرد در ضمیر

135 الف] باقی به ذکر خیر بودنام آدمی PageV02P160

از طور تو ظاهرست اخلاق حسن

که از هر منصبی بیمنصبی به

دین ودنیا را بدین راه وروش معمور دار

به نام نورجهان پادشاه بیگم زر

در مجلس تو منصب بالا نمیرسد

حکم قضا به صاحب جوزا نمیرسد

که معمار ملک است و پرهیز گار

تا بتوانی مکن بدی از کم و بیش

بنگر که چکارمی کنی درحق خویش

چو کرداتمام این زیبا عمارت

جمالاباد %~% بادا رشک جنت

میرزا سلمان جابری

خشم جهان سوز

بر افراخت اعلام جور و عناد

فلک، سعادت اورا به فتح گشته ضمان

قبای گل نگشتی پاره از باد

شد عازم کوه و دشت لاله

ز دست ظلم او عالم به فریاد PageV02P177

ز بارش قامت مظلوم چون چنگ

مبخشای بر هر کجا ظالمیست

به هر خانه از ظلم او ماتمیست

که رحمت برو ظلم بر عالمیست

سه و سال میمون و فرخنده باد

به راهی شتابد که افتد به چاه

چنین گفت با خسرو کاردان

ندارم ز خبث بداندیش باک

مه را چو گوی درخم چوگان کشیدهای PageV02P179

خوش بر کنار چشمهآ حیوان کشیدهای

که جان ازتن نشد فرق وتن ازجان

ز بیمش دل چرخ بودی دو نیم

به تقدیر ملک اکبر

که تیر عمر گرانمایه در گذشت ازشست

زمانه خیز که این خانه نیست جای نشست

که خسبند ازو مردم آسوده دل

که بعد از توبیرون زفرمان تست

اودر آن ملک ms363

که زیبد آسمانش پایهآ تخت

از آنرو قول و فعلش بود ناخوش

ز قولش راستی مهجور بودی

به آخر عقبهآ مرگ آیدش پیش

گیاهی بی بقاتر زآدمی نیست

فردوس نشان

قیصری کز نور رایش داشت آیتها زمان

ظلم ظالم بسی زحد می گذرد

در مجلس شاه حرف صد می گذرد

خسرو تاج بخش چرح سریر

چشم بد از جمال جاهش دور»1

نا ز تو خشنود شود کردگار

جز خجلی حاصل این کار چیست

شرم نداری که چه عذر آوری ؟

او شده ، آوازهٔ‌ عدلش به جای

چون باغ ارم به تازه روئی

خوش دل وخوش خوی چواهل بهشت

به صبر کوش که کس نگذرد ز حکم خدای

جز خجلی حاصل این کار چیست

چو زین دو در گذری« کلمن علیها فان»

کزین دو کار بیابی سعادت دو جهان

برعقل و دانش او خندند مرغ و ماهی

به یکجا جمع گشته آب و آتش

معنی او خاتم اقبال ودولت را نگیر PageV02P195

بنفشه رنگ وسمن بوی و گل نگار گرفت

درخت مروحهٔ‌ شاخ سیم بار گرفت

شنیدم آیهآ «توبوا الی الله» از لب حور

شد بههایاهای گریان بر سر آصف پناه

وله

نه باجان کسان، با جان خود کرد

همیشه راستگوی وراست خوباش

دولتی رو بتو آورد زکف مگذارش

دلش بندهآ گنج و دینار شد

تا بر مراد دوست رود روز گار تو

ز لب ره نبردی سوی گوش حرف

کشیده ms380 سطوت او پای ظلم در زنجیر

دعا و ثنا کرده زیب بیان

به بی حد رعیت ز بیداد سر

کفایت کن از خلق فریاد را

نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد

که در دسر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

بپیچد سر از راه بهبود خویش

خدیو فلک رتبه عباس شاء

گریبانش از دست غم چاک باد

که بی عدل و داد تو گیتی مباد

گیسوی شام باز و گریبان صبح چاک

«عزل ظالم» سال تاریخ وزیر جهرم است

تدبیر به عقل عقلا ارزانی

کشتیبانی به ناخدا ارزانی

دانی که شب وروز چرامی گردد PageV02P205

بر گرد زمین کربلا می گردد

دست تهی برون ندهد هر گز از چنار

کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را

آنکه دریای شرفرا بود او در صدف

کز غلامیش کند قیصر و فغفور شعف

تاج شاهان زمان افسر شاهان سلف

گرسکندر نهد آئینهٔ‌ انصاف به کف PageV02P207

شا کر از نسبت فرزندی او شاه نجف

می کشد چرخ چومه بررخ اوداغ کلف

آفتاب فلک معدلت از برج شرف

که ندیدست چو او مادر ایام خلف

که نگه داردش اقبال شه از بیم تلف

جور را رشتهآ ییداد گسسته است زکف

بر درش بهر شرف خیل ملایک زدهسف

آمد از شست دعا تیر اجابت به هدف

مژدهٔ‌ تهنیت آورد به گوشم هاتف

که بگو شاه سلیمان شد و آقا آصف

روان شد به روی زمین جوی خون

بهمیدان در افتاد مانند گوی

به صحرا چو شیر و به دربا نهنگ PageV02P212

کلب علی بن %~% ابی طالب است

شاه عالی مکان بنده %~% نواز

همه روی صحرا شدی لاله رنگ

بیت

بر چهرهآ او چو نور پیداست PageV02P216

کشید هیبت او پای ظلم در زنجیر

باخلق بهعدل و رفق دلداری به

کند نسیم صبا در چمن گل افشانی

نیایدش بنظر اقتدارکیوانی

نگفته میشتوی ناشنیده میدانی

ز لوح جبهه خط سرنوشت میخوانی

بیان کنم بتو تا عرض حال من دانی

همیشه می کند از اشک یاس عمانی

ندیده باد مرادی بهغیر طوفانی

از آن ره است که چون شرح حالمندانی PageV02P218

عیوب داعی خود را همه بپوشانی

ز روی جود اگر آستین بیفشانی

همیشه تا که کند جلوه شام ظلمانی

عدوی رای ترا درد همدم جانی

سود دو جهان بود ز سرمایهآ تو

پاینده بود بر سر ما سایهآ تو

صفی دویم ظل ایزد تعا لی

وزیری که کردند عمری تمنی PageV02P223

نگهدارش از چشم بد حی دانا

ز پیر خرد شد رقم این معما

لباس وزارت مبارک %~% بآقا

آسمان قدری فلک شانی امیر یزد شد

میشود آباد چون آقا وزیر یزد شد

قفعه

مبارک منزلی %~% فرخنده جایی

ز یکدیگر به خوبی سر کشیده

خط قطویی لهم» بر هرورق داشت

چو صحن فلک عرصهاش جانقزا

معطر هوا %~% از %~% دم %~% سنبلش

بر آورده بر اوج افلاک سر

فیت

برای مسکن تو بر کشیدهاند قصور

وفا از ملک دنیا نیست امید

سکندر سوی آن عالم چرا رفت

بدنیا خلعت پایند گی نیست

تاریک شب زما نه شد روز

بو %~% تخت حمل نشست شادان PageV02P230

آراست زمانه %~% دگر بار

شد نغمهسرا %~% ز %~% شوق بلبل

قطعه

ز الطاف سلیمان جهان با آصف ثانی

کند بر در گهش گر قیصر و فغفور دربانی

ز سهمش کرد چون اهل ریاضت ms407 ترک حیوانی PageV02P231

کشیده همچوزنگی داغ فرمانش به پیشانی

که با برگ گل سوری کند باران نیسانی

به معموری مثل شد ملکیزد از بعد ویرانی

نمیبیند کسی در خاطر عاشق پریشانی

ز نهی مصلحت جویش اهالی در تن آسانی

به وصف حشمتش لبها دمادم در ثناخوانی

ندیده هیچکس خورشید را با چین پیشانی

طبایع را کند ارکان عالم تا نگهبانی

سراپا چون مشرف شد به تشریفات سلطانی

دو مصرع بر زبان جاری شد از الهام ربانی

چو باید در بر آصف سراپای سلیمانی

لیت

صبحی بر آوری سر و شامی فروبری

هر گزز شست3 مرگ خدنگی خطانگرد

پیراهنی ندوخت که آخر قبا نکرد

یت

199الف ازمردوزن فغان وناله برخاست4

امارات قیامت گشت پیدا

فرو بارید سیل از کوه تا کوه

ز دیده خاک را نمناک کردند

ز دود آه ایشان تیره گردون

علمزدآتش دلهای محزون

که عالم ندارد قرار ms411 و ثبات

چو خورشید تابنده یابد زوال

بدین شومی اندر زمانه ندید

کزین شد جهان را خلیده جگر PageV02P236

190 الف] درین عید شدشادی ازما بعید

ای خراب از تو خاندان بقای

خوش دلی را مگر بهخواب فنای

چه فقیر و غنی چه شاه و گدای

حر کتهای تو همه بی جای

یک زمان از در وفا بهدر آی

یک نظر چشم بینشی بگشای

چه ستومی در آمد از تو ز پای

آن عطاردضمیر روشن رای

آن وزارت پناه ملک آرای PageV02P237

مرکز %~% همت و محیط سخای

کسب فر می نمود بال همای

گشت همسایهآ زمین ای وای

که زدی صبحدم ازان سیمای

که سبق بردی از ید بیضای

پشت پا زد درین خراب سرای

خیمه در زد ms412 بهسوی ملک بقای

کرد در روز عید قربان جای

کعبه بگرفت از براش عزای

همچو طوبی مود شو و مای

بستدل را به حیدر و ابنای

خازنش شد %~% به خلد راهنمای

حاجبرحمتش نمود ایمای

مسندآرای %~% جنت المأوای

دل ز دستور عقل و فطرت و رای

یزدیان رایتیم %~% کرد آقای

جانب ملک بقا آقای دولتیار شد

همره روح القدس با فرقهٔ‌ احرار شد

چون برای صید دلها روح تو شنغار شد PageV02P239

چون بظهر کوفه روحت واصل ابرار شد

گوهمای روح آقا لامکان سیار شد

ایضا

ولهایضا

صورت رقم

بیاضش چون سواد دیده پر نور

په پاکی دلفریب و روح پرور

نشاط افزا چو صبح زند گانی

داند که متاع ما کجائیست PageV02P243

که فردا نگیرد خدا بر تو سخت

بر آراست تاج و بر افراخت تخت

به آیین %~% صاحبقرانی %~% نشست

که نا برهم زنی دیده نه این بینی نه آن بیی

معر

ایام به آب زند گانیش سرشت

خود قیاسی نکند کس نه بدان ونه بدین

باد او چون نفس روح امین مشک آگین

کنداقرار و بگوید که چنین است چنین

فصل 490

از مجلد سیوم

چنین بود چو در افتد به مرغزار آتش

چو گل در بهاران بخندید از آن

بهصد محنت و درد شد مبتلی

که در بیوفایی بسی زحمتاست

هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

با خبر باش که صیدش نشوی سهل مگیر

زاغ سیمرغ شکاری که ترا گشته اسیر

دام عنقا نقوان یافتن از موج حصیر

در گلستان جهان هر دو ندارید نظیر

اوهم از نکهت خط کرده جهان را تسخیر

کار شمشیر نیاید ز غلاف شمشیر

بند گردیده به گلبرک تری ناخن شیر

پادشه را به زمین افکند از روی سریر

سر منصور ز دار ادب افتاد به زیر

بود در طالع ms429 حسنت که شوی عالمگیر

سجدهآ شکر کن و در قدم دوست بمیر

به نیازی که فقیرانه زند دستش گیر

گر زمژگان تو خواهد که بسازد پرتیر

به طریقیست که بر شاخ بخشکد انجیر PageV02P258

که اگر آینهاش از تو شود زنگ پذیر

می کشم زلف ترا چون خط او در زنجیر

صورت رقعه

کوزن مردانه ای کین رشته در سوزن کشد

نه صدق و مروت نه صبر و شکیب PageV02P264

خواب نیکونیست در وقت سحر بیدارشو

فصل 517

ز اندازه برون بی سر و سامانی من

جمع آمده اسباب پریشانی من

و بی اثر داغ نیست

زرد کند رویت و گویی زر است

که وفا کرد که با ms437 ما کند

بوی وفا یست درین خاکدان

مبانی تحریر %~% او %~% دلپذیر

خجل کرده از نغمههای صربر PageV02P267

مشعل شود افروخته از شمع در حساب

حسن خطش کرده باهم آب و آتش راقرین

نمی شاید خزف در عقد گوهر

وز تگنای گنبد دوار در گذر

مردانه وار از سر این کار در گنر

سعیی نمای و زین ره پر خار در گذر

فرشته طلعت و نیک اختر وهمایون فال

پیرایهآ کرامت عقبی عبادتست

ابیت

کانست دعاشام و سحر پیرو جوان را

باد صبح از شکوفه عنبربوی

فصل 538

بک به یک از دل به زبان داشتم

بوش بد من به نکویی خویش

که کنم ختم سخن والسلام PageV02P272

از مجلدسیوم

سر پنجهآ فتنه داشت از پنج بلا

اقبال تو ساخت دستش از پنجه جدا

که ترسم بوی او گیرد گل وغیری کند بویش

نوشت کلک قضا شرح ثم وجه الله

ترا هنوز کم است از برای «عرض سپاه» PageV02P274

بدان صفت که شش ازشصت و پنج از پنجاه

فکنده است بهچاه عمیق بخت سیاه

نمایدش به نظر همچنان که آب از چاه

بلند ساخته ایزد اساس مسند و گاه

گهی که راست نشینند و کج نهند کلاه

قول شه را که بود در ثمین

پای تا سر فرو روم بزمین*

همه گیتی افروز با نام و ننگ

شب از بهر طاعات بیدار بود

همه روی صحرا شدی لاله رنگ

رباعی

هر روز مصیبتی به تقدیر خداست

پیوسته به خاتم عبادت %~% آراست

پیوسته قدم %~% به وادی غزو نهاد

[221 ااف درسایهآ ms446 شمشیر بود باغ مراد

عمه گیتی افروز با نام و ننگ

روان کرد بر سینهآ بد سگال

خزانی در پی هر نو بهاریست

چراغ لاله بی باد فنا نیست

که روبد از سربامش فلک به دیده غبار

درون غرفهٔ‌ او مهر شمسهآ زرکار PageV02P281

که زیبد آسمانش پایهآ تخت

به اندک زمان جمع شد لشکری PageV02P282

224 ب بساط بزرگی به رسم جهان

بپرداخت ز انجم حصاد سپهر

کمند فکر فکندن به طرف بام حصار

ز هر جانبی تا بیک ساله راه

دل ms453 مشرک از خوف وحشت غمی

کزو کافران خون دل میخورند

کشیدند صف بر یسار و یمین

بمان تا بماند ز آدم نتاج

که ما بندگان تو خداوند گار

ز بخشش سپاهش همه شاد شد

سمند ظفر زیر ران مراد

ه فز دولت شاه ربیع عدل سیر PageV02P288

حصار غنچه شده فتح با ذخیرهٔ‌ زر

نپوشیده آهن که آهن گسل

ورا تخم پیکان و دل کشتزار

سر انجام کارش سعادت همه

همین سربه محرابش آمد فرود

شعر

اگر در افتد بر اوج نه سپهر ظلال

که گر چونشر کند آفتاب از اختربال

محکوم امر و نهیت از ماه تا به ماهی

هم دور تست فارغ از وصمت تباهی

در شان تست منزل آیات پادشاهی

نبودی بجز مکرمت کام او

که گلشن ازو ms460 گشته گلخن نشین

که هست این رصد بر ضمیرش قیاس

در آن خاک تن ایمن از باد غم PageV02P293

در آن فرش مرمر بهجای صخر

دل کان فیروزه اندر خراش

زجامش نگه رشک بال تذرو

خلوتسرای مرقد او پر ز نور باد

دل کین خبر شنید کسش با خبر ندید

بر مسند اقبال بماند جاوید PageV02P295

فصل 605

رسید مژدهٔ‌ دولت ز هاتف اقبال

که توانم ادای آن [235 الف] کردن

عشر اوصاف او بیان کردن

که بالاترازهرسخن حمد تست

ز انوار لطف تو یک ذره مهر

فصلاول

جهان بگشتم کاینک منم گدای سخن

به رونمای سخن رفت و در بهای سخن

مجلس فروز انجمن آرای سرفراز

آن به که پیر دولت خود با جوان دهد

هزار تیر بلا بر رخم گشودی و رفتی

به یک کرشمه دل عالمی ربودی و رفتی PageV02P303

بسان برق زدورم رخی نمودی و رفتی

به صید میشدی وخنجر ازمودی و رفتی

فنون فضل را جامع کتابی

در خانهٔ‌ ی ردهبجانش سو گند

گاه از نگهی نشانهٔ‌ تیر شدم

ایضا

ایضا

یضأ

و اسباب نشاط و عیش نا منتظم است

طفلم من و تنگنای گیتی رحم است

گلبن این روضهٔ‌ فیروزه رنگ

تیغ زن تارزک لشکر کشان

هر دم به جهان لذت دیگر بودی

خوش بود اگر نه مرگ بر در بودی

از رشحهآ کلک تو جهانی گلشن

شده چون آفتاب عالم گیر

وحدت این و آن کثرت او

سر خدمت بر آستان دارد PageV02P311

حق او طرز حق پرستیدن

هیچ جز حق درو نمی گنجد

وانکه نشنید ازو سخن چه شنید

ور درد فراق حاصلی بنویسم PageV02P312

کو دست کزان درد دلی بنویسه

بر طینت آدم رقم غم زده اند

کین ضربت اولین بر آدم زدهاند

246 ب] دایم نبود نور بقا تابنده

باشد همه را به یک اجل آینده

مبین معنی آیات تنزیل

شدی پر از زلال زند گانی

دامن گردون ز اشک گرم آلاید به خون

مرجع دل نیست جز« اناالیه راجعون»

روان کرد وز دیده ها خون دل

بر فرق سر مبار کش افسر عل

دگر نیمی ز بهر نیک نامیست

فرو بندی فرو بندند بر تو PageV02P316

در اعتقاد تو ضد است نون مگرنی را

شد عازم آن سرای جاوید بقا

غیر از احدی که نیست او را همتا

دردا که کو کب شرفش در وبال رفت

در عالم مثال ولی بی مثال رفت

لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست.

250 الف که از آن هیچکس ندادنشان

همچو روز وداع آفت جان

که نهان شد به زیرسنگ چو کان

گشت در خاک همچو گنج نهان

که نبودش ز مرگ خط امان

همه فکر او در قیام و قعود

هست نور رای او مصباح راه اهتدا

میزند بحر کمالش موج بر اوج سما PageV02P323

بهاو سنت مصطفی زنده بود

ز زند گی غرضی جز حضور یاران نیست

به غیر صحبت یاران و غمگساران نیست

گشته به فنون علم در دهر مثل

ذات تو ز اصحا فضیلت افضل

نام نکوست حاصل ایام آدمی

نیدیانت را نه دنیا بر مرادست ونه دین

مولانا محمد شرفی

در زلف دلاویز تو آویزم دل

تا هیچ دلی درو نگیرد منزل

فرداست همچو گل همه برباد رفتهایم

همه لطف و همه جود و همه علم

مه تابنده بر برج کرامت

گردون سایه دارشب وروز درغم است

ز جام دهر می «کل من علیها فان»

جبینش آفتاب صبح خیزان

ازخدا می طلبم صحبت روشن رائی

هر چه بهجز حق همه را سوختی

با خرد بیکران ، با هنر بی شمار

زیور دین و زینت دنیاست

نعمتی بهتر از رفیق کجاست

بهر کاری قضا را محرم راز

ز کنج فقر گنج فیض جسته

ز خود بیگانه با حق آشنایی

خون در تن نافه مشک اذفر گردد

اکسیر چو تربیت کند زر گردد

بیت

ز فرزند شایسته شایستهتر

ورنه در دهر مهره بسیار است

که نی کلک من شکربار است

مولانا علی

خلوتسرای مرقد او پر ز نور باد

خواجه عبدالغالب

وز مهر ووفا سرشته میخواهم

بک بوختهآ %~% برشته میخواهم

مولانا قطبا

امیر محمد ابراهیم

نبودی طالب دنیای ms503 فانی

که در آن نامه خبرهای نکو خواهد بود

نیک بینی گمان بد مبرش

سعی سودی نکند جهد به جایی نرسد

اینة در هست که چسبانتر ازین میباید

پردهای بر سر صد عیب نهان میپوشم

دلبرم گر رخ نماید جان بر افشانم چو شمع

تا سرا پای وجود ms505 خود نسوزانم چو شمع

غم او عاقبت در پرده رسوا می کند ما را

ریخت طرح آشیان از خار خار PageV02P345

از طپیدن حلبر دریرن

جمله خونم نور شد در زیر پوست

چون زتاب مهر از دریا بخار

شد ز خون مردهام پروانه ساز

از گل بر قست در جامم گلاب

از طپیدن بال و پر وا می کند

مور را سر داده در مغز سرم

کش پر پروانهام ریزد عبیر

شد تنم چون ms506 شمع صرف اشک و آه

بوی عنبر میدهد خا کسترم

روغنم با شعلهای 1 آمیخت عشق

کز رخش برقع بود صبح بهار PageV02P346

نو گلی چشم غزالش عندلیب

نوک مژگان خامهآ تصویر ناز

صد هزاران فتنهاش اندر کنار

سرنگون کرده نمکدان بلور

گشته شبنم هاله و غبغب شده

خندهاش بر بوسه چشمک میزند

سینهٔ‌ ماهی ز پشت پاش داغ

بوسه از لغزش ناستد تا به ناف

طرح لوح سینهاش را ریختند

در صفا سرچشمهآ آب بلور

غنچه سان بالیده و پستان شده

میزند پشت کمان بر آفتاب PageV02P347

ز آتش گل سوخت آخر حاصلم

رفت دین و دل به تاراج نگاه

از تو زهر آرزو در شهد ناب

گرمی هنگامهٔ‌ دوران ز تو

ارغوانی کن رخ زرد مرا

ای بهشت از دوزخ هجرم بر آر

فصل 746

که در عالم نمیداند کسی احوال فردا را

به ابرو کمان و به گیسو کسند PageV02P348

ز گیسو بنفشه ز عارض سمن

گیسوی چون کمند او می بردم کشان کشان

جامهای بود که بر قامت اودوخته است

چو بر حوالی آب حیات مهر گیاه

سر ما نداری سر خویش گیر

حدیث دلبر فتان و عاشق مفتون

ز لوث گنه پاک و معصوم بود

بمع ms510 مفیدی

فصل 757

شاید که گرد دامن مردی بما رسد

که نیابی به منع آن برهان

گفتدعه %~% ببقعة الامککان

چون مرغ پر شکسته که در آشیان بماند PageV02P355

از آتش فراق که در استخوان بماند

داغت که در درون دل ناتوان بماند

اینک ببین که ماه ز داغش نشان بماند

جز «منطقی» که دیدهآ اوخون فشان بماند

عاقل شدست مجنون مجنون شدست عاقل

گره از کار فرو بستهآ ما بگشایند

کسه در خانهآ تزوبر و ریا بگشایند

ر275ب] بی رشحهآعیون شرایع طمع مدار

بی باری سیاست شاهان کامکار

شاه عبدالعلی

جهان گفت بس بس که از حد گذشت

که دادست دوران به دستش عنان

که خورشید ملکست و ظل اله

میر محمدصفی

محمد شیخ الاسلام

ضمیرش مظهر انوار توفیق

علوم شرع واضح از کلامش

بر اهل علم هر مشکل زهر فن

ندارد جز شریعت پروری کام

279 الف] چشم زخم از خاندانش دور باد

میدان که دوازده امامند مدام

کردد به دوازده مهش دور تمام

تبارکالله گویی که رحمتیست جسیم

دل منور شود وقوت روان یابد جان

ندارد جز شریعت بروری کام

روی نهاده به زمین نیاز

العلیه العالیه

اوله

سبزه ازویرانهام یک گردن از مینا گذاشت

قاعدهآ دین به دیانت نهاد

وز امانت مرد کامل میشود

دل او عرش و مسجدش معراج

ز برج بذل که ایثار را بسی اثر است

نگردد ز «دستاربندان» خجل

آن بود محمود طالع، این بود مسعودفال

امامی اصفهانی

مولانا ابوالبقاع

مؤمن بفروی

قاضی افضل

m

فصل 803

زاهد نکشد ز ترس او جام طهور

فاسق زمی مغانه در دور تو دور

بر جان ستمی د گر رسیدی

هر شام شفق شدی پدیدار

در سینه نداشت یکدم آرام

الواعظ الیزدی

قد برافراز که کوته شوداین افسانه

عالی نسبی که بود در دین فاخر

دیدهآ دوران ندیده مثل او صاحب کمال

به شیرینی ز حلوای شکر به

گر افلاطون بدی از هوش رفتی PageV02P384

در وادی غم طایفهٔ‌ بی سر و پا را

صد قافله جان منتظر آواز درا را

کز نه ادیم چرخ دوال رکاب ساخت

بردن بخاک این آرزو مشکل ترازهر مشکلی

تماشاکن دروچون کاروان کعبه محملها

پیا ساقی مرا آزاد کن از قید مشکلها PageV02P385

بیابان حرم را بر سر چاه است منزلها

خاصه از بهر نثار صحبت یاران خوشست

وان تماشا هم به دیدار هواداران خوشست

یکدل که مبتلای غمش نیست در کجاست

زهی بیان تو اسرار علم را کاشف

پای از %~% راه %~% دین برون ننهاد PageV02P387

جامع مفینی

جامع مفیدی

دردو عالم دل و زبانی بس

کهنه دلقی و بیم نانی بس

ور ذکرخطاطان

از جوهر خط تو بصر تور فزای

بیند ز غبار خط تودیده جلای

چون خط عذار خوبرویان دلبر

فی الحال زدی دست تعجب بر سر

العبد نورا لدین محمد کجویی

بیاض صفحهآ کافور را بهمشک افشان

تا ز تو خوشنود شود کردگار

فی الحال درون دیده جایش دادند

تا کی دگر به هم رسد این تخته پارهها

که میان سنبلستان چرد آهوی خطایی

شب از بیم او خواب ایشان حرام

فصل 844

شد از حکمتش کار عالم درست

سر مویی از سر او کس نیافت

نهد در کفی خاک فرهنگ و هوش

حکیمان دانای روش ضمیر

که گوید ثنای جهان آفرین

دل پا کش نظر لطف خدا را منظور

که آدمی چکند با قضای کن فیکون

بلای عجز فرو رفت پای افلاطون

بماند بیهده در دست بوعلی قانون

که خوب وزشت وبد ونیک در گذر دیدم

نگاشته سخن حوش به آب زر دیدم PageV02P409

مباش غره که از تو بزرگتر دیدم

گهش زهر قهرست و گه نوش مهر

به خاک افکند آخرش خوار و زار

ز اخلاف او عسالم آباد باد

به ضمیر تو التجا دارد PageV02P414

گر سبق گیرد از تو جا دارد

خجلت از عرض مدعا دارد

پشت گرم از شکست ما دارد

بند گویی مگر به پا دارد

که ز انگشت من عصا دارد

حال سیمرغ و کیمیا دارد

گر بود آن چنین سزا دارد

شوخ چشمی به من نوا دارد

حرز خط تواش شفا دارد

که مرا بخت.1 مبتلا دارد

ههینا محملا

وی چو عقل اولین پا تا بسر فضل و هنر

وی چو عقل از ابتدای آفرینش کاردان

عیسی دمی خدا بفرستاد و بر گرفت

از صد هزار گفته نیاید مگر یکی

چشم بددور تو گویی که بهشت د گرست

میرزا حسن بیک

روح را راحت رسد از مقدمش

زایل شدی ز گنبد دوار بی ثبات

دادی ز رنج رعشه سفیدار را نجات

که دافع مرض و راحت روان گردی

که از مصاحبت جان تو نیزجان کردی

که آفتاب ms566 صفت شهرهٔ‌ جهان گردی

فصل 885

پس شعرا آمد و پیش انبیا

مرغ روح از شاخسار عمر تا هی می کنی

مجد همگر

سرو قدش چو بید موله شده دو تا

قد در خرام و جلوه به پامردی عصا

زد آتش غیرتش زبانه

بیم است که جامه پاره سازم PageV02P422

تا بشکند آز عهد که با ما میبست

ا با د گری ببینمش دست به دست

یضأ

گر براندازد فلک بمیاد این ویرانه را

وحشیی باید که برفک کیرداین پیمانه را

وزان خوردن شراری جستی از سنگ

ایضا فرموده ms569 :

همه نا کامی اما اصل هرکام

نهادند از کرانه در میانه

یضا

به بستان برد و بند ازپاش برداشت PageV02P424

صلای رغبت هم آشیانی

عدوی خانه در پهلو نشسته

صفیری پر خراش از سینهٔ‌ ریش

که پروازش بود بر دست صیاد

نشاط سرو و گل فرصت شمارید

مرا هم با شکنج دام کاریست

بیهوده گرد کوچه و بازار عالمیم

نی زآن گروه خانه نگهدارعالمیم

کالبدش شد به زمین همچو گنج

بگشا به نگاهی گره کار مرا PageV02P426

امسال بده مواجب پار مرا

هر کسی نقش خویش میبیند.

خواهم ز بقا به قد عمر تو قبا

خواهم که به پوشی زکرم عیب مرا

به خاک افتادم و کردم مناجات

کزین آلودگی ام پاک گردان

اجابت کرد استدعای آنم

شه خیبر گشا را رو به محراب

دو فرض اندر قفای او ادا کرد

کرامی کردم از پند و نصیحت

ز شرب بادهام پس توبه فرمود

و اندر طلب حقیقتم طالب کن

حشرم به علی ابن ابی طالب کن ms572 PageV02P428

فصل 930

من مادر دهر را گرامی خلفم

ایضا

وین گل به ازل شکفته زآب و گل ماست

مهر علی و آل علی در دل ماست

وقف رندان خراباتی بی سامانست

تر ز تآثیر شمالش چمن رضوانست PageV02P429

ثرفیض قدوم ملک ایرانست

رشک فردوس برین کلبهآ درویشانست

زآنکه این مرحله سر منزل بیکارانست

روضهٔ‌ خلد که مأوای کم آزارانست

کی دلش را هوس قصر و سرایوانست

حوریش بکر سحن حسن خطش غلمانست

فریاد ز ایام جوانی فریاد

سودا به میان شصت و هفتاد افتاد

بشنو حال ما و فرزندان

در هنر بر گزیدهآ یزدانم

شش درم داده از دو درج خدا

که نبینم زوالشان هرگز

صاف در سیرت و بصورت درد

صانع بی شریک ارض و سما

در کمالات و فضل نامی کن

ایضا

318 ب آوله ایضا

در بحرو برند روز و شب بی خور وخواب

یک صوفی چرخ زن به دریا گرداب

سا کنان این بلد را دوری از حق بیش از این

کز هجر گردم چون تار آن مو

بر گشته مژگان ، پیوسته ابرو

از ننگ مرهم دزدیده پهلو

خورشید گردد سنک ترازو

من کهنه صیاد او بره آهو PageV02P433

میکنم در هر قدم صد جا به جا افتاد گی

شیوهآ او سر کشی و کار ما افتادگی

خانه زادماست همچون نقش پا افتاد گنی

طفل اشکم قسمتم کرده خدا افتادگی

وحی ما خاموشی و معراج ما افتادگی

حبذا بیدست و پایی مرحبا افتاد گی

هر کجا لغزید پا گفتیم یا افتادگی

ابتدا گردن فرازی انتها افتادگی

هست مقصد خا کساری مدعا افتادگی

این پیری نامرد سراپا ننگست

ایضا

در گلشن ایام ذلیل وخوار 2 است

ایضا

دل چیست غم و درد وبلا را هدفی

مرک ازطرفی و زند گی از طرفی

گرفته چون قباتنگم در آغوش

که غم با شادمانی زهر با نوش

که کردم جان شیرین را فراموش

ولی ما را ز غفلت پنبه در گوش

بکار ماو ما در خواب خرگوش

باغم دوست کناری زمیان مارا بس

درغم سروقدی اشک ms578 روان مارابس

جان پرحسرت و چشم نگران مارابس

دل پرداغ ز اسباب جهان مارابس

نظر مرحمت پیر مغان ما رابس

سخنی ازلب شیرین دهنان مارا بس1

بقیهآ حاشیه صفحهآ بعد PageV02P437

5 جامعیت من مادر زمانه رهر

که دست قدرت در جیب فطرتم تنهاد

چه از طریقهٔ‌ انشاء ، چه از ره انشاء

چه از غزل ، چه قصیده کفی بها الاشهاد

چه از مبادی مبدأ ، چه از مآل معاد

ه شمارهٔ‌ آن عاجز آید از تعداد

ولی چه ms579 سود که طالع نمی کند امداد

فدربه وف من این بیت کرده است ایراد PageV02P438

آلوبالو %~% پلو نخوردیم

پیشاهنگیم و %~% جو نخوردیم

صد شکر که پیشرو نخوردیم

که هر یگی به د گر گونه داردم ناشاد»

زرهزنان حوادث کشیده صد بیداد

متاع فضل و قماش هنر مباد کساد PageV02P439

وله

وله

دا آمد که ms580 ای طیار مگسل

بردی به قیافهرهرهٔ‌ من

فریاد کشید کهره من

آبی بخور از مطهره من

میتوان گفتن مرا پرورد گار معصیت

می شود قهوه خانه جا گیرش

دردنا کی ناله را از درد جانکاه منست

مشعل خور روشن از آه سحر گاه منست

رهبری همچون محبت هادی راه هنست

محرم سر محبت جان اگاه منست

پادشاه ملک خاور چا کر ماه منست PageV02P443

زول

حلاوت لب شیرین نمک چشیدهٔ‌ تست

ربودن دل عشاق آفریدهٔ‌ ms583 تست

مرا که قباهٔ‌ دل ابروی خمیدهٔ‌ تست

سفارشی که نکو داردش رسیدهٔ‌ تست

نوری تنبا کو فروش

صایب را کن زجام هوشیاری مست

ماساق به ساق و دیگران دست به دست

می باید داد جان و میباید رست PageV02P444

نی ساق به ساق مال ونی دست به دست

تا جام ز لعلش نکند جرأت بوس

با خون کبوتر آشنا چشم خروس

میدان به یقین که چین ابروست عبوس

می خون کبوتر و دهان چشم حروس

ملا عرشی

یادم از کشتهآ خویش آمد و هنگام درو

کانچه کشتیم ز خجلت نتوان کرد درو PageV02P445

سیه پوشی %~% چو آب زندگانی

لب و دندانی از یاقوت واز در

دو گیسو چون کمند تاب داده

ر سر تا پای مقبول جهانی

کانچه کشتیم ز خجلت نتوان کرد درو.

بس که دهقان اجل کرد بهاین داس درو PageV02P446

داغشکردم ز انتظار گله

کفیش پر بود از خون ، کفیش پر زحنا

ملا رمزی

ز انجام نکوی تر بود آغازش

هر چند بلندتر %~% شود پروازش

خرابه ایست که تابیده آفتاب در او PageV02P447

ملامصاحب نائینی

محبت را از %~% آن کودک بیاموز

ملافوقییزدی

صحن گلزار بلاغت راز شعرشرنگ وبو

ایضا

اله

هر کرا یافتیم احمد کی است PageV02P448

سخن طوطی هندستان فکر است

سحن %~% گوز %~% دهانآدمی دور

سخن کاه معانی را جوال است

که از کونش چکد مغز حلاوت 1

که کون طبع را راحت فزاید

چکد از نیفه اش صد گوهر بکر

که در دشت فضیلت خر چراند

مولاتا اختری یزوی

صاف کن دل که دعایت به اجابت برسد

مگر ابدیشهآ در1 خویش تنیدن داری PageV02P450

ملا وارسته

شیخ نور مال امیری

پریشان را پریشان می شناسد

که دست ما گربیان می شناسد

مفیدا ملاغیاث بزاز

برق پیکان تو همچون شمع سوزد تیررا

غیرشیرین هیچ باعث نیست جوی شیر را

خورشید چو بر اوج رسد وقت زوال است

مباد رشتهآ امید را دراز کنید

در نگاه به روی کرشمه باز کنید

برای مطلب خود رو به کارساز کنید

زیبا صنم خوش کمری می خواهم

بسیار بجدم پسری می خواهم

خودخرج نکردن عبث از کیسهآ مارفت 1

با وصل تو مانده ام ز دیدار تو باز

سسعیدای مجشون

بر سر علم فتیله افراخته ام

قندیل کلیسیای دلساخته ایم

سایهآ داغ جنون از سر ما کم نشود PageV02P455

مولانا آزاد یزدی

مولاناصفاتی

یضی

وله

آب ازخون1 جگردادیم این شمشیر را

آب در کوزه زفیض لب او باده شود PageV02P457

ایضا

چندانکه دلش میل جفا داشته باشد

فتراک تو آیا سر ما داشته باشد؛

یضا

ایضا

ایضا

ملاکسوتی

ملا آگهی

کزتصور کردن آن می شود کس بی حضور

عشوهآ محبوب بدشکل و نظر بازی کور

میهمانی به تقلید و گدایی به زور

غریب بی بصرانند بهتر آن که نباشند

ملا کاسب

کز خون دلش پیرهنت رنگ گرفته

ایضا فرموده

سعی بسیار نمودم که تمامش دیدم PageV02P459

331 الف] شوقی

فزاید حرص او ساعت بهساعت

به هر دم در طلب برتر نهد گام

چو بید روی گل خواهد که چیند

گر پیر شدی غم جوانی داری

منه

باهر که نه اوست شرح این غم ندهی

سراج الدین

مولانازمانی

وصفش ز قیاس عقل بیرون باشد

پیچیدن آن گرفت قانون باشد

در چشم روزگار چو نور بصر شوی

کز بندگان حلقه به گوش پدر شوی

منه

مبادا از غریبانت فراموش

مگرباغ بهشت است آن بر و دوش PageV02P461

ولاناأمین

آغاز شود ردیف انجام

مه بر سر خویش بشکند جام

محمدباقر

دشوار جدایی است ولیک آسان است

مولانا شمس

جان رفت ولی به یار آسان نرسد

ترسم که بهجان رسد به جانان نرشد PageV02P462

ای چشم فکار خون فشانی بس نیست

ملامحمدباقر

از دیده همه شراب بی غش بارد

معانی

ندائی

سوزم گرت نبینم میرم چو رخ نمایی

بی تاب و وصل.... م بی طاقت جدایی ا PageV02P463

ملا الفتی

دور نبود گر بسوزیم از شرار آه خویش

نجدی

دارم دلی که دوزخ ازو هست یک شرار

کز من هزار ساله بود راه تا کنار

در کوچهآ فراق به من میشود دچار

ذهنی نقاش

سر بسته نامه ایست ز درد نهان ما PageV02P464

بهر طرف چه رسی گام رهنما اباست

خوشم که سایهآ بال و پرهما آنجاست

ملامحمد فدائی

شوخ چشمی نزد ارباب وفا

آسمان قدری فلک شانی امیر یزد شد

میشود آباد چون آقا وزیر یزد شد

33 ب] اوجی

زین گوهر نایاب نخواهیم گذشت