آراست بوستان را، نیسان به فرش دیبا 2آمد نسیم سنبل، با مشک و با قرنقل

و آورد نامهی گل، باد صبا به صهبا کهسار چون زمرد، نقطه زده زبسد

کز نعت او مشعبد، حیران شدهست و شیدا 4آب کبود بوده، چون آینهی زدوده

صندل شدهست سوده، کرده به می مطرا نارو به نارون بر، سارو به نسترن بر

قمری به یاسمن بر، برداشتند آوا 6رنگ نبید و هامون، پیروزه گشت و گلگون

نخل وخدنگ و زیتون، چون قبههای خضرا دشت است یا ستبرق، باغ است یا خورنق

یک بادگر مطابق، چون شعر سعد و اسما

برق از میانش تابان، چون بسدین چلیپا آهو همی گرازد، گردن همی فرازد

گه سوی کوه تازد، گه سوی راغ و صحرا 10 آمدکلنگ فرخ. همرنگ چرغ دوزخ

کمچون سپاه خلخ، صف برکشیده سرما بر شاخ سرو بلبل، با صد هزار غلغل

دراج باز برگل، چون عروه پیش عفرا 12 باغ از حریرحله، برگل زند مظله

مانند سیز کله، بر تکیهگاه دارا گلزار با تأسف، خندید بی تکلف

چون پیش تخت یوسف، رخسارهی زلیخا 14 گل بازکرده دیده، باران برو چکیده

چون خوی فرو دویده، بر عارض چو دیبا گلشن چو روی لیلی، یا چون بهشت مولی

چون طلعت تجلی، بر کوه طور سینا

** 16 سرخ و سیه شقایق، هم ضد و هم موافق

چون مؤمن و منافق، پنهان و آشکارا سوسن لطیف و مشکین، چون خوشههای پروین

شاخ وستاک نسرین، چون برج ثور و جوزا 18 وان ارغوان به کشی، با صد هزار خوشی

بیجادهی بدخشی، بر تاخته به مینا یاقوتوار لاله، بر برگ لاله ژاله

کرده بدو حواله، غواص در دریا 20 شاه اسپرغم رسته، چون جعد برشکسته

وزجای بر گسسته، کرده نشاط بالا

زر اندرو مدور، چون ماه بر ثریا 22 عالم بهشت گشته، عنبر سرشت گشته

کاشانه زشت گشته، صحرا چو روی حورا ای سبزهی خجسته، از دست برف جسته

آراسته نشسته، چون صورت مهنا!

444 24 دانم که پرنگاری، سیراب و آبداری چون نقش نوبهاری، آزاده طبع و برنا گر تخت خسروانی، ور نقش چینیانی، ور جوی مولیانی، پیرایهی بخارا 26 هم نگذرم سوی تو، هم ننگرم سوی تو دل ناورم سوی تو، اینک چک تبرا کاین مشکبوی عالم، وین نوبهار خرم بر ما چنان شد از غم، چون گور تنگ و تنها 28 بیزارم از پیاله، وز ارغوان و لاله ما و خروش و ناله، کنجی گرفته مأوا دست از جهان بشویم، عز و شرف نجویم مدح و غزل نگویم، مقتل کنم تقاضا 30 میراث مصطفی (ص) را، فرزند مرتضی(ع) را مقتول کربلارا، تازه کنم تولا آن نازش محمداص)، پیغمبر مؤبد، آن سید ممجد شمع و چراغ دنیا 4** 32 آن میر سر بریده، در خاک خوابنیده از آب ناچشیده، گشته اسیر غوغا تنها و دل شکسته، بر خویشتن گرسنه از خان و مان گسسته، وز اهل بیت آبا

بدخواه چیره گشته، بیرحم و بیمحابا 36 بی شرم شمر کافر، ملعون سنان ابتر

لشکر زده برو بر، چون حاجیان بطحا تیغ جفاکشیده بوق ستم دمیده

ییآب کرده دیده. تازه شود معادا 388 آن کور بسته مطرد، بی طوع گشته مرتد بر عترت محمد(ص)، چون ترک غز و یغما صفین و بدر و خندق، حجت گرفته با حق خیل یزید احمق، یک یک به خونش کوشا * 40 پاکیزه آل یاسین، گمراه و زار و مسکین وان کینههای پیشین، آن روز گشته پیدا آن پنج ماهه کودک، باری چه کرد؟ ویحک! کز پای تا به تارک، مجروح شد مفاجا 42 ms02 بیچاره شهربانو، مصقول کرده زانو بیچاره گشته لؤلؤ، بر درد ناشکیبا آن زینب غریوان، اندر میان دیوان آل نیاد و مروان، نظاره گشته عمدا 44 مؤمن چنین تمنی، هرگز کند؟ نگو: نی! چونین نکرد مانی، نه هیچ گبر و ترسا آن بیوفا و غافل، غره شده به باطل ابلیسوار و جاهل، کرده به کفر مبدا 46 رفت و گذاشت گیهان، دید آن بزرگ برهان! وین رازهای پنهان، پیدا کنند فردا

** تشبیه موی سپید و روی سیاه چون سر من سپید دید بتم، 5 گفت: «تشبیه شب و سخت عجبگفت: «موی سپید و روی سیاه

همچو روز است در میانهی شب1» رودکی، استاد شاعران جهان بود صدیک از او تویی کسایی!؟ پرگست! 4 خاک کف پای رودکی، نسزی تو هم بشوی کو بشد چه خایی برغست؟ به شاهراه نیاز اندرون سفر مسگال که مرد کوفته گردد بدان ره اندر سخت 56 وگر خلاف کنی طمع را و هم بروی بدردار به مثل آهنین بود هملخت هیچ نپذیری چون زال نبی باشد مرد زود بخروشی و، گویی نه صواب است، خطاست 9بی گمان، گفتن تو باز نماید که تورا به دل اندر غضب و دشمنی آل عباست به نوبهار جهان تازه گشت و خرم گشت درخت سبز علم گشت و خاک معلم گشت 60 نسیم نیم شبان جبرئیل گشت مگر که بیخ و شاخ درختان خشک، مریم گشت

باد وگردم نکرد زشتی هیچبا دل من چراشد ایدون زشت؟

انزگس نگر، چگونه همی عاشق کند بر چشمکان آن صنم خلخی نزاد؟! 66 گویی مگرکسی بشد، از آب زعفران انگشت زرد کرد و به کافور برنهاد

نانوردیم و خوار، این نه شگفت که برورد خارنیست نورد مردم اندر خور زمانه شده است نزد چون شاخ گشت و شاخ چو نرد نورد بودم، تاورد من مورد بود برای ورد مرا ترک من همی پرورد 70 کنون گران شدم و سرد و نانورد شدم از آن سبب که بی خبری همی بپوشم ورد

آن خوشههای رز نگر آویخته سیاه گویی همی شبه به زمرد در او ژنند 2وان بانگ چزد بشنو، از باغ نیمروز همچون سفال تو که به آبش فروزنند ای آنکه! جزاز شعر و غزل، هیچ نخوانی؟ هرگز نکنی شیر دل از تنبل و ترفند 74 زیبا بود ار مرو بنازد به «کسایی»، چونان که سمرقند به استاد سمرقند!

بگشای چشم و، ژرفنگه کن به شنبلید تابان به سان گوهر، اندر میان خوید 6 برسان عاشقی که زشرم رخان خویش ، دیبای سبز را به رخ خویش درکش

رش، سوسن گوهرفروش بر زنخ پیلگوش، نقطه زد و بشکلید 78 یاسمن لعلپوش، سوسن گوهرفروش زاغ بیابان گزید، خود به بیابان سزید باد به گل بروزید، گل به گل اندر غژید 80 سرکش بربست رود، باربدی زد سرود وزمی سوری درود، سوی بنفشه رسید

زلف معشوق کمند زلف را ماند چو برهم بافتن گیرد

سیاه زنگ را ماند، چو برهم تاختن گیرد 2 معقرب زلف مشکینش، معلق بر رخ روشن

چنان چون عنبرین عقرب که زهره در دهن گیرد گهی همچون شبه باشد که بر خورشید برپاشی

گهی همچون شبی باشد که در روزی وطن گیرد 4 ms04 چو ساکن باشد از جنبش، مثال قد او دارد

چو دیگر بار خم گیرد، نشان قد من گیرد گهی از گل سلب سازد، گهی از مه رقم دارد

گهی رسم صنم آرد، گهی طبع سمن گیرد 84 خم زلفش یکی دام است چون خورشید و مه گیرد

سر زلفش یکی شست است، کو سیمین ذقن گیرد

مایهی گازران

کوی و جوی از تو کوثر و فردوس دل و جامه ز تو سیاه و سپید 88 88 رخ تو هست مایهی تو، اگر مایهی گازران بود خورشید دو دیدهی من. از دیده اشک دیدهی من میان دیده و مزگان ستارهوار دمید به جزع ماندیأنه بر دگر سپید و سیاه به رشته کرده همه گرد جزع مرواریدا

ت قرطهی شعر کبود خویش تا جایگاه ناف به عمدا فرو درید 92 گویی که دوست قرطه ی شعر کبود خویش، در شد به چتر ماه سنانهای آفتاب، ور چند جرم ماه سراندر سپر کشید 94خورشید با سهیل عروسی کند همی، کز بامداد کلهی مقصور برکشید وان عکس آفتاب نگه کن: علم علم گویی به لاژورد، می سرخ برچکید 96یا بر بنفشه زار گل نار سایه کرد

یا برگ لالهزار همی برچکد به خوید یا آتش شعاع ز مشرق فروختند یا پرنیان لعل کسی بازگسترید 8 جام کبود و سرخ نبید آرکآسمان. گویی که جامهای کبود است پرنبید جام کبود و سرخ نبید و شعاع زرد گوی شقایق است و بنفشه

گوی شقایق است و بنفشهست و شنبلید 100 چون خوش بود نبید برایش تیغ آفتاب. خاصه که عکس او به نبید اندرون فتید آن روشنی که چون به پیاله فرو چکد گوی عقیق سرخ به لؤلؤ فرو چکید وان صافیای که چون به کف دست برنهی:

کف از قدح ندانی، نی از قدح نبید! مدحت کن و بستای کسی را که ms05 پیمبر، بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار 104 آن کیست بدین حال و که بوده است و که باشد جز شیر خداوند جهان، حیدر کرار؟ این دین هدی را به مثل دایرهای دان بیغمبر(ص) ما مرکز و حیدر(ع) خط پرگار 106 علم همه عالم به علی لع) داد پیمبراص چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار

444 نیلوفر کبود نگه کن میان آب چون تیغ آب داده و یاقوت آبدار 8 همرنگ آسمان و به کردار آسمان زردیش بر میانه چوماه ده و چهار

چون راهبی که دورخ او سال و ماه زرد

وز مطرف کبود رداکرده و ازار

نامت چون سرو روانش نگر آخته، آن موی میانش نگر

زلف و رخش دیدی و اکنون بیا آن لب شیرین و زبانش نگر

خوشی آن تنگ دهانش نگر

کشی آن چشم سیاهش ببین خوشی آن ت

برد به یک ضربه، دل و جان من آن ندب و داو گرانش نگر 16منت چراکشیم عطای زمانه را گردن چرا نهیم به هر کار مختصر؟ دریا و کوه را بگذاریم و بگذریم سیمرغ وار زیر پر آریم بحر و بر 18یا بر مراد بر سر دنیا نهیم پای یا مردوار در سر همت نهیم سر از خضاب من و از موی سیه کردن من، گرهمی رنج خوری، بیش مخور، رنج مبرا 120 غرضم زو نه جوانی است، بترسم که زمن، خرد پیران جویند و نیابند مگرا

آن جهان را بدین جهان مفروش گر سخندانی، این سخن بنیوش:

پیری آغوش باز کرده فراخ تو همی گوش با شکافهی غوش تا تو آن خیش ببستی به سر اندر، پسرا بر دلم گشت فزون از عدد ریشهاش ریش 124 ماهرویابه سر خویش، ms06 تو آن خیش مبند شنیدی که کنند ماه تبه جامهی خیش؟

چنارگشت دو تا و زریر شد شنگرف 128 که برف از ابر فرود آید، ای عجب! همه سال،

از ابر من به چه معنی همی برآید برف؟ ازین زمانهی جافی و گردش شب و روز،

شگرف گشت صبور و صبور گشت شگرف! 130 گذشته دور جوانی و عهدنامهی او

سپید شد که نه خطش سیاه ماند و نه حرف غلاف و طرف رخم مشک بود و غالیه بود

کنون شمامهی کافور شد غلاف و طرف 132 ایا «کسایی»! کن از پایبند ژرف چنین

که بر طریق تو چاهی است سخت و محکم وژرف ای خواجهی مبارک بر بندگان شفیق فریادرس که خون رهی ریخت جاثلیق 134 یک جام خون بچهی تاکم فرست، از آنک هم بوی مشک دارد و هم گونهی عقیق تا ما به یاد خواجه دگربار پر کنیم از خوشه، اکحل و قیفال و باسلیق 136 پنجاه سالگی و دریغ از جوانی، به سیصد و چهل و یک رسید نوبت سال

چهارشنبه و سه روز باقی از شوال

*4 نهیب مرگ بلروزاندم همی شب و روز چون کودکان بدآموز را نهیب دوال 46گذاشتیم و، گذشتیم و، بودنی همه بود شدیم و. شد سخن ما، فسانهی اطفال ایا «کسایی»! پنجاه بر تو پنجه گذار بکند بال تو را زخم پنجه و چنگال 148 تو گر به مال و امل بیش از این نداری میل، جدا شو از امل و، گوش وقت خویش بمال تا پیر نشد مرد، نداند خطر عمر! تا مانده نشد مرغ، نداند خطر بال! 150 از عمر نمانده است بر من مگر آمرغ در کیسه نمانده است بر من مگر آخال

ی گمشده و خیره و سرگشته، «کسایی» گواژه زده بر تو امل، ریمن و محتال 152 گل نعمتی است، هدیه فرستاده از بهشت مردم کریم تر شود اندر نعیم گل ای گل فروش اگل چه فروشی برای سیم؟ وزگل عزیزتر، چه ستانی به سیم گل؟

کی برو زر و سیم عرضه کنم خویشتن را به گفت راد کنم

تا بدین مکر و حیله زر ندهم بر ره زیفش اوستاد کنما

نوز نامرده، ای شگفتی کار راست با مردگان یگونه شدیم

خوب گر سوی مانگه نکن گو مکن، شو که ما نمونه شدیم

تیز بودیم و کند گونه شدیم راست بودیم و باشگونه شدیم

سرو بودیم چندگاه بلند گوژ گشتیم ms08 و، چون درونه شدیم 164 هرچند در صناعت نقش و علوم شعر جز مر تو را روان نبود سرفراشتن اوصاف خویشتن نتوانی به شعر گفت تمثال خویشتن نتوانی نگاشتن عمر چگونه جهد از دست خلق؟ باد چگونه جهد از باد خن؟

سرو بتان کنده و گلشن خراب لالهستان خشک و شکسته چمن 68 بسته کف دست و کف پای شوخ پشت فروخفته چو پشت شمن بار ولایت بسته از گاو خویش بیش بدین شغل میاز و مدن

فضل امیرالمؤمنین فهم کن گر مؤمنی، فضل امیرالمؤمنین

فضل حیدر، شیر یزدان، مرتضای پاکدین 176 فضل آن کس، کز پیمبر بگذری، فاضل تر اوست

فضل آن رکن مسلمانی، امامالمتقین فضل زین الاصفیا، داماد فخر انبیا

کافریدش خالق خلق آفرین. از آفرین 178 ای نواصب!گر ندانی فضل سر ذوالجلال،

آیت «قربی» نگه کن و آن «اصحابالیمین» «قل تعالواندع» برخوان، ورندانی گوش دار

لعنت یزدان ببین از «نبتهل» تا «کاذبین» 180 «لافتی الا علی» برخوان و، تفسیرش بدان

یا که گفت و، یا که داند گفت جز روحالامین؟ آن نبی، وز انبیا کس نی به علم او را نظیر

وین ولی، وز اولیا کس نی به قل او را قرین 182 آن چراغ عالم آمد وز همه عالم بدیع

وین امام امت آمد، وز همه أمت گزین آن قوام علم و حکمت چون مبارک پی قوام

وین معین ms09 دین و دنیا، وز منازل بی معین

وز مخالف گشتن او ویل یابی با انین این به دست دیو ملعون سال و مه گشته اسیر

تکیه کرده بر گمان، برگشته از عینالیقین 186 گر نجات خویش خواهی در سفینهی نوح شو

چند باشی؟ چون رهی تو بینوای دل رهین؟!

بد ** دامن اولاد حیدر گیرو از طوفان مترس

گرد کشتی گیرو، بنشان این فزع اندر پسین 188 گر نیاسایی تو هرگز، روزه نگشایی به روز،

وز نماز شب، همیدون ریش گردانی جبین، بیتولا بر علی و آل او دوزخ توراست

خوار و بی تسلیمی از تسنیم و از خلد برین 190 هر کسی کاو دل به نقض مرتضی معیوب کرد،

نیست آن کس بر دل پیغمبر مکی، مکین ای به کرسی بر، نشسته «آیتالکرسی» به دست!

نیش زنبوران نگه کن پیش خوان انگبین 192 گربه تخت وگاه و کرسی غره خواهی گشت، خیز

سجده کن کرسی گران را در نگارستان چین سیصد و هفتاد سال از وقت پیغمبر(ص) گذشت

سیر شد منبر زنام و خوی سکین و تگین 194 منبری کآلوده گشت از پای مروان و یزید،

حق صادق کی شناسد، و آن زینالعابدین؟! مرتضی و آل او با ما چه کردند از جفا؟

یا چه خلعت یافتیم از معتصم یا مستعین؟ 196 کان همه مقتول و مسمومند و مجروح از جهان

وین همه میمون و منصورند امیرالفاسقین؟!

تا چنین گویی مناقب دل چرا داری حزین؟!

444 988 سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع سزد که او نکند طمع پیر دندان کرو سزد که پروین بارد دو چشم من شب و روز، کنون کزین دو شب من شعاع برزد پرو 200 غریب نایدش از من غریو، گر شب و روز به ناله رعد غریوانم و، به صورت ms10 غرو دستش از پرده برون آمد چون عاج سپید گفتی از میغ همی تیغ زند زهره و ماه 202 پشت دستش به مثل چون شکم قاقم نرم چون دم قاقم کرده سرانگشت سیاه نرم نرمک زپس پرده به چاکر نگریست گفتی از میغ همی تیغ زند گوشهی ماه 04من موی رانه از پی آن می کنم خضاب تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه مردم چو موی به ماتم پیری سیه کنند، من موی را به مرگ جوانی کنم سیاه

بیمارم از نهیب عقب رنجه درد دلم گرفته و تب باده

بهتر شوم چو پیر به نام من تعویذ کی نویسد آزاده 208 ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق چون خویشتنی را چه بری بیش، پرسته؟! گوی که «به پیرانه سر از می بکشم دست»آن باید کز مرگ نشان یابی و دسته! 210 بر پیلگوش قطرهی باران نگاه کن چون اشک چشم عاشق گریان همی شده گویی که پر باز سپید است برگ او منقار باز لؤلؤ ناسفته بر چده

یک داوری بر سر نبرد هرگز تا جان به نزد او نبری پاره

گهواره بود خانهی من زاولوآخرلحد کندم گهواره ای عمر خویش کرده به بهودگی یل خشنود بندگان و خداوند باگله 216ای خویشتن به جامهی نیکو فریفته وندر زبان همیشه تو را بانگ و مشغله زان جامه یادکن که پیوشی به روز مرگ کاو را نه بادبان و نه گوی و نه انگله 218 چرا این مردم دانا و زیرک سار و فرزانه،

زبانشان مور را باشد، دو درشان هست یک خانه؟ اگر ابروش چین آرد، سزدگر روی من بیند.

که رخسارم پر از چین است، چون رخسار پهنانه 220 چو پیمانه تن مردم همیشه عمر پیماید

بیاید نیز پیمودنمان یک روز پیمانه! کنون جومی همی حیلت که گشتی سست و بی طاقت

تورا دیدم ms11 به برنایی، فسار آهخته و لانه 222 اجل چون دام کرده گیر پوشیده به خاک اندر

صیاد از دور، تک دانه برهنه کرده لوسانه طبایع، گر ستون تن، ستون را هم به پوسدین

نگردد هرگز آن فانی، کش از طاعت زنی فانه 224 نباشد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز

ببرد نسل این هر دو، نبرد نسل فرزانه

به ظلمت سکندر گر او را بدیدی؛

نکردی طلب چشمهی زندگانی کفت گویی که کان گوهرستی کزو دایم کنی گوهرفشانی 240 چو جانت از جود و رادی کردیزدان تو بیجان زنده بودن کی توانی؟

ای زعکس رخ تو، آینهی ماه شاه حسنی ms12 و، عاشقانت سپاه

رکجا بنگری، دمد نرگس هر کجا بگذری، برآید ماه

روی و موی تو نامهی خوبی است چهآ بود نامه، جز سپید و سیاه؟! 246به لب و چشم، راحتی و بلا به رخ و زلف، توبهای و گناه

دست ظالم، ز سیم کوته به ی به رخ سیما زلف کن کوتاه! 48 این هستی تو، هستی هست دگر است وین مستی تو، مستی مست دگر است رو، سر به گریبان تفکر درکش کاین دست تو، آستین دست دگر است 250 جهان جای به تلغی است، تهی بهر و پردخت جزاین بود مرا طمع و جز این بودم آلچخت جزاین داشتم امید و جز این داشتم الچخت ندانستم از او دور گواژه زندم بخت 252گر در عمری شبی به ما پردازد وین جان به لب رسیده را بنوازد، لب برلب او نهشته، ناگه خورشید با تیغ کشیده بر سر ما تازدا

من عمر خویش را به صبوری گذاشتم عمر دگر بباید تا صبر بردهد!

نارفته به شاهراه وصلت گامی نایافته از حسن و جمالت کامی

ناگاه شنیدم از فلک پیغامی: « کز خم فراق نوش یادت جامی»» 58 جوانی رفت و پنداری بخواهد کرد پدرودم بخواهم سوختن دانم که هم اینجا بپرهودم به مدحت کردن مخلوق روی خویش بشخودم نکوهش را سزاوارم که جز مخلوق نستودم! نداند دل آمرغ پیوند دوست بدانگه که با دوست کارش نکوست 64 خدای، عرش جهان را چنین نهادنها که گاه مردم ازو شادمان وگه ناشادا

بساک ملوکانه بر سر نهاد کف دست مردی هم آنگه گشاد 268 از تگ اسب و بانگ و نعرهی مرد کوه پر نوف شد، هوا پر گرد 220 چمان سرو از چمن برخواهد آمد ms13 ف غان از مرد و زن برخواهد آمد 2آن قطرهی نم بر ارغوان بر چون خوی که به روی نیکوان بر در برخی منابع بدین گونه نیز آمده است:

آن قطرهی باران بر ارغوان بر چون خوی به بناگوش نیکوان بر

باسهم تو آن را که حاسد تو است پمرایه کمند است و خاه کمرا

از راستی تو خشم وری دانم، بربام چشم سخت بود آزخ

به رود و دشت و بیابان فرو شده است آغاز میانهی دل من، صورت تو بیخ زده است چو مهر کش نتوان بازکندن از دیوار 308 چندین حریر و حله بگسترد بر ms14 درخت مانا که برزدند به قرقوب و شوشتر گردون علم نصرت بر بام توهج کرد بینی به خط خویش به کوس و علم اندر

سنگ بینمج و آب بیزایش همچونادان بود به آرایش دل شاد دار و پند «کسایی» نگاه دار یک چشم زد جدامشو از رطل و از تفاغ 18دل نرم کن به آتش و، از بابزن مترس کزتخم مردمانت برون است پروبال

تنی درست و هم قوت باد روزه فر ه به زمنت و بیغار، کوثر و تسنیم 26سرو بودیم چندگاه بلن کوزا-کوثا گشتیم و چون درونه شدیم

آسمان آسیای گردان است آسمان آس ماکند هزمان

می تندگرد سرای و در تو غنده کنون باز فرداش بمین بر تن تو تارتنان 3این گنبد گردان که برآورد بدین سان، 32 ای منظره و کاخ برآورده به خورشید ا گنبد گردان بکشیده سر ایوان

چنان مگوی، ولیکن چنان نمای به خلق که ای از تو بترسد به سند و هندویمان آبی، مگر چو من ز غم عشق زردگشت از شاخ، همچو چوک بیاویخت خویشتن؟

امروز باسلیق مرا ترسا بگشود بامداد ms15 به نشکرده اگر ابروش چین آرد، سزد چون روی من بیند

که رخسارم پر از چین است، چون رخسار بهنانه

دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو مباش رنجه که ایشان بسند گوش سرای

نگر زسنگ چه مایه به است گوهر سرخ زخستوانه چه مایه به است شوشتری؟ 52خوانچهی تتماج باید و سر بریان سود ندارد مرا سفر جل و چکری 354 نکنی طاعت و آنگه که کنی سست و ضعیف است گومی که همی سخره و شاکارکنی

آنک نداند همی سرود زیاسین گرخ و گلدانش خسروانی بین

ديوان

ديوان

نبذة عن الكتاب

الفهرس