بیشتر درقپان من باشد

نام توبرم زبان بیاساید یاد توکنم روان بیاساید 2 در برگیرم تورا، سراپایم، تا مغز در استخوان بیاساید الا غم تو، نماند درعالم چیزی که دلی ازان بیاساید 3 4 بوس1 تونیازمودهام لیکن، دشنام دهی که جان بیاساید؟ 4تشویش وفتور طره وغمزه گربنشانی، جهان بیاساید 6حیفی دانی2 بزرگ اگرجانم از جور3 تویک زمان بیاساید آسایش ده تونیزیک ساعت تا این تن ناتوان بیاساید 8بگشای به شب نقاب، تاگیتی از نعرة پاسبان بیاساید بردارز چهره زلف، تا خورشید از گردش آسمان بیاساید 10 بردوز لبم ز ناله تایک شب گوش فلک از فغان بیاساید 1پیک نفسم ز شغل آمدشد وقتست که ناگهان بیاساید، 12 تا خوابگه سگ درت باری از زحمت این گران بیاساید 2. چ. د. دن. گ. م. مج. بی. گل. ل.

کسی که دل به سر زلف یار دربندد به روی عقل، در اختیار دربندد 2 چو خلوتی طلبد دیده با خیال رخش به آب دیده4 همه رهگذار دربندد 2

ه اواگر دلی بگشاید، هزار دربندد

برو چگونه نهم نام «دلگشای» که اواگردلی بگ

تان تودوخت پیش تو، پوستین من بدرد

رت از هر دلی که سر برزد چون من و صبح، پیرهن بدرد 3من ز مستوری تومیترسم که بسی ستر مردوزن بدرد 4. چ. د. دن. گ. م. مج. گل. بازم لباس صبر، به صد پاره کردهای بازم زکوی عافیت آواره کردهای ترسم خجل شوی اگرت آورم به روی آن جورها که بر من بیچاره کردهای هرچ آسمان به خنجر مریخ میکند تو در زمین، به غمزةآ خون خواره کردهای خود با دل تو لابهآ من1 سودمند نیست گویی به رغم ما، دلی از خاره کردهای گویند رستخیز بههم برزند جهان این، بازی ایست خود که تو صدباره کردهای کوداد و داوری؟ که کنم بر تو من درست تا بیسبب چرادل من پاره کردهای گفتی که رایگان غم من میخوری نه بس؟ الحق تو این شگرفی همواره کردهای 5. چ. د. دن. گ. م. مج. گل. ای روی توآرزوی دلها شادی غمت به روی دلها ای حلقهآ زلف توهمیشه آشفته ز گفتوگوی دلها بشکسته به جویبار عشقت سنگین دل تو، سبوی دلها در آنگلههای زلف مشکینت افکند زمانه، گوی دلها غارتگر زلف ms002 تو، میان چست دربسته به جستوجوی دلها پیدرپی تو، هزارفرسنگ بثوان آمد به بوی دلها تابادهن تومینشیند بس تنگ شدهست، خوی دلها 6. چ. د. دن. گ. م. مج. گل.

شاد شوم اگر توراه از غم من خبر شود هر شی از سرشک من، دامن خاک ترشود ی توتم زلاغری، گشت بران صفت که گر،2 دست در آه من زند، تا به ستاره برشود

جان، به کنار لب دود، دیده به رهگذر شود هر سحری که آورد، باذ نسیم زلف تو زآتش دل مرا جگر، خون شد و بازاین عجب کزدم سردهر نفس، خون دلم جگر شود خاک درت زکیمیا، هست عزیزتر که چون ررخ و چشم مالمش، جمله زرو گهر شود در سر زلف تو دلم نیک به دست کرد جای بد نبود گرش همی

بد نبود گرش همی کار چنین به سر شود نامده در دو چشم من، خاک2 در تواز مزآ اشک به رخ فرودود، زود به سجله در شود

رخی چنان که زخورشید و ماه تتوان کرد خطی چنان که ز مشک سیاه نتوان کرد 2 چگونه بوسه توان زدبران رخ نازی که از لطیفی در وی نگاه نتوان کرد 3به پیش چهره تو من زغم دمی نزنم1 که پیش آینه دانی که آه نتوان کرد

رفتم به هرزه عمر گرامی تباه نتوان کرد 4به ترک وصل توودل بگفتم ورفتم

قامت من که چوب تا نکشد نم، دوتاه نتوان کرد2 به آب دیده در آغشته است قامت من

ی تویا ندهی همه جهان را بر خود گواه نتوان کرد 6به بوسهای که ندانم دهی ms003 تویا ندهی

ز ناله هردم پیکی به راه نتوان کرد 7 بدانکه تا توزحالم مگرشوی آگاه، نه مرد عشق توآم من، که عشقبازی تو به جز به واسطهآ مال و جاه نتوان کرد 9حدیث وصل تو گویم، خیال توگوید: «خموش باشا حدیث نگاه نتوان کرد» چو من بمردم از اندیشهآ تو، وصلت3 را

و، وصلت2 حدیث خواه توان کرد و خواه نتوان کرد به جزبه بدرقه جاه4 صدر فخرالدین دلیر بر سر کوی تو، راه نتوان کرد 8. چ: د. دن. گ. م مج. گل.

درد دل از حد گذشت ویارنداند دل همه غم گشت و غمگسار نداند

شدزضعیفی تنم چنان که گراورا گیری صد بار در کنار نداند 3جان دهمش پای مزد تا ییرد دل آری همه کس درین شمار نداند5 4مابرخا ابا لب توجان رهی را هست حدیثی که رازدار نداند 5خواهم کآن رابه گوش توبرسانم لیک به شرطی که گوشوار نداند6

با همه کس خیره داد دست به پیوند7

ندهقدر خود آوخ که آن نگار نداند

کی غم خورد به حال دل من؟ کوهمه جز مستی و خمارنداند 8جورز خوبان توان ببرد ولیکن غمزة مست توحد کارنداند 9 خسته دلم را چوآرزوی تو خیزد چاره به جز1 صبر و انتظار نداند آنچه تودانی ز گونه گونه جفاها نیک بد2 آنست که

نیک بد2 آنست که روزگار نداند 9. ق. چ. دن. گ. م. مر. مج. گل. د.

مخورای دل غم بسیار مخور ور خوری جزغم دلدار مخور 2 نی غم2 یار عزیزست؟ آن نیز اگرت هست، نگهدار، مخور پس توبیفایده تیمار4 مخور 3یار تیمار توچون مینخورد، 4خها چنین خواهمت، احسنت ای یارا5 غم من اندک و بسیار مخور 5 من زعشق توزیم یا میرم توخود البته غم کار مخور

پشت من بشکن و پیمان مشکن خون من میخور وزنهار مخور چشم تودوش لبت را میگفت: «با فلان، باده دگربار مخور»

لب توگفت بدو: «خیزنخست توکه مستی غم ms004 هشیار مخورا» 10چ. د.دن. گ. م. مج. ل. گل. رخ خوبت به قمر میماند ذوق لعلت به شکر میماند

عقل با اینهمه دانای خویش چون تورا بیند درمیماند اندرین عهد، همانافتنه به سر کوی توبر میماند چشم من بالب توهر دوجهان خشک میبازد و تر میماند بارخ خوب تودر خانهآ من اول شب به سحر میماند

گفتیام: «نایم وزحمت ندهم» این به یک چیز دگر میماند

من بدانستهام7 این شیوه ز تو به طلبکاری زر میماند 8هرگه آیی بر من، روزدگر در همه شهر خبر میماند

ازنازکی عارض تو بررخ از بوسه اثر میماند بوسه خود چیست؟ که بر چهرهآ تو نقش تیزی نظر میماند 11برمن اکنون زشمارغم تو نیم جانی و به سر میماند

بر من اورا چقدر میماند؟ 2هیچ دانی که چوآن بستانیبر من اورا چق 11. ق. چ. د. دن. گ.م. مر. مج. گل مکن ای دوست اگر بتوان کرد هرچه از شور وز شر بتوان کرد 2 نه دل من که به یک غمرةتو عالمی زیر و زبر بتوان کرد 3چون سر زلف تواز مشک سیاه دلی از خون جگر بتوان کرد 4نبودلعل وگرنی چولبت لبی ازتنگ شکر بتوان کرد 5توز من روی نهان کرده وپس گوبی: «اندوه مخور»، بتوان کرد؟ 6صبرتاچندکنم ازرخ تو؟ صبر آخر چقدر بتوان کرد؟ 7جگرم خستی وخونم خوردی دل بیردی، چه دگر بتوان کرد؟ نیم جانی که بماندهست اکنون به منش بخش اگر بتوان کرد 9به هرآن بد که کنی خرسندم که ازان نیز بتر بتوان کرد بارخ توهمه کاری چونزر بتوان کرد وبه زربتوان کرد رحمتی از توتوقع دارمبه بیندیش مگر بتوان کرد 12. د. دن. گ. م. مر. مج ل. گل. ک. به زیر سایة زلف توعقل، گمراهست غلام روی تو، چون آفتاب، پنجاهست مراز حسن توتا دیده داد آکاهی، ز خویشتن نیام آگه، خدای آگاهست کمند زلف تو، زان می کشد مرا در خود که زلف توشبرنگست وروی ms005 من کاهست 4همیشه سایه حسن1 توبر سر خورشید چنان که سایهآ خورشید بر سر ماهست

لب تونیک به دندان ماست وزپی او همیشه این دل غمگین، به کام بدخواهست همیشه درد تورا استخوان پهلوی من شکسته بسته و درهم زده چو خرگاهست2 شدند از بر من صبر و هوش وزهی شان دلم برفت و کنون دیده بر سر راهست

بار، وصال تودرنشاید یافت که وعدة تو درازست و عمر کوتاهست

هرکه چون روی تورویی دارد سربه سرراحت دنیی دارد 2 هرکه دارد دهن و زلف وخطت کوثر و سدره و طوبی دارد آری1 چون دارد باری دارد2 3از جهان، دوست تورا دارد دل 4 زنده کن مردهدلم را به دمی که دهانت دم عیسی دارد د5 دم زلف توگرفتهست دلم ابلها3 کودم افعی دارد چشم تو خون دلم کرد حلال وآنک از خط توا فتوی دارد 2 هردم آویزد در من غم تو خود نگوید که چه دعوی دارد بهر بوسی که زتو خواستهام بر منت خشم چرا میدارد ندهی؟ا، خود ندهی حکم توراست خشم و دشنام چه معنی دارد؟! 14. ق. چ. د. دن. گ. م. مر. مج. ل. گل. ماهرویاز غمت یک دم نیست که چوزلف تودلم درهم نیست

زلف وبالای توتا5هم پشتند پشت و بالای کسی بیخم نیست

غم تومیخورم و شادم ازانک هرکه را هست غم تو، غم نیست

دست در دامن زلف تو که زد؟ که دل او چورخت خرم نیست به قلم شرح غمت نذهم ازانک دو زبانست قلم، محرم نیست 6ماجراهای درازست مرا با که گویم، چو کسم محرم نیست؟6 همدم من ز جهان صبح وصباست به جزاین، همدمم از عالم نیست 2 راز باصبح نشاید گفتن که ورا بند زبان محکم نیست 9 باصبا نیزنگویم، که صبا هست هرجایی و محرم هم نیست 10 بروم هم به خیالت گویم که ازو محرم ms006 تردانم نیست 15. ق. چ. د. دن. گ. م. مر. مج. گل.

هر شبی با دلی وصد زاری منم وآب چشم و بیداری7

بنمانده ست آب بر جگرم بس که چشمم کند گهرباری

ودبه برد کشمت مست هم از جابمرو بهر این کار به کار آید جایی خالی 17. چ. د. دن. گ. م. مج گل.

مژدهای دل که یاربازآمد ترک چابکسوار بازآم غمزة او که نیم مست برفت باهزاران خمار بازآمد 3بسته جانی هزاربرفتراک این زمان از ms007 شکار بازآمد

عید کنون عید شد که روی تودیدم کار کنون راست شد که در تورسیدم 2با چه برابر کنم چنین دو سعادت من که مه عید را به روی تودیدم 3جان و جوانی به باد دادم ازیراک بوی سرزلف توز باد شنیدم 4 در هوس آنکه بر خط تونهم سر سوی تو همچون قلم به فرق دویدم 5راة چوزلفت دراز بود و چوشانه پای شدم جمله2 و به سر پیریدم

شرح یکی از هزار هم نتوان داد آنچه من از دست فرقت تو کشیدم

در طلب آفتاب روی تو، چون صبح دم نزدم من که پیرهن ندریدم 9دولت وصل تویار من شدوآخر جان خوداز دست هجر، بازخرید 1چه درد دلست اینکه من درفتادم؟ که در دام عشق تودلبرفتادم 2چه بد کرده بودم؟! که ناگاه ازینسان به دست توشوخ ستمگر فتادم همی راندم4 تیزودر سرفتادم 2به میدان عشق تودر، اسب سودا 4بدین گونه هرگز نیفتادم ارچه درین شیوه صد بار دیگرفتادم 5مرابا چنین صبر ودل، عشقبازی نبود اختیاری، ولی درفتادم که در موج دیده، چولنگرفتادم 6ز غرقاب این غم رهایی نیابم 1خیال لب وزلف ورویش بدیدم به سردر کل و مشک و شکر فتادم 8بلغزید دستم ازان زلف مشکین بدان چاهسیمینش اندرفتادم

در آن چاه، جانم خوش افتاد لیکن ز بدبختی خویش بردر فتادم

نویش که آگهست خود از حال ms008 سوزیانی من 3بپرس حال دل من بشرح از غم خویش

ای تو مباد در پی حسن تو دل گرانی من 4چنان که بردل من هست سرگرانی تو 5غریب شهر توام، رحمتی بکن آخر مکن جفا و ببخشای بر جوانی من 6 به شهر خویش مرا پاسبان بدند کسان کنون همه زپی توست پاسبانی من 7 بدین صفت که منم از زمانه سرگشته تبود درخورم این عشق ناگهانی من زآب چشم به رنج اندرم که هرلحظه به خلق برشمرد محنت نهانی من

امروز روی توزهمه روز خوش ترست شیرین لبت ز جان1 دل افروز خوش ترست بیمار چشم تو که همه روز خون خورد امروز پارهای ز همه روز خوش ترست 3بردل خوشست، دستدرازی زلف تو پرده دری ز غمزة دلدوز خوش ترست 4 گفتم که بازده دل ریشم، به طنز2 گفت: مه تو، مه دل، صداع تو هر روز خوش ترست 5با درد تو بهست مرا، زانکه شمع را هم با سرشک دیده و با سوز خوش ترست 6با آنکه نیست خوی تو با ما چنان نکو سرباری حدیث بدآموز خوش ترست 7 در روی تونظاره و بریاد توشراب دایم خوشست و موسم نوروز خوش ترست

یارب این بچه ترکان چه زما می خواهند که همیشه دل ما را به بلا میخواهند

ولف پرچین ز چه بر زیر کله میشکنتد ؟ گکر نهمان بسته تراز چین قبا میخواهند

روز، اسب وزره و تیغ و کمر میطلبند شب، شراب و قدح و زیر و دوتا میخواهند ده منی گرز چواز دست بمیاندازند3 یک منی ساغر در حال فرامی خواهند

باز چون از پی بازی سوی میدان تازند گوی و چوگان زدل و قامت ما میخواهند زلف چون چوگان دارند وزنخدان چوگوی پس ز ما عاریت این هر دو چرا می خواهند؟ آفت هوش وروانند و بلای دل و دین وانگه ایشان را مردم به دعا میخواهندا

چه باشد گرز من یادت نیاید که از دوری فراموشی فزاید 2 ز چشمت چشم پرسش هم ندارم که از بیمار، پرسش خودنیاید 3مکنابر جان من بخشایشی کن بگوآخر که آن1 مسکین نشاید

پس از سالی، مرا مرسوم باید سلامی از تو مرسومست مارا پ

مگرکاری تورازین میگشاید.؟ چرا بربستی از من راه پرسش؟مگر کاریت به جان توکه اندر آرزویت مرایک روز، سالی مینماید به شب میآورم روزی به حیلت که شب آبستست تا خود چه زاید 24. ق. چ. د. دن. گ. م. مج. گل.

سوز عشقت جگر همی سوزد تاب رویت نظر همی سوزد 2توچه دانی؟ که آتش رخ تو نظراندر بصرهمی سوزد 3هرچه از دیده بیش ریزم آب دل مسکین، بترهمی سوزدا

نیست از آب چشم فایدهای غم تو خشک و تر همی سوزد آن چنان سوخته جگر شدهام که دلم بر جگر همی سوزد غم تو هرچه یابد از دل و جان همه در یکدگر همی سوزد 1همچوشمعی در آب دیده دلم هرشبی تاسحر همی سوزد الب توشکرست و جانم عو عود من برشکر همی سوزد]2 25. چ دن. گ. م. مج. گل. گر بخواهی کشتنم یکبارگی رحمتی آخربرین بیچارگی عشق میبایست ما را بس نبود محنت تنهایی3 و آوارگی.]؟ در فراقت جز غمم غمخواره نیست وای آن کهش غم کند غمخوارگیا میکنم نظارة رویت زدور جزدرودی نیست برنظارگی

از ره دیده بهدر خواهد شد 3حال من خودزغمش، نیک بدست وه کزین ms010 نیز بتر خواهد شد 4عشق او کز همهکس پنهان بود1 در همهشهر، سمر خواهد شد ای بساروز که بی رویویم آستین از مژه تر خواهد شد 6وی بساشب که در اندیشهآ او دیده پرخون جگر خواهد شد من ندانم که مرابیرخ او چون یکی روز به سر خواهد شد

جانم آمد به لب ویارهنوز تادوسه روز دگر خواهد شد تانگارم رای رفتن میزند، عشقش آتش در دل من میزند 2 هجراوخون دل من میخورد وصل او میبیند وتن میزند 3می خورم سیلی محکم ازغمش ایمهاسیلی چه؟ که گردن میزند 4خط ورخسارش توپنداری کسی غالیه در برگ سوسن میزند 5ماه در شب دیدهای خرمن زده؟ روز وشب بر ماه خرمن میزند 6گردلم زدرای رخسارش رواست راستی رارای روشن میزند 7آنچه من بایار سنگیندل کنم عشق اوبا من همین فن میزند 8من گریان میدرم ازدست او او همان دستم به دامن میزند چشم اوبر دوستان، تیغ جفا گویی اندر روی دشمن میزند لابهآ مادردل سنگین بادپنداری برآهن مینند

اور مبادا این سخن زانکه در این قول، صادق نیستم

عاشقم، عاشق، به آواز بلند پس که باشم من که عاشق نیستم؟

توبه حسن افزونی از عذرا و من، در غم توکم ز وامق نیستم عشق تویک چند میکردم نهان زانکه دانستم که لایق نیستم آشکارا کردم اکنون راز خویش وندرین دعوی منافق نیستم

، تورا عاشق شدند من به از چندین خلایق نیستما 7 هرکه در عالم، تورا عاشق شدند 29. ق. چ. دن. گ. م. ل. مج. گل. مرا که زهره نباشد که در رخت نگرم بیا بگو که زوصل توبر چگونه خورم؟ به چشم من نرسد گردت، ار بسی کوشم به گرد تو نرسد چشمم، ار بسی نگرم 2به دولت غم تو آتش دلم زندهست زشادی ارچه نماندهست آب بر جگرم شودزسینهآ من مهر روی توتابان اگر چوصبح زدست تو پیرهن بدرم

فسانهآ من و توست ار به کوی برگذرم حکایت ms011 غم توست ار به خانه بنشینم ف سانهآ من و توه به باغبانی و اخترشناسی افتادم زعشق روی وقدت، تا برفتهای زبرم به یاد قد تو ازبس که سروپیرایم از آرزوی رخت بس که اختران شمرم من و خیال توزین پس، اگر بود خوابم من و حدیث توزین پس، اگر بود خبرم چو آفتاب اگر جای بر فلک سازم دوان شود1 غم عشقت چو سایه بر اثرم 30. چ. دن. گ. گل. م. مج. گل.

ستان برآیدخروش دلم تابه کیوان برآید نگارم چوگرد گلستان برآید چمان سرودر خاک پایش بغلطد چوگرد چمنها خرامان برآید چوغنچه برآیم زدل، من هرآنگه که آن سروین از گلستان برآید

برآید غریواز دل خلق، اگراو دگر ره به بازار ازینسان برآید هبسی برنیاید که از دست حسنش غریو از گل و سروبستان برآید گزد چرخ، انگشت حیرت به دندان چو پروین ازان لعل خندان برآید فلک چشم خورشید پیشش کشد زود چوگرد سمندش زمیدان برآید 8مراوصل شیرین لبش گربه عمری برأد هم از لطف جانان برآید

فرورفت با شیر و باجان برآید 3مرامهر آن چهره ولعل میگون فرورفت 31. چ دن. مج گ. گل. م گل.

خهاشاد و کش آمدی، کجابی؟ شرمت بادازبیوفایی 2کوآن همه عهد و استواری؟ کوآنهمه مهر و آشنایی؟ 3خود هیچ زحال ما نپرسی یک لحظه به نزد مانیایی 4جان وسرتوکه هم سرآید آن محتشمی واین گدایی 5مارا چوفقاع بسته کردی تاکوزه زدیگران گشایی 6گفتی کهزمن جفانینی هرچند که بیشم آزمایی 7 تقصیرنمیکنیزهیتو توخودنه ز مردم جفایی 8ای غماز تومن چه عذر خواهم؟ پیوسته تودرصداع مایی 9وی وصلاتوراچه بود باری؟ کزدور رخم نمینمایی ms012 0ای دل اتوعظیم تیرهرویی وی عقلاتوسخت تیرهرایی ای اشکا توباری از میانه، برخودزدهای دوروشنایی 32. چ. دن. مج. گ م. گل.

شب نست کم زهجر2 توصد غم نیدسد اشکم به چارگوشهآ عالم نمیرسد اندر توکی رسم؟ که نسیم سحرکهی، در گرد آن کلالهآ پرخم نمیرسد 3 در چشم من برست قد سروپیکرت زان، پلک چشمهام فرا هم نمیرسد 4ازبس که خاک کوی تو در دیدهها کشند جزگرد ازو بدین دل پرغم نمیرسد فریاد من نمیرسی و این دل غمین از خشکریش هجر، به مرهم نمیرسد 6شکرست اگر نمی رسدم مژده وصال باری بلا و محنت و غم، کم نمیرسدا 7گویم کزین سپس ندهم دامنت زدست گفتن5

گفتن کنون چه سود، که دستم نمیرسد؟!

دشوار امید وصل توان داشت، کزفراق ماهی برآمد و خبری هم نمیرسد

چوروی خوب تو خورشید آسمان هم نیست به قد وقامت تو سرو بوستان هم نیست

به بوی آنکه به رنگ رخ تو گردد گل بسی تکلفها کرد و آن چنان هم نیست به جان زلعل تو بوسی خریدم ودانم که گر نباشد سودی درین زیان هم نیست دو دست من زمیانت چه طرف بربندد تورا چو با کمر آن نیز در میان هم نیست امید بوس و کنار از تو شد بریده ازانک به دیدنی ز تو قانع شدیم و ms013 آن هم نیست

کم از دهان تو باشد مرا ز لذت وصل که نیم چندان روزی ازان دهان هم نیست

بدادهام دل وجان تا همی خورم غم تو که در هوای تو، غم نیز رایگان هم نیست

توبه بانگ بلند نه درسپاهان، کاندر همه جهان هم نیست به نیکویی و شگرفی توبه بانگ بلند 9گرفتم آنکه دلت راست نیست با چاکر لطافتی به دروغ از سر زبان هم نیست؟ 35. چ دن. مج. گ. م. گل.

گرامروز آن بتم همدم نیاید، نصیب جان من جزغم نیاید

نیامد دوش و جانم بر لب آمد زبیم آنکه امشب هم نیاید

اگرچه وعده داد و خورد سوگند ولی با اینهمه، ترسم نیاید

مراگر ناید، او ناید وگرنی غم واندوه و محنت کم نیاید

به قول هرکه در عالم نیاید 8 وگراورانباشد آمدن رایبه قول هرکه در6 36. ق. چ دن. مج. مر. گ. م گل. جان که در عالم، خود اوراداشتم بهر تو، نابودهاش انگاشتم 2 دیده رابانقش توپرداختم سینه را از مهر توانباشتم 3مطبخ سودای خود یعنی دماغ از برای عشق تو افراشتم 4درزمین سینه از روز نخست دانهآ دل، خود به نامت کاشتم 5تختهآ وقف غمت بردل زدم نام عشق تو، بروبنگاشتم 6اززروسیم رخ واشک، آنچه بود آن زر وسیم، آن توپنداشتم 7گردلی بد، تن به هجرش درزدم ور تنی بد، دل ازو برداشتم 8 از سرهردوجهان برخاستم جزغمت، کز بهر خود بگذاشتم 37. ق. چ. دن. مج. مس. گ. م گل. زهی در حسرت آن چشم مخمور فتاده نرگس سرمست رنجور 1سخن در لعل توعقلست درجان قدح بر1 دست تو «نور علی نور» روان رادر خوشی، لعل تومایه فلک را در جفا، خوی تودستور ms014 بهارآمد، چه داری؟ خیز کاکنون نباشد مردم هشیار، معذور 5چوغنچه هر کزو بوی دل آید نماند وقت گل، او نیز مستور 6فلک میگردد، ای غافل چه باشی بدین دهروزه ملک حسن مغرور؟ 7اگر شادی به خون خواری، به هر حال زخون عاشقان به، خون انگورا

دبزم خسروجام پرکن که باداز دولت او چشم بد دور 38. چ، دن. مج مس. گ. م. گل.

آنکه سرم برخط فرمان اوست گوی دلم، در خم چوگان اوست دل به غمش ددم وجان هم دهم گرلب ودندان، لب ودندان اوست

چشمهآ خورشید بدان آب روی قطرهای از چاه زنخدان اوست صبر چنان سختکمان، در غمش سستتر از عقدة پیمان اوست دل که چنان سینه همی کردوی دیدمش، او هم نه زمردان اوست شاید اگر دل نه به فرمان ماست، زانکه به هر حال که هست، آن اوست 39. چ. دن. مج. مس. گ. م. گل.

نخستم دل به دام اندر کشیدی پس آنگاهم قلم بر سر کشیدی

به دست عشق، رخت صبر من، پاک زکوی عافیت، بردر کشیدی 3چو گفتم: «یک نظر در کار من کن» ز غمزه در رخم خنجر کشیدی 3 4 به قصد جان چون من ناتوانی، زروم وهند و چین لشکر کشیدی 5زاشک لعل من، بر چهره زرد معصفر بر کنار زرکشیدی

چوبد در دفتر عشاق، نامم به یکره خط برآن دفتر کشیدی دل مسکین به زنهار توآمد شدی زنجیر زلفش درکشیدی 8پراگنده همه غمهای عالم ز بهر من به یکدیگر کشیدی اگرچه آستین بر من فشاندی و گرچه دامن از من درکشیدی، 10نخواهد شد ز یادم آنکه بر من شبی تا صبحدم ساغر کشیدی 1تورا من چون گله بر سر نشاندم مرا تو چون قبادر بر ms015 کشیدی 40. چ. دن. مج. مس. گ. م. بی. گل. سزد گر غنچه چون من دلخوش آمد که گل سوی چمن شاد و گش آمد 2 به مطرب میدهد بلبل سه ضربه که نقش عشرت از نرگس شش آمد گل سوری به بستان بوتهآ زر پراز کاورس زرین زآتش آمد1 هوا قوس قزح در بازو افکند که گلبن بر مثال ترکش آمد

بگرید ابر بهاری و غنچه از سر لطف، سرشک او همه در دامن قباگیرد هرآنچه سوسن آزاد برزبان راند ز خوشزبانی او زود در صباگیرد چوافتد آتش خورشید در حراقهآ شب چراغ لاله1 ازوروشنی فراگیرد ز شرم روی بتم گل چنان برآید سرخ که پای تاسر او آتش حیا گیرد 6سرشک ژاله زرخسار لاله رونق یافت گهر هرآینه از جوهری بها گیرد

چنین که گل به جوانی و حسن مغرورست حدیث بلبل عاشق درو کجا کیرد؟

ز تنگ چشمی، غنچه اگرچه زردارد دهان بر ابر گشاید وزوعطا گیرد 44. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. سحرگهان که صبا نافهآ ختن بیزد زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد بگسترند عروسان باغ دامن خویش چو ابر بر سرشان زآستین گهر ریزد 3خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند2 ز خواب مردمک دیده را برانگیزد 4به بوی آنکه مگرپی برد به خاک درش دلم چو بوی به باد هوا2 در آویزد کسی که آفت هستی خویش بشناسد به پای مستی از کوی عقل بگریزد 6هوای طبع تو سرپوش آتش شوقست چو باد حرص تو بنشست، شوق برخیزد 45. چ. دن. مج. مس. گ. گل. م. بی.

سحرگهان که دم صبح در سمن4 گیرد چهار سوی چمن، نافهآ ختن گیرد 2 نسیم افتان خیزان چو مست عربده جوی به باغ درجهد و جیب نسترن گیرد 2 3 3خروش ms017 مرغان بر سروئن چودلشدهای که یار خود را برپای در سخن گیرد 4به شکل لاله نگر خال عنبرین بر لب چویار من که سر زلف در دهن گیرد گل شکفته چو معشوق شوخ، کز عاشق زر قراضه در اطراف پیرهن گیرد خیال سبزه وشبنم بروبدان ماند کسی که قبضهآ شمشیر در سفن گیرد 7 درست گوی زنجیر زلف یار منست چوروی آب زباد هواشکن گیرد 9حدیث مشک خطا پیش او خطا باشدچوبادن

چوباد فایده زانفاس یاسمن گیرد

دزراه دیده یکایک، برون شدن گیرد 46. چ. م ل. گ. گل. می.

سحرگهان که دل از بند خود برون آید به پای فکر برین بام بی ستون آید 2خرد چراغ یقین پیش راهدل دارد، سوی نشیمن اصلیش رهنمون آید هرآنچه جان مصفاست قصد1 عرش کند هرآنچه ثقل طبیعت بود نگون آید 4حدوث را پس پشت افکند قدم جوید علوهمتش از نهمتش فزون آید 5شعاع مهرازل بام و در فروگیرد وگر حجاب نباشد در اندرون آید 6 در خزینةآ الطاف غیب بگشاید وزو به عالم جان تحفه گونه گون آید 7 نسیم باد سحرگاهی از چمن بجهد به بوی او2 دل از اندیشهها برون آید به تخت ملک برآید خرد سلیمانوار هواکه دیو ستنبه ست ازو زبون آید 9 چوعشق سلسلهآ شوق را بجنباند، شکیب دور شود، عقل در جنون آید همی رود سر هستی گرفته برکف دست چو بددلان نخورد غم که کار چون آید به پای بی خودی آنجا بدان مقام رسد، که گر بگویم ازان رنگ و بوی خون آید 47. چ. د. دن. گ. م. مر. ms018 مج. گل. سپددم به صبوحی شتاب باید کرد به گاه تر قدحی پرشراب باید کرد 2 نه ذرهایم که با آفتاب برخیزیم صبوح پیش تر از آفتاب باید کرد 3نقاب شب زرخ روز چون فروکردند زآب، بر رخ آتش نقاب باید کرد 4درنک مینکند دور چرخ در بدونیی به دورهای پیاپی، شتاب باید کرد 5مفرح دل غمگین اگرهمی سازی، هم از شراب چویاقوت ناب باید کرد 6زمان خواب دراز از پسست3، حالی را برای شادی دل، ترک خواب باید کرد 7چوروشنای، اندر خراب4 ابادست، نهاد خویشتن از می خراب باید کرد

به بلفضول اکر عقل با طرب بچخد،

به ساتکینی با او خطاب باید کرد

بلا چو ریگ به غربال چرخ بر من بیز؟ 49. چ. د. دن. مج. گ. م. ms019 مس. بی. گل. ساقیا هین بیارساغر می تاتنم جان شود چوپیکر می ماه رویا چومهر روشن کن چشمم از گوهر منور می مشکزلفا چوناف آهوگن کامم از نکهت معطر می عمر وسیم ونشاط وجان وجهان، همه هیچاند هیچ، در بر5 می آفرینش مسخر خردست خرد اندرجهان، مسخر می عقل با جان چو آشناست، چرا کرد بیگانگی زگوهر می؟ طبع می گر بود نشاطانگیز چه عجب؟ زنگی است مادر می! صدهزاران مصاف غم، به دمی بشکند ساغر دلاور می گوشم از حلقهآ بریشم چنگ بانوا کن چوبندگان بر می ییردآب روی کوثروخلد روی معشوق در برابر می

3،به عرض قایمست جوهر می 50. ق. چ. دن. مج. گ. م. مر.گل. ماحالی از نشاط کناری گرفتهایم در سر ز جام غصه خماری گرفتهایم پروردهایم دشمن جان رابه خون دل پس لاف میزنیم که یاری گرفتهایم چندین هزار گلبن شادی درین جهان ما با غم تودامن خاری گرفتهایم دیدم1 نبهره بودبه معیار مردمی از دوستی هرکه عیاری گرفتهایم هرگه که دست در سر زلف بتی زنیم2 چون نیک بنگری دم ماری گرفتهایم جزدرد دل زدیده ندیدیم، ازین سبب بر خون دل ز دیده کناری گرفتهایم کردم شمار و در غلطم از همه شمار در عمر خود ز هرکه شماری گرفتهایم 9 آیین خوشدلی ززمانه براوفتاد ما بیهده چراپی کاری گرفتهایم؟ 51. ق. چ دن. مج. گ.م. گل. درعشق تودل به جان همی کوشد عاجزشد و همچنان همی کوشد 2درسنبل تابدار میپچد بانرگس دلستان همی کوشد 2پیداگوید که فارغم وانگه بادرد3 تودر نهان همی کوشد 4باآنهمهناتوانی چشمت باخلق همه جهان همی کوشد 5هرکس که وصال توهمی جوید، باگردش آسمان همی کوشد 6تاوصل تو خود که را ms020 بود روزی حالی همه کس درآن همی کوشد 27 درعشق، زصبرشکرهادارم انصاف که بر چه سان همی کوشد 8با هجر توگرچه بس نمیآید مسکین چه کند؟ به جان همی کوشد دل میخردازلبت به جان، بوسی ار4 سودست ارزیان، همی کوشد

زهی مالیده رویت لاله را گوش بنامیزد زهی خط و بناگوش

وهردم عاشقان را پراز گوهر کند چون چشمها گوش لب لعل توهردم عاشقان را

ان تلخ کوشم گرم باشد حدیثی از تو، فاگوش 3شود شیرین دهان تلخ کوشم

شم در حلقهآ زلف توهردم کرفته عقل وصبر و هوش راگوش2

که هستم از میان جان دعاگوش 5 قدی چون سروداری راستیر کههستم از میان. 6من از غم ناله دربسته چوبلبل دراگنده تو چون گل از جفاگوش 7به گریه گوشمال چشم دادم که از چشمت چرادارد وفا گوش 7 8 به رقص آید دل اندر سینهآ من چوآواز توام آید فراگوش 9ندارد بی جمالت دیده آبی نباشد بی سماعت بانوا گوش 10به قصد جان خلقی، چشم مستت2 کمان ابروان آورده تاگوش 1ز خط تو مثال، از بنده فرمان ززلفت حلقهای وزجان ماگوش 2 به من چشم خمارینت چه بگذاشت به عشق اندر، زبان؟ یا چشم؟ یا گوش؟!

دلم راداری از بهر خداگوش 3زتواین چشم دارم کزسر لطف

نگارا چند ازین پیمان شکستن ز پیشانی، دل سندان شکستن کمان ابروان درهم کشیدن وزودر جان من پیکان شکستن 3سرزلف توزان ناتدرستست که باشد عادتش پیمان شکستن لبت رارسم باشد کاوخنده گهرراکام2 در دندان شکستن شکرراعیش شیرین تلخ کردن قدح راخنده اندر جان شکستن 6دهانت راست عادت وقت گفتار ز شکرپستهآ خندان شکستن دلم زندان غم کشتهست وغم2 راست همیشه عادت زندان شکستن چه مردی باشد اندر عهد بستن به دشواری و، پس آسان شکستن؟ بدین سستی که پیمان توباشد، به یک ساعت، دوصد بتوان شکستن

ودنه، توانم که کنم رغم توبهزتویا همچوتویاری دگر 57. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل. نگار دل سیاهم لاله رنگیست چو غنچه بسته طبعی، چشم تنگیست 2 چو6 بیماریست چشم ناتوانش که بر دوشش زغمزه، نیم لنگیست! 3بتا بر من مکن چندین7 جفاها که هرکس را که بینی، نام و ننگیست 4 مرادایم به وصل توشتابیست و گرچه در توزین معنی درنگیست 5توبس سنگیندلی آری توانی اگر صبری کنی، کاندر تو سنگیست دوابروی توبر شکل کمانیست که هر غمزه درو تیر و خدنگیست چرا تیر و کمان بر من کنی راست؟ مگر زین بیشتر با مات جنگیست؟

زبانت چون روان گردد به عذرت تو گویی لنگی اندر دوش لنگیست

سرش سبزست و لب خندان و رخ سرخ چو گل هرگس کهش از روی تو رنگیست تنم گفتم که: نالانست، گفتا: چه بودستش؟ بنامیزدا چو چنگیست

ه دلمبه تودادم زپی بهروزی 3تازنی دردلم آتش بهادب1، ازده انگشت چراغ افروزی اندکی لطف بیاموزآخر خود همه جور و جفا آموزی 4هرچه خط بارخ زیای توکرد، کینه از سینهآ من میتوزی!/؟ 6میدری پرده و میدوزی2 دل به سر غمزه زکیناندوزی 7خهخهای دلبر درادوزا خوب میدری و خوش میدوزی 8این همه عشوة تودانم چیست بیوفاییم همی آموزی 9 سرسالست مراازرخ تو نظری رسم بود نوروزی 59. چ دن. مج. گ. م. مس. مر.گل.

ای رنگ عارض تو، آتش در3 آب بسته وی چین طرة تو، از مشک ناب بسته جادوی غمزة تو بگشاده دست صنعت بر عارض تو از خط، نقشی بر آب بسته 2نزگس زشرم چشمت، در پیش سرفکنده غنچه به دست حسنت، بر رخ نقاب بسته 4روی تو کرده روشن، آفاق راوآنگه پی کور ms023 کرده آن را بر آفتاب بسته هم شاخ ارغوان را لعل توخون گشاده هم چشم نرگسان را جزع تو خواب بسته 6در چنگ فرقت توهستم من شکسته در چار میخ محنت همچون رباب بسته 7 آخر بدیدم ای جان، در دور خویی تو دست خطا گشاده، پای صواب بسته گفتی که: ی وفایی، شرمت ز خود نیاید؟ افسوس اگر نبودی راه جواب بستها 60. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل. گربردل من رحم کندیار، چه باشد؟ وریاد کند از من غمخوار4 چه باشد؟ 2با قامتش از سرو خرامنده، چه آید؟ با عارض او سوسن و گلنار چه باشد؟ زلفش بگرفتم به ستم گفت که: بگذار با دزد درآویخته بگذار چه باشد؟ گفتم: دل من داردو می خواهم ازوباز گفتا: اگر او دارد، گودار، چه باشد؟

می نالم ومی بارم خونابه زدیده زین بیش به دست دل افگار چه باشد؟ زنهار همی خواستم از تیخ جفایش دل گفت: مگو بیهده، زنهار چه باشد؟

که ازین غم بننالد آن کس که بداند که غم یار چه باشد بازلف تو گفتم: دل غمخوار مراده گفتا: دل که؟ غم چه بود؟ خوار که باشد؟! چشم تو همی گفتش: احسنتا چنین کنا اکنون که ببردی به از انکار چه باشد؟!

نکنی کم زجفاها پس حاصل این گریهآ بسیار چه باشد؟1 10جانا چو تو یک دم نکنی کم ز جفاها

دو هنوز اول کارستخود باش تو2 تا آخر این کار چه باشد 1جان ودل من برد و هنوز اول کارست 61. چ . دن. مج. گ. م. مس. مر. گل.

من نه آنم که زکویت به جفا برگردم یا ز عشق تو به صد گونه بلا برگردم به یقینم که چوزلف تو نیاید به گفم نافهای، گر به همه چین و خطا برگردم جان شود قالب من توبرتو گر یکدم، به سر کوی تو چون باد صبا برگردم 4قبلهآ جان منست آن خم ابروی بطاق ms024 زان، نماز آورم او را که سزا برگردم 4 من و برگشتن ازین قبله؟ که میفرماید؟ رخصتی بایدم از خط توتا برکردم 6لطف ازان افزون تر؟ صورت ازان موزونتر؟ دل ازین پرخون تر؟ ایمه چرا برگردم؟ زلف وروی ولب ودندان و خط وخالش بین باکجا عشق نبازم؟ زکجا برگردم؟ گر به شمشیر جفاها پی جانم بزنی حاش لله که به جزگرد وفا برگردم

گر تو دشنام و جفاهام ازان میگویی تا چو سخت آیدم از کوی شما برگردم، از تو ما را طمع کشتن و خون ریختنست نیست ممکن که به دشنام و جفا برگردم 62. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل روی ازان خوبتر تواند بود؟ هان بگویید اگر تواند بود

لب نباشد، شکر تواند بود آن چنان نازک و چنان شیرینل تیر غمزه چودر کمان آرد، نه همه دل سپر تواند بود چشم مستش نه آن چنان خفتهست کهش ز حالم خبر تواند بود وانکه طرفی به وصل بربندد از میانش، کمر تواند بود وانکه بیخ فراق او بکند رستم زال زر تواند بود اشک لعلم زعکس چهرة اوست نی زخون جگر تواند بود با چنین صبر ودل که من دارم، مشکلم زوگذر تواند بود

بی تومرازندگی بهکارنیاید محنت هجر تو در شمار نیاید 2در چمن وصل روی تو، کل عیشم بی مدد خون دل، به بار نیاید 2روزنباشد که آفتاب جهانسوز برسر بامم به کارزار نیاید 4بگذرد ازعمر، سالها که دلم را بر سرکوی طرب گذار نیاید تاکه نینم بنای وصل تومحکم، قاعدة عمرم استوار نیاید 6تانشود دل ززندگانی خود سیر، بردم آن زلف همچو مار نیاید 7 وای دل من اگر به گوش توهر شب1 از ms025 لبم این نالههای زار نیاید 9گفتمت2 ای جان مکن جفاکه رخت ا دود دل من همی به کار نیاید 64. ق. چ دن. مج. گ. م. مس. مر گل. ل. زرویت دسته گل3 میتوان کرد ززلفت شاخ سنبل میتوان کرد 2زقد چفتهآ من دررهعشق برآب چشم من5 پل میتوان کرد 3زنوک غمزة توبی محابا سزادر دامن گل میتوان کرد 4زاشک و چهره در عشقت همهسال به سیم و زر تجمل میتوان کرد 5 نمیشاید بدادنآ دل به زلفت نه نیز از وی تغافل میتوان کرد 6نه چون غنچه دهن درمی توان بست نه افغان همچو بلبل میتوان کرد 7به زلفت گو: «برو آهسته بنشین همه روز این تطاول میتوان کرد 9دلم بردمست و سر می پیچد از من چه گویی این تحمل میتوان کرد؟»7

به دشنامی دلم راشاد میدار که باری این تفصل میتوان کرد8

باشد سرشک خونین، حاضرترین جوای 9هرکس که پرسد از من، احوال سوزیانم باشد سرشک خونین، ح 66. چ. دن. مج. گ. م. مر. گل. از تو جز درد دل وخون جگر حاصل نیست چه کنم جان؟ چوجزاین هیچ گر ms026 حاصل نیست برنبندد ز میان تو کمر طرفی، ازانک در میان خود به جز از طرف کمر حاصل نیست 2ذوق باشد دهنم را که کند یاد لبت ورچه ذوق شکر از نام شکر حاصل نیست 4گفتی اندر مه و خورشید نگاهی میکن گرزرخسار منت حظ نظر حاصل نیست گرچه این هردو، دووجهیست2 بهغایت روشن، آن غرض کز توبود ازمه و خور حاصل نیست 6دل ززلف تو طلب کردم و بر خود پیچید گو: مکن2 شرم بگونیست اگر حاصل نیست 7به جزاز دردسر اربا تو بسی خواهم گفت هیچ مقصود من ای جان پدر حاصل نیست 7 8گفتمت بوسی ازان لعل و زمن جانی نقد این توقف زچه رویست؟ مگر حاصل نیست

برگرفتم طمع از توکه مرا هیچ طمع یی زراز تو نشود حاصل و، زر حاصل نیست 67. مس: گ. مر. گل. ک. می. هما. عا.

غم هجر توجگرسوخت مرا هکزین4 بار بترسوخت مرا آه دردا که هم اندر خردی آتش غم5 چوشرر سوخت مرا

تاب اندوه توگریان گریان همچنان هیزم تر سوخت مرا

ازقفای تو چون مانده شدم، زپای بنشستم

کجایی ای به دورخ آفتاب دلداری؟ چگونهای که نهای هیچ جای دیداری؟ بیا و خوی فرا مردمی و مردم کن که هیچ حاصل نایدز مردم آزاری 3حکایت غم دل با تو من چراگویم؟ تو خود ز حال من و دل فراغتی داری

به کار عشق تو در، هستم آن چنان بیدار که کار من همه بی خوای است و غمخواری 5 5تو حال بنده چه دانی؟ که بگذرد شبها که نرگس تو نبیند به خواب، بیداری 6زآفتاب فلک، پیش من عزیزتری وگرچه دایم در پرده، سایه کرداری 7 مراکه آرزوی آفتاب خانگی است، چه گرد خیزد ازین آفتاب بازاری؟ 8 به زیر زلف تو منزل گرفت نیکویی ز چشم مست تو پرهیز کرد هشیاری 9شود سیاهی شب شسته از رخ عالم گرآب روی تورا اشک من کند یاری ولی چه سود؟ که هرلحظه چرخ آموزد زعکس زلف تو و بخت من سیهکاری 71. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل.

دل من اربه غمت خوش تراززیان تونیست ز روی تنگی، باری کم از دهان تو نیست

نم چو موی شد از عشق و خرمم آری که هیچ فرق میان من و میان تونیست

بگیریک ms028 ره و سختم1 به خویشتن درگش

به خویشتن درگش که چفته قامتم آخر کم از کمان تونیست ای دهنم خوش کن و بده کامم که هست سود رهی و درآن زیان تو نیست

ده نهد، هزار چون او یک گل ز گلستان تونیست 5شعاع خورشید ار چند خار دیده نهد،

د بلند ورخ خوب، سرو و کل را هست ولیک هیچ دورا2 حسن و لطف آن تونیست دلم بیردی و شاید که گر همه جانست مرا دریغ ازان چشم ناتوان تونیست

دلا، دلم ز تو بگرفت زانکه در عالم سیر عشق بسیآند و کس بهسان تونیست

زمن چه پرسی چندین که: «یار کیست فلان»؟ چوروشنست تورا این قدر که آن تونیست

تیرهرویی و نگوساری2 نیست 8حاصل مازسرزلف توجز تیره 74. دن. مج. گ. م. مس. گل. غمت جزبادلم خوش درنیاید سرم جز با توسرگش درنیاید 2کشاده کی بود آن مهرةدل؟ که بانقش تودر ششدر نیاید 3خط کزطبع توهم راست ms029 طبعست که جزبا لعل توخوش درنیاید

رد لاله سبزه برست در گمان میفتد23 که چون رخ توست 1تاکه برگرد لاله سبزه برست 2 نام روی تو میبرد لاله زان، دهان را به مشک و باده بشست 3جزبه یاد رخ توگل نشکفت بی مثال خطت بنفشه نرست به کمر درزدهست چابک و چست 4سرودر خدمت قدت دامن رخ وزلف توآش نشان دادند در چمن هرکه رنگ وبویی جست غنچه را از صبا گشایشهاست ورچه زو بود بستگیش نخست جان همی پرورد در آسایش باد بیمار در هوای درست 8حرکتهای بادشیرینکار کرداز خنده، غنچه رادلسست 77. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. مر. گل. ترسم آن نوش لب زکم سخنی در زبان هافتد به2 بیدهنی زاهد ار بیند آن دو لعل چومی ساتگینی کشد بروسه منی

رنگوبوی از رخ و خطش گیرد دیبه چین و نافهآ ختنی

ای که از چهره، ماه بر فلکی وی که از قد، سرودر چمنی 2با چنین چشم و روی و لب که تو راست باگل ونرگس و سمن بزنی

آنت ازین، وینت ازان خوبترست رخت از ماه ولبت از شگرستآنت بررخت بوسه کجاشاید داد؟ که نظر نیز، محل نظرست نه میان نیست میان توز لطف وین عجبترکه میان کمرست 33

تالبت را نرسد چشم بدان در زبان هاهمه نام شکرست بوسهای از ms031 لب ودندان خوشت خون بهای دو جهان خوش پسرست از چه «ناشسته رخلم میخوانی؟ که رخم شسته به خون جگرست بدکنی با من و گویم که مکن گوییام نیکست، اینم بترست 8بارخ وغمزه تومیسازم که گل و خار توبا یکدگرست 81. چ. د. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

نه دسترسی به یاردارم نه طاقت انتظار دارم

هر جور که از توبر من آید، از گردش روزگاردارم

در راه غمت کنم هزینه گریک دل و گر هزاردارم این خستهتنی چوموی باریک از زلف تویادگاردارم 5من کانده تو کشیده باشم، اندوه زمانه خواردارم در آب دودیده غرقه گشتم1 واومید لب و کناردارم 7دل بردی و رفتی و2 همین بود من با تو بسی شماردارم 8 دشنام همی دهی مراباش من با دولب توکاردارم 9 گردریابم شبی زبوسش حقاکه دومه فگاردارم 82. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

تاکیام انتظار فرمای؟قت نامدکه روی بنمای؟

صر، می و معشوقه و سماع تدبیر آنکه او طلب بی غمی کند 84. ق. چ: دن. مج گ. م. مس. مر بی. گل. رنک رویت برارغوان خندد پستهات بر شکرستان3 خندد 2 خنده خونین زندانارزرشک هرکجا آن دوناردان خندد 3 بالبت گربرندنام شکر، عقل چون پسته در دهان خندد 4چون پدیدآید ازلبت دندان شکل پروین بر آسمان خندد پیش روی توکر بخنددگل بربتر جای گلستان خنددا گاوسر باختن چوشمغ دلم4 در رخت از میان جان خندد 7چشم گریانم ازدل سوزان برتن خویش شمعسان خندد

تهآ سخنگویت همچوشمع از سرزبان خندد 9روی تودیده، وانگهی خورشید، صبح ازین روی بر جهان خندد 85. ق. چ. دن. مج. م. مس. بی. ل. گل. خطی بر سوسن از عنبر کشیدی سر خورشید در چنبر کشیدی 2 همه خطهای خوبان جهان را به خط خود قلم بر سرکشیدی شکستی پشت سنبل را بدین خط که از ناگه به رویش برکشیدی 4کنار نسترن پرسبزه کردی پر طوطی سوی شکر کشیدی 5 مگر فهرست نیکوییست آن خط که بی پرگار و بی مسطر کشیدی 6غبار و مشک بر سوسن فشاندی طراز لاله از عنبر کشیدی 7مه اندر خط شد از رشکت که از مشک هلالی برکنار خور کشیدی 8 کشد بر چهره هر خوبی خطی لیک، توخود از گونهای2 دیگر کشیدی 9به گرد خرمن ماه2 آن خط سبززصدقوس قز

زصد قوس قزح خوش ترکشیدی ززلفت بس نبود آن ترکتازی که هندویی دگررا برکشیدی؟!1 86. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

دلم زآتش غم چنان میگدازد که شکر در آب روان میگدازد چوسایه زخورشید، هستی بنده ز مهرت زمان تا زمان میگدازد دورسته درت در یکی چشم سوزن تنم را چنان ریسمان میگدازد

چونام لبت برزبان بگذرانم ز ذوقم شکر در دهان میگدازد

چه خوش قالبی دارد آن تنگ شکر ms033 که4 جان خویشتن را درآن میگدازد 6دلی نرم تردارم از موم ودایم ز تاب رخت شمعسان میگدازد 7 7چه جای دل من؟ که از تاب مهرت تن ماه در آسمان میگدازد 8دلم بوتهای شد که بر آتش غم چوزر این تن ناتوان میگدازد ز بس پشت گرمی که دارم ز عشقت مرا آشکار ونهان میگدازد زهجر توام خون بیفسرد درد ولی مغزدر استخوان می گدازد

که خورشید در چشم کان میگدازد 2 زسوز دل ماست وزتاب رویت که باریکمویت چنان میگدازد 3 چگونه دهم شرح عشقت که چون شمع لب من زتاب زبان میگدازد 4 رهی، راستی رابه وصف تواندر نه نظم سخن کرد، جان میگدازد 87. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. مر بی. گل. 1دل غنچه را باز این غم گرفتهست؛ که پشت بنفشه، چرا خم گرفتهست 2نقاب ازرخ اوبخواهد گشودن صبا غنچه رازان، فرادم 1 گرفتهست 3چمن راخط سبزه منشور ملکست که اقلیم شادی مسلم گرفتهست مگر چشم من دید در خواب نرگس که چشمش ز چشمم چنین نم گرفتست مزاج کل از مشک و می شد سرشته کزین بوی و زان رنگ، درهم گرفتهست 6شد اززلف یارم بشولیده کارش2 بنفشه ازین روی، ماتم گرفتهست 7 رضادادلاله به خون پیاله که خونش گرفتهست و محکم گرفتهست

همه رازدل غنچه باباد گوید تو آن سادهدل بین که محرم گرفتهست 88. چ. دن. مج. گ م مس. بی. مر گل. مابرویاابه سرخویش کنی نیک باشد که بدی بیش کنی؟ 2چندم از هجردلافگارکنی چندم از غصه جگر ریش کنی؟ 3مکن ای جان که نه رسمی نیکست که همه کام بداندیش کنی 4هرکجاخون دلی باید ریخت غمزة مست فراپیش کنی همردمی کن، که نباشدضایع هرچه با این دل درویش کنی 6 دل یک شهربرآیدازبند گراشارت به لب خویش کنی 89 ق. چ دن مج. گ. م. مس. مر. بی. ل. گل. خبرکل ms034 به چمن میآرند راحت3 جان سوی تن میآرند 2 خربروازریاحین ابی بارخ کار چمن می ارند

با پنداریکاروانی زختن میآرند آبها هر نفس از جنبش باد1 در رخ از ناز2، شکن میآرند [جام لاله زدل سنگ برون من ندانم به چه فن میآرند]3 غنچگان از سبب کمعمری همه سرزیر کفن میآرند 7 نرگسان رغم مه و پروین را شکلی از ماه و پرن میآرند 8 لاله جامیست که گویی دروی دردی از اول دن میآرند 9 نوحریفان ربیعی بردی زنخ از برگ سمن میآرند گل و نرگس چومن از یاد کسی4 آب در چشم و دهن میآرند 90. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. گل. ای غمزة تیز توجگرخواره وی لعل توطیرة شکرپاره 2 هم وعدة تودراز بیحاصل هم چشم ضعیف توستمکاره 3برگشته به صدهزار نومیدی از کوی تو، عاشقان بیچاره 4همچون گل ولاله ماه و خور پیشت5 بر خاک همی نهند رخساره مگذارکه زلفکان هندویت، ناهمواری کتند همواره 6هرگه که کنم حدیث وصل تو گوید غم توکه «هان، دگربارها»1 7 شد در دل مابه دولت عشقت غم خانهنشین و صبر آواره 91. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. گل مکن بر من ستم جانا ازین بیش بهکارت مینیاید بهآ بیندیش 2 2 لبت خون میچکاند از دل من نمک خون آورد پیوسته از ریش 3 3مرادل خودز جور چرخ ریشست تو بیهوده نمک بر ریش میریش 4به خون زندگانی تشنهام زانک6 که سیر آمد دلم از

که سیر آمد دلم از هستی خویش

ببینم تا چه خواهد آمدن پیش

ازین پس دست ما و دامن صبربینم تاچه

همی یکسان نماند کار گیتی گهی نوشست کار او و گه نیش

روی بنمای که دیوانه شدم رحمتی، کز غمت افسانه شدم 2شمع رخسار تونادیده تمام1 من دلسوخته پروانه شدم 3آشنای غمت بودسبب کزهمه شادی بیگانه شدم 4باغم دلشکنت2 در پنجه من بیدل که چه مردانه2 شدم 5 دام زلف توندیدم بر راه ناگهان شیفتهآ دانه شدم آرزوی لب میگونم خاست نزگزافی سوی میخانه شدم5 7موس زلف چوزنجیرم کرد نهزبیعقلی دیوانه شدم 93. چ د. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. دلبرم رسم خود چنین دارد که دل دوستان غمین دارد 2از پییک حدیث دامن گیر صد جواب اندر آستین دارد 3حلقه زلف اوزبلعجبی چرخ پیروزه در نگین دارد زلف پرچین زنگی آسایش، حکم بر زنگبار و چین دارد نزتواضع، زسرکشی باشد سرکه پیش تو بر زمین دارد 6 نشود خود به کوی اونزدیی هرکه او عقل دوربین داردا کردکوی وی آنکسی کردد که ملالش ز عقل و دین دارد 8نخورد هیچ غم به هستی خویش هرکه دلدار نازنین دارد 9تن مومین نرورد چون شمع هرکه او جان آتشین دارد برهاند تورازهستی خویش عشق خود خاصیت چنین دارد 94. چ دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. کل.

در عهد تو کس نشان ندادست کاسودگی است یا وصالیست بر چهره روزهای گیتی روز من تیرهروز، خالیست

رخ چون گه و دل زعشق جوجوا هرعاشقی از تودر جوالیست در خشم شوی ز هرچه گویم ای دوستا مراز توسؤالیست؛ «با بنده چنینی یا2 تورا خود زافسانهآ عاشقان ملالیست»؟ از گردش چرخ هرزمانم بردست غم توگوشمالیست

مه گفت: «من ورخ تو»، آری اندرسر هرکسی خیالیستا میبربندی به زرمیانرابا آنکه چومن ضعیف حالیست 95. چ. د. دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. گل. عشق تو گر دست در زمانه برآرد، زآدمیان قحط جاودانه برآرد 2 رخصت آهی بده که تادل تنگم یک نفس آخر بدین بهانه برآرد 3یاوگی عشق تو چوتاختن آرد عقل نیارد که سرزخانه برآرد 4فتنه چو پروانه یافت از ms036 خطت، اکنون مغز سلامت به تازیانه برآرد بردر توگرد4 آستانه برآرد مردمک دیده، هردم از مژه، جاروب

بوکه دل گمشده ز خاک در تو جایگهی سربدین ترانه برآرد جان3 جهان در دهانهآ عدم افتد آتش عشق توگر زبانه برآرد نیز چودندان تو خوشاب نباشد گرصدف از دل هزاردانه برآرد روی تورا بینقاب آینه بیند زلف تو آسوده سربه شانه برآرد،

من از غم توبدین حال زلف ورخت سر بدین دوگانه برآرد؟! حیف نباشد من از غم توبدین حال 96. چ. د. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

رک سرخویشتن بگویمنام تودر انجمن بگویم تا چند چوغنچه زیر لب در چون گل به همه دهن بگویم خورشید قفا خوردزرویت درروی مه این سخن بگویم در سجده شوند سروو سوسن گروصف تودر چمن بگویم

عاشق زلف وفتنهآ رویت هرکه باشد بهسان من باشد

آنکه گوش فلک کند سوراخ حلقهای فغان من باشد

وآنکه تا جاودان بخواهد ماند در جهان، داستان من باشد

گفتم: «آن دل که از منش داری گر نباشد زیان من باشد»

گفت : «جایی نمیرود دل تو وررود در ضمان من باشد 4در سر آستینت ارنبود بردر آستان من باشد» 10خانگی دوش بادلم میگفت - غم که از دوستان من باشد - 11که: «مراوصل گفت: بازمگرد از فلان تانشان من باشد» 2غزلکهای این چنین موزون بییشتردرقپان1 من باشد 100. چ. د. دن. مج. گ. م. مس. گل.

نیکویی بیش ازان نمیباید فتنهاندرجهان نمیباید 1راست اندازة دلم دارد تنگترزان دهان نمیباید لبکی داری آن چنان، کانصاف جزلب من درآن نمیباید زلف شوریده را مکن در بند کان خود الا چنان نمیباید آن نقابت ز چهره یکسوکن کآفتابم نهان نمیباید جان همی خواست، گفتمش: «بستان» گفت: «نی رایگان نمیباید» گفتم: «از من بخر به بوسی»، گفت: «تا بدین حد گران نمیباید» از رخت می خرم به جان بوسی هیچ دلالمان نمیباید

پیش ترزان بده که خط بدمد زانکه شب در میان نمیباید 101 چ. دن. مج. گ. م. مس. گل. شاید که دل زعشق قیامت همی کند کهش آرزوی آن قد و قامت ms038 همی کند

ازعشقش جان برم خونم بریز وین گروصد بار دیگر بستهام 103. چ د. دن. مج گ.م مس. بی. گل. دل من زاندوه ننگی ندارد چو1 داند که شادی درنگی ندارد 1نیالوده2 ازخون جانم زمانه همه ترکش غم خدنگی ندارد کشد تیغ درروی من صبح، هردم چرابا من آخر؟ چو جنگی ندارد 4زآب سرشک وزآودمادم چه آینهآ دل که زنگی ندارد نداردبر چشم منابر، آبی بر محنتم کوه، سنگی ندارد 6به خروارهاعیش دارند هرکس دلم بیش از اندوه تنگی2 ندارد بدیدم به چشم خردروی کارم جزاز خون دل هیچ رنگی ندارد

چنان خوبرویی بدان دلربایی، دریغت نیاید به هرکس نمای؟

مرا مصلحت نیست، لیکن همان1 ms039 به که در پرده باشی و بیرون نیایی 2نه پیدا تواننت دیدن نه پنهان بلایی دلم را، بلایی، بلایی 4وفا را به عهد تودشمن گرفتم چودیدم تورا فتنه بر بیوفایی 5 من آن روز از خویش بیگانه گشتم ک

که افتاد با تومرا آشنایی 6اگر نه امید وصال توبودی، ز دیده برون کردمی روشنایی

نباشد2 تورا هیچ غم بی دل من کسی کسی دید خود عید بی روستایی؟

من و می ازین پس که در دور حسنت نیایدزدلهای ما پارسایی 105. ق. چ. د. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. ل. بدان و آگه باش ای دل ستمکاره، وکرچه گفته آمت این حدیث، صدباره، 2که گر بینم ازین پس که نام عشق بری، به جان من که به دست خودت کنم پاره

تو از کجا و سر زلف دلبران زکجا؟ به پای خود به بلا میروی تو بیچاره 2نه دستیاری مال و نه پایداری صبر3 برو که نیست تو را دست و پای این کاره اگر بری به غلط پیش «حسن»، نام «وفا» کتند همچووفا از جهانت آواره 6به دست خود مزن اندر خود آتش، از بی آنک سبودرست نیاید زآب همواره 7ز دست عشق پرآتش کتند سینهآ تو4 اگر تو خود همه از آهنی و از خاره 8تودست برد بلاها ندیدهای آنجا که ماهرویان پیداکتند رخساره چو آتش رخشان جان عاشقان سوزد، کتند هندوکان حلقه بهر نظاره بسی بگفتم و دل کم نمی کند ز جگره چودرنگیرد بیهوده ایست گفتاره 106. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

دراز دیدم در توزبان نزدیکان3 برای مصلحتی، یک دو روز دور شدم 3در اندرون من از آرزو جگر خون شد به ظاهر ارچه نمایم که من صبور شدم

چو چنگ ار زنی یک سرانگشت در من زمن هررگی بردگرسان بنالد اگر بشنود کوه نالیدن من ز درد دل من دوچندان بنالد لبی کوبه خاک درش تشنه باشد، عجب نیست کزآب حیوان بنالد به تیمار هجران گرفتارگردد هرآن دل که از ناز جانان بنالد 110. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

پس از پیشم2ا پی دلبر گرفته دلی دارم زجان، دل برگرفته پس ازپیش بهترک خوشدلیها گفته، وانگه غمش را تنگ اندر بر گرفته شده در سایهآ آن زلف دلگیر گرفته خانه و درخور گرفته غمت از نازنینی عاشقان را سراسر در زر وگوهر گرفته لب شیرین توانگام4 نکته هزاران خرده در شکر گرفته خیال زلف تواندیشهها را همه در مشک و در عنبر گرفته زعکس زلف وتاب چهرة تو دل من صورت مجمر گرفته زهی از پرتورخسار خوبت چراغآسمان اندر گرفته همی خندم به رغم دشمن خویش وگرچه همچوشمعم سرگرفته زبار عشق آن مشکین رسنها قد منعادت چنبر گرفته مثال خط تودر باغ دیده بنفشه نسختی زان برگرفته

از دلی2 پاک دلی بی جگرت 9گرزجان دست بداری تو، دهم از دل 112.چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. گل. هرکه رادل به اختیار خودست، ms042 آرزوهاش در کنار خودست 2غمگساری ندارد2 وعجب آنک هم غم یار غمگسار خودست گله از دوست چون کنم؟ که مرا همه رنج از دل فکار خودست دوست راهرکه بهر خود خوامد، اونه عاشق که دوستار خودست عاشق آنست درجهان، کورا بود ونابود بهریار خودست زآب چشم ارچه دامنم ترشد آتش سینه برقرار خودست

بس که از دیده اشک میبارم شرمم از چشم اشکبار خودست 8جان من میبری، ییرچه کنم؟ به خداکهت هم از شمار خودست 1 نیست در روزگار تویک دم که نه مشغول روزگار خودست

عذرمی خواستم زغم که دلم از صداع توشرمسار خودست 1گفت: «زنهار، این حدیث مگوی که مراخدمت توکار خودست» 113.ق. چ. دن. مج. گ.م مس. بی. گل.

تابه کف جام می توانم دید زهد و سالوس کی توانم دید 2 نکنم یادزهدوصومعه هیچتارخ

تارخ ترک فیه توانم دید

91 3هردم از باد، پیچش افتاده در تهیگاهنی توانم دید پرتو1 باده چون فروغ زند در

در عدم نقش شی توانم دید عقل را پیش جام دریاکش غرقه در جام می توانم دید2 شاهدان راز شرم، گاه صبوح بر بناگوش2 خوی توانم دید 7در سر زلفشان دل شده را همه شب نقش4 پی توانم دید نه نه کززهد چنگ بدرگ را رگ گسسته زپی توانم دید

شیشهآ بدمزاج نازک را ز امتلا، کرده قی توانم دید در قدح5 خون وی توانم دید 0 ورصراحی نه در رکوع بود،

زاندرون قدح به چشم صفاراز پنهان می توانم دید 114. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

عالم ازعدل بهار آبادست

شاخ سرسبز و چمن دلشادستعالم ازعدل غنچه تا روی به صحرا آورد کرهی از سردل بگشادست سرودر خدمت گل برپایست بید در پای چنار افتادست بندة سوسن مشکین نفسم کوست کزبند جهان آزادست دل شکستهست بنفشه چه کند؟ سر به بیداد زمان بنهادست 6سرورا هرچه ز اسباب خوشیست سربه سردست فراهم دادست 7 بر جهان دست ms043 تهی چون افشاند بار کس مینکشد اورادست6 بنگر آن غنچهآ صاحبدل را که به دلتنگی خود چون شادست زانکه داند که بد و نیک جهان همچو خرمن گه7 گل بر بادست 115. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

ورم دود از نهاد گنبد اعظم برآورم گر من ز سوز عشق تویک دم برآورم گفتم بنالم از غم عشق توپیش وصل هجرت رها نکرد که خود دم برآورم

وقت سحرکه آودمادم برآودم

اشک ستاره بر رخ گردون روان شود وقتس

یگارخونفریادها که نیم شب از غم برآورم گریک نفس زند دهنم جزبه یاد تو حالی برآرمش در و محکم برآورم 6ورا جز سوی تو مردم چشمم نظر کند رویش سیاه کرده به عالم برآورم گرچه امید وصل تو دورست از خرد من سر به کوی بی خردی هم برآورم

یابیخ درددردل غمگین فروبرم یا شاخ کام ازان رخ خرم برآودم 116.چ دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. یارباما وفانخواهد کرد باخودم آشنا نخواهد کرد 2 نکندرای من وگرکنداو2 بخت من خود رها نخواهد کرد 3خویی وبدخوی چوهمزادند اوز همشان جدا نخواهدکرد 4حاجت مابه روی خرم اوست حاجت ما روا نخواهد کرد 5عهددارد که جز جفانکند تا نگویی وفا نخواهد کرد 6باچنان زلف وروی، کودارد بر غمش دل قفا نخواهد کرد 7تک شکر گرش چه هست فراخ زان نصیبی مرا نخواهد کرد جانم آمدبه لب زغصه واو بوسی از خود جدا3 نخواهد کرد تانیارد غمش به رویم روی برغم اوقفا نخواهد کرد در همه دور حسن خود، کاری از برای خدا نخواهد کرد مست دردست من دعایی واو رغبت اندر دعا نخواهد کرد خودنداند که دولت خوبی تا قیامت بقا نخواهد کردا؟

چاره زرگنم که جززر کس

سچارة کار ما نخواهد کرد 117. چ دن مج: گ. م. مس ل گل هرکه رازلف عنبرین باشد، طبع او با وفا به کین باشد 2چون بودبررخ توطرة ms044 تو نقش چین بر حریر چین باشد 3غمزفتوبه چابکی بیرد دل که در هفتمین زمین باشد در سرزلف توهمی گردد که دلم برد و خود همین باشد

نی به جان توکهش به دست آرم

ست آرم وروچه با ماه همنشین باشد

لعل توبازار گوهر بشکند زلف توناموس عنبر بشکند در دندان تو چون صف برکشد شکراندر قلب لشکر بشکند رنگ خون پیدا شود بر چهرهات چون صبازلف توراسر بشکند3 هرکه دربندد دری در کوی صبر حلقهآ زلف توآن در بشکند پیش قد و خط تونقاش چین هر زمان پرگارو مسطر بشکند 6زآرزوی آن دوتا مشکینرسن ماه نو خود را چو چنبر بشکند 7ترسم این سرها که4 دارد زلف تو توبت من بار دیگر بشکند 8 هرکه او در انتظار وصل توست روزگارش دل به غم در بشکند 9روزی از ناگه دل دیوانهام درجهد وان مهر شکر بشکند

راستی را از توباید خواست آب هرکه او را لقمه در بر بشکند

از دهانت کام دل حاصل کند وآرزوی جان غم خور بشکند

هرکه بر وی لعل شیرین تو فرمان میدمد جان شیرین از بن سی و دو دندان میدهد چشم بدمستت به زخم تیغ حاصل میکند هرقراری کان سر زلف پریشان میدهد 3شحنهآ بازار عشقت بی محابا هر زمان گوشمال عالمی بردست هجران میدهد 4گفت عشقت: «خون تو من هم بریزم عاقبت» راستی را وعدههای خوش فراوان میدهد 4 5خنده پنهان تو در زیر لب هر ساعتی عاشقانر

عاشقان راریش خندی بس بسامان میدهد

گرجهد بیرون ز سنگ خاره آتش پارهها لاله را از سنگ خاره جسته آتش پاره نیست در میان سروو سوسن رطل می باید گران « مجلس آزادکان را از گرانی چاره نیست 121 . چ دن. مج. گ. م. مر. مس. گل. ای بادصباخبرچه داری؟ اززلف بتم اثرچه داری؟ 2از غمزة اودلم جدانیست زان بیماران خبر چه داری؟ 3گرمردم چشم من نهای تو، برخاکی درش گذر چه داری؟ 4بوی سرزلف وخاک کویش دانم داری دگر چه داری؟ 5 مارابه بهای نیک بفروش زین جنس متاع هرچه داری 6دل را به جزاین دونیست حاجت از تومثلا خود ارچه داری ms046 7از من بریاربرپیامی

رپیامیتوخود به جزاین هنر چه داری؟

بردی دل و صبر و جان، نگویی تا چشم هنوز بر چه داری؟ 4 ترسم که جوابم این فرستی دانم که تو خود زبر1 چه داری 15 «جان ودل وصبر، هیچ باشد اندیشه بکن که زرچه داری» 122. ق. چ. دن. مج. گ. م. مر. مس. گل. تادم باد صبا بگشادست گرهی از دل ما بگشادست هرفتوحی که جهان راست زگل همه از باد هوا بگشادست نقش بندان چمن را همهکار از نفسهای2 صبا بگشادست لاله پنداری عطار بهار نافهآ مشک خطا بگشادست 5میزبانیست چمن خندانروی غنچه زان بند قبا بگشادست 6دل سوسن ز که آزرده شدهست؟ که زبان را به جفا بگشادست از تهیدستی، بیچاره چنار دست خواهش چوگدا بگشادست تاگلش خردگکی زربخشد، پنجه پیشش به دعا بگشادست 9 ابرراگرنه برودلسوزست، آبش از دیده چرا بگشادست؟ باز مارارخ زیبای تودر کار آورد بازمان بند کمند تو گرفتار آورد

هوسم بود که چون غنچه گریزم در خود بازم از پوست برون، آن گل رخسار آورد کرده بد روی به دیوار سلامت دل من نقب زدفته و سرزین سوی دیوار آورد آن غم عشق چویک چند برفت از سر من

دوش بازآمد و شادی به خروار آورد

روزکی چند چو غنچه شده بودم مستور عشق چون نرگسمان مست به بازار آورد

می پیر از سر من خرقهآ سالوس بگند ریش بگرفته مرا با در خمار آورد

گفته بودم چوشدم پیر جوانی نکنم هم به پیرانه سرم عشق تو در کار آورد

دلم نخست که دل بروفای یارنهاد به بی قراری با خویشتن قرار نهاد 2زجان امید پیرید و دل زسر برداشت پس آنگهی قدم اندرره6 استوار نهاد

به گرد خویش چو پرگار میدود بر سر کنون که ms048 پای طلب در میان کار نهاد هرآن ستم که زدلدار دیده در ره عشق گناه آن همه بربخت و روزگار نهاد ز تنگنای دلم چون بجست قطرة اشک زراه دیده روان سربه کوی یار نهاد هرآن سیه گریای کان دو زلف با من کرد برفت و یکیک بر دست آن نگار نهاد زبیم تنگی اندر حصار سینه1 دلم ذخیرة غم واندوه بیشمارنهاد 8مرا به خون دل خود چو تشنه دید فلک به دست گریهام این کام در کنار نهاد 9هم از نوادر ایام دان که نرگس تو مرا بهسان گل از نوک غمزه خار نهاد 0کسی که نام فراق تو بر زبان آورد چنان بود که زبان در دهان مارنهاد وصال را چه کنم زین سپس؟ که مایهآ عمر فراق او همه در راه انتظار نهاد 126. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. مر. زهی از روی توگل شرمساری بنفشه از سرزلف توتاری کشیده خطت از عنبر هلالی گرفته لعلت از باده عیاری2 زلشکرگاه خوبی برنیامد به دل بردن چو تو چابکسواری بنامیزدارخی داری وقدی چوبر سروی شکفته لالهزاری سرزلفت چوعقد حسن گیرد، نیاید3 آفتاب اندرشماری رخ و خطت به چشم من چنانست که بر گلبرگ4 از عنبر غباری زقد توبمانده پای درگل کجاسروی بود در جویباری 9 زشرم روی تو هر روز خورشید5 برآید سرخ، همچون شرمساری 9 زبهر بندگیات ماه هرماه شود در گوش گردون گوشواری نماند زندگانی را قراری 10 چوتیغ و غمزه تویار گردند 1همه لطفی سراسر، چشم بد دور نباشد از توخرمترنگاری مرا در دولت وصل تومیرفت به اقبال تو خوش خوش روزگاری دل من شاد بود آخر که هر روز به خدمت میرسیدم یکدو باری 14فلک چون زلف توبر من بشورید چورخسارت بهرونق کار و باری

ازین اندیشه دل خون گشت باری 5فراقت تاختن آورد و مارا ازین اندیش

مبارک آمده هر اختیاری 127. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. اگردلدار من روزی، تقاب ازرخ براندازد بساعلشق که در پایش، به دست خود سراندازد 2به جانم درزند آتش، چوزلفش عنبر افشاند دلم را آب گرداند، چو لعلش شکر اندازد 3هزران گردن افرازان2 سر برکرده از هرسوی که تا او از سرصیدی، کمندی اندر اندازد 4بدان تا عاشقان راباد در دل کم جهد باری3 به روز باد هر ساعت، گره بر عنبر اندازد گند مستی دلم زان می زخونی کو همی ریزد کنم نقل لب ودندان، زسنگی کودراندازد زمستان راست الندازی ندلد چشم کس هرگز مگر چشمش که چون شد مست، ناوک بهتر اندازد چو اندازد به من تیری، کنم در سینه پنهانش بدان تا از پی آن تیر تیری دیگر اندازد کسی کز سوز عشق او، چوآتش یافت دکرمی به وجد اندر سر افشاند، به رقص اندر زراندازد 9کند در دیده عبهر تجلی مردم دیده گر او از گوشهآ چشمی، نظر بر عبهر اندازد اگرچه نیست دریای غمش را هیچ پایانی مبادا آنکه ms050 او ما را ازین دریا براندازد

هرکجا عشق، مستی وپستیست علم وزهد و بزرگواری نیست عاشق از سرزنش کجا ترسد؟ عاشقی جز که بردباری نیست 9 بر سر کوی عاشقان چه کند؟ هرکه را برگ عجز و خواری نیست گوبروآب روی خویش مبر هرکه را روی خاکساری نیست 129. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل. از گلبن زمانه مرا بهره خار بود وز جام روزگار نصیبم خمار بود

اکنون چه راحتست درین دور1 زندگی چون شد به هرزه آنچه زعمر اختیار بود

از حادثات دهر و جفاهای روزگار خود2 هیچ بود آنچه مرا در شمار بود بربود هرچه مایهآ من بود روزگار وان مایه خود چو درنگری روزگار بود تنها نه روزگار به عهد استوار نیست، من خود ندیدم آنکه به عهد استوار بود بر خاطر منست وفرامش نکردهام آن عهد خوشدلی که مرا یار، یار بود

مرا، هم هوای دل وان آب و آن هوای خوشم سازگار بود هم آب روی بود مرا، هم هوای دل

جان از میان حادثه آورده بر کنار وان آرزو که بود، مرادر کنار بود

وزروی دوست کار دلم چون نگار بود از جام باده عیش مرا بود روشنی و زروی دوست3

طبع خوش همه در پیش مینها آن چیزرا که طبع منش خواستار بود 1ور بر خلاف رسم3 غمی روی مینمود زانم غمی نبود چوبا غمگسار بود 130ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل.

نشاط عالمش اندر پی افتاد

عاقبت خاک بر دهان افکندزانکهدع

زانکه دعوی بینیازی کرد 133. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. ل. گل.

جان را چونیست وصل تو حاصل، کجابرم؟ دل را که شد ز درد تو غافل کجابرم؟ ms052 2 بی وصل جانفزای و حدیث چوشکرت این عیش همچو زهر هلاهل کجا برم؟ بگسست چرخ، تار حیاتم به دست هجر چون وصل نیست گوهمه1 بگسل کجابرم؟ 4 بنیاد خوشدلی من از سیل خیز اشک گیرم که خود نگردد باطل، کجا برم؟ 5بی پایمرد وصل زغرقاب حادثات کشتی عمر خویش به ساحل کجا برم؟ 6منزل دراز و، بارکشم لنگ و من ضعیف بارم گران و راه پراز2 گل کجابرم؟ 7 ریگ روان و تیرهشب و ابر و تندباد من چشم درد، راه به منزل کجابرم؟ 7 9 مشکل گشای وصل اگر دیرتررسد، چندین هزار قصهآ مشکل کجا برم؟ گیرم که آرزوی دلم جمله حاصلست، اکنون چونیست روی تو حاصل کجابرم؟3 گفتند: «برگرفت فلان، دل زمهر تو» من داوری مردم جاهل کجابرم؟ 10 «گر برگنم دل از تو و بردارم از تومهر آن مهر بر که افکنم؟ آن دل کجابرم»؟ 134. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. ل. اومید4 آدمی به وصالت نمی رسد اندیشهآ خرد به9 کمالت نمی رسد میگفت دل حدیث وصال تو، عقل گفت: «خاموشااین6 حدیث محالت نمیرسد»

خورشید آنشین که چنونیست گرمرو در گرد بارگیر جمالست نمیرسد

دم دم همی رسند و وصالت نمیرسد 135. چ دن. مج. گ. م مس ل. تاب جمال توآفتاب ندارد باخم زلفت بنفشه، تاب ندارد 2 کرددلم شبخوش خیالت ازیراک، دیده درین عهد چشم خواب ندارد 3غمزة خودرابه آب چشم جلاده تیغ چه رونق دهد که آب ندارد؟ گفتمش: «از من لب تو1 بوسه که پنرفت، یا بدهد، یا مرا عذاب ندارد» 5گفت: «اگر صبر میگنی بکن، آرنی رو که مرا این ms053 همه شتاب ندارد» 6آنکه تورادور کرداز برم آیا2 شرم ازین چشم اشکتاب ندارد؟ 7 بر من اکر سایه نفکنی رسدت، زانک ذرهای از حسنت، آفتاب ندارد 9سوخته باد آنکه روی خوب تو بنهفت این سخنم روی در نقاب ندارد

هرچه توانی بکن، عتاب مفرمای با تودلم طاقت عتاب ندارد 136. چ: دن. مج. گه م مس. گل. 1هرکه رخسارش آرزو کردست کل بربارش آرزو کردهست 2ی خودی دلم بهجای خودست زانکه دیدارش آرزو کردهست 3تاگرفتارهجر اوست دلم، مرگ صد بارش آرزو کردهست 4گوباحال من نخستیین هرکه این کارش آرزو کردهست 5عشق بیرنج هرکه میطلبد گل بیخارش آرزو کردهست 6 در برمن دلی جگرخوارست که غم یارش آرزو کردهست 7 می گریزدبه سایةآ زلفش باد گلزارش آرزو کردهست 8عقل سودای وصل اونپزد گرچه بسیارش آرزو کردهست 9اشک چون ناردان که میبارم چشم بیمارش آرزو کردمست

چون صبا نشناخت کس قدر بهار زان، چنانش در میان جان گرفت 138. ق. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. 1در فراقت دل ازین سوختهترنتوان داشت خویشتن را به ازین زیر و زیر تتوان داشت 2 سرخروی خود از لعل تو میدارم چشم وین چنین، چشم جزاز خون جگر توان دشت 3تیغ چشم تو ms054 چنان خون عزیزان ریزد، که خود از لذتش3 از زخم خبرتتوان داشت 4از میان تو چو طزفی نتوانم بربست ییش ازین4 بسته مراهمچو کمر نوان داشت 5در ره فتنه ازین سر که جمالت دارد با قوی دستی او پای مگر نتوان داشت 6غم دستار و کله بود ازین پیش و کنون بیم آنست که خود گوش به سرنیوان داشت گوهر اشک من از5 لعل دلاویز آمد که ازو چشم چواز لعل تو برنتوان داشت مردم چشم مرا خون زقدحها بچکید6. بیش ازین او را بر راهگذر نتوان داشت 8 چشمت از مردمی، ار کرد نظر در کارم، خود ازان چشم جزاین چشم دکر تتوان دشت چند گویی که: «بخود دار نظر تا برهی» تا تو باشی بخود ای دوست نظر توان داشت

اگر شادیست ورغم هم1 ندارم امیدراحت ازعالم ندارماک 2 اگرافزون شود خرم نگردم وگر نقصان کند ماتم ندارم 3همه عالم دمست و این عجبتر که در عالم یکی همدم ندارم 4 پذیرفتم من ازدست قناعت که حاجت بر بنیآدم ندارم 5نینم روی شادی هرگزار من دل خود را به غم خرم ندارم 6اکربی بهرهام ازکام گیتی، نصیب محنت از کس کم ندارم 2 چراگیرم غم صدساله در پیش؟ کأمید زندگی یک دم ندارم 140. چ دن. مج. گ. م. مس. گل. 1زلف توکانهمه سرمادارد گویاهیچ سر مادارد 2کردروی توچراحلقه کند؟ گرنه با ماسر سودادارد 3سرکشی چون نکند هندویی کان همه نعمت و کالا دارد من نگویم2 که چه دارد زلفت هرچه دارد همه زیبادارد؛ 5 خرمنی مشک فراهم کردمست دامنی عنبر سارا دارد 6ازلب وعارض وخط ودهنت شکر وعنبر ودیبادارد 7 بالش نقرهودرج یاقوت رشته3 لؤلولالا دارد 8 به سرتوکه ندارد سلطان آنچه زلف توبتنهادارد 9قدمن گشت دوتا، تاگویند کان دوتازلف توهمتادارد 0 نافهآ مشک اگرش خود بودست جگرسوخته از مادارد تورایک ذره خود پروای مانیست به نیک و بد دلت را رای مانیست 2 چه بد ms055 کردم؟ که برخاک در تو سگان را هست جای و جای ما نیست 3فراوان عاشقان داری ولیکن به دلسوزی، یکی همتای ما نیست چه سازم چارة وصلت؟ چودانم که این معنی به دست و پای ما نیست 5مرادر غم شکیبای مفرمای که این کار دل شیدای مانیست

نفس باد صبا میجنبد غیرت مشک خطا میجنبد سروگویی سر حالت دارد میزند دست و زجا میجنبد لالهآ سوختهدل پنداری که هم از عالم ما میجنبد 4شاخ، از رقص نمیآساید کز سر برگ و نوا میجنبد 5شوری اندر چمن افکند صبا خود ندانم ز کجا می جنبد آب را سلسله میجنباند باددیوانه چوفامی جنبد مهد طفلان چمن، پنداری به سرانگشت هوا میجنبد شاخ2 دندان شکوفه که هنوز دی برآورد چرا میجنبد

[دردهان دارد ابر آتش وآب گویی از خوف و رجا میجنبد؛ 10 برق در پیش همی تازد تیز قطره نرمک زهوا می جنبد2 شاخ را هرنفسی بادصبا میزند بر سرتا میجنبد 2 زندخوان همچو مغان بر سر شاخ چون کند زمزمهها میجنبد]4 باد نوروز چنان میجنبده که به صد حیله فرا میجنید 4 عالم مردهصفت باردگر ازاثرصنع خدا میجنبد 5رگ باران حرکت میگیرد نفس باد صبا میجنبد 16همچو پیریست شکوفه برشاخ که بهیاری عصا میجنبد 143. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. ق. 1بادصبا بین که چهها میکند کس نکند آنچه صبا میکند

کردهام یکباره، ترک صبر و دل و هوش کردهام زان شب که با تو دست در آغوش کردهام 2هرچ آن نه عشق توست به بازی شمردهام هرچ آن نه آیاد توست فراموش کردهام 3در چشم من شدمست یکی دانهآ گهر هر نکتهای که از دهنت گوش کردهام 4خالی شده دماغ من از مستی و خمار زان بادهها که از لب تو نوش کردهام بر چرخ میرسید خروش دل از فراق او را به وعدههای تو خاموش کردهام 6از چشم نیم خواب تو امروز روشنست آن نالهها که من ز غمت دوش کردهام 7 دستم که زیر سنگ فراقست هر شبی تاروز باغم تودر آغوش کردهام 8 پرسیدم از دلم که «چرادوری از برم؟» گفتا که «خو فرا رخ نیکوش کردهام» 145. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. رخت تاثیر آهی برنتابد غمت هر دستگاهی برنتابد 2 چنان نازکرخی داری که ازدور به صد حیلت نگاهی برنتابد 3رخت رابرگ رویم نیست شاید زلالی برگ کاهی برنتابد 4دلم خود مختصرجایست بس تنگ چنین آنبهسپاهی برنتابد 5 همی ترسم که ملک خوبی او فغان دادخواهی برنتابد 6نمی ترسدرخت از نالهآ من؟ مکن کآیینه آهی برنتابد 7 رخت چون زین نهد بر اسب خوبی عنان از هیچ شاهی برنتابد 8 دل عاشق عتابی برنگیرد سرنرگس کلاهی برنتابد 9مده جای خط اندر پهلوی زلف رخی بیش از سیاهی برنتابد

رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد خنکی آنکه سروقدی چو تودر کنار دارد

سر زلف مشکبارت، ز بنفشه بار1 دارد

لب لعل دل فریبت، زگهر حدیث راند سرزلف مشکبارت، زب رخ چون مهت ندانم که چه عزم دارد ms057 آیا اثری همی نماید که سر شکار دارد؛ که کمند عنبرین راز دو سوی حلقه کردست که خدنگهای مشکین چوزبان ماردارد دل خود طلب چو کردم بر نرگس توگفتا: «بروای فلان وبهمان ابر من چه کاردارد؟» چوبسی بگفتم او را، به کرشمه گفت: «با تو سر گفت وگو ندارم، که مرا خمار دارد 7چه دهی صداع مستان؟ چه گنی حدیث چیزی که کمینههندوی ما به ازین هزار دارد» 9 چوبه ترک دل بگفتم، غم جان خورم که ترسم که چود

که چودست یافت بروی، هم ازین شماردارد 147. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. نرگساا چیستت که بیداری؟ دوش برخاستی زبیماری نیست پیدازناتوانی تو حالت خواب توز بیداری جام داری و باده نگساری 3 در خمار شبانهای زیرا چشم بر ره نهاده چون نگری؟ گرنه در انتظار دلداری 5از خیار آتش ارتواند جست توبعینه ازان نموداری 6زفردین شمع در زرینلگنی لیک در حالت نگوساری

باصبا از سرکرشمه وناز سر برآری و پس فرودآری 8خاک پای واز دماغ تهی برشکسته کلاه جباری 9اشک خیزدز چشم و چشم توباز خیزد از اشک ابر آذاری 10 باد در سر گرفتهای رسدت که جوانی و خوب2 وزرداری 148. چ. دن. مج. گ. م. مس. بی. گل. ای مراکرده مشوش زلفت وی زگل ساخته مفرش زلفت تاکه در خستهدل ما پیوست، نیست خالی زکشاکش زلفت شدزبیماری چشمت آگاه هست ازان روی بر آتش زلفت

روز خوش رادل من شبخوش کرد تاکه او راست شب خوش زلفت

چه جفا بود کزان ترک ختن نشنیدم؟ چه محالات کزان عهدشکن نشنیدم؟ 2هرکسی گوید کورادهنی هست، ولیک من بسی جستم و جز نام دهن نشنیدم ms058 3تابدیدم که سمن رنگ رخش بر خودزد، پس ازان پیش چمن، بوی سمن نشنیدم 4راز زلف تو اگرچه زصباقاش شدهست من حکایت به جز از مشک ختن نشنیدم راستی را سخن قد تو هرجاکه برفت به جز آزادی از سرو چمن نشنیدم 6دوش بگنشتم و دشنام همی داد مرا خدمتش کردم و پنداشت که من نشنیدم 7گرچه لعلش زسر ناخوشی ای آن میگفت من ازو خوش تر ازان هیچ سخن نشنیدم 9عقل آن روز که من بر پی دل میرفتم گفت: «کانجا نه صوابست شدن»، نشنیدم 150. چ. دن. مج. گ. م. مس. گل.

بازدیدی که ابرتردامن باغ را کرد پرگهردامن

کلزبهرنشاربرچیدن، پیرهن کرد سربهسر دامن 3غنچهآ تنگچشم راگرچه هست پرخردههای زر، دامن، 4از گدای چوقرص خوربیند، بازگیرد ز یکدگر، دامن 5 سروآزادبین چوچالاکان، درزده چست در کمر دامن 6 پای درآب مینهدزیرای کرد از ساق زاستردامن 7 کرچه ازخار، خیمهآ گل را میخها کوفتند بر دامن، 8 روی نگشاده1 رخت میبندد درچده از پی سفر، دامن

وانک آنک چنار پنجه کشید کش بگیرد به رهگذردامن 10 کف برآورده پای در زنجیر آب دیوانه شکل تردامن 1وانک اندر تفای دیوانه کوه کردهست سنگ در دامن

دوش با من نگار من آن کرد که به صد سال عذر نتوان کرد 2زلف پربند خود به دستم داد حل آن مشکلاتم آسان کرد 2 3قصب از پیش ماه دور انداخت آفتابی ز صبح تابان کرد 3 4به شکرخنده چون دهان1 بگشاد پسته را دل ز رشک بریان کرد لشکر حسن اوزبسیاری هرکجا برگذشت ویران کرد 6 هر دلی را که نقش دید زدور بر وی از غمزه تیرباران کرد 2زلف پربند راز هم بگشاد، خاطر مشک ازان پریشان کرد 7 8 چشم جادوش ریش دلهارا نوشداروزنیش پیکان کرد 9یک جهان آرزوی گرسنه را دهن اوبه هیچ مهمان کرد 0عالمی جادوان کافررا به حدیثی لبش ms059 مسلمان کرد 1از سر لطف واز خداوندی، هرچه این بنده گفت، فرمان کرد 12 بر خلاف طبیعت خوبان هرچه میخواستم2 همه آن کرد 3ساعتی بود و پس به عزم شدن قامت سرورا خرامان کرد 4سرورا از شکوفه ساخت غلاف ماه را شهربند کتان کرد 5 زیریک چادر آنهمه فتنه من ندانم چگونه پنهان کرد؟! 152. چ. د. دن. مج. گ. م. گل.

خیز3 درده شراب گلگون را شادی اندرون و بیرون را 2آن چنان مست کن زباده مرا، که ندانم زکوه، هامون را 2 چون ز باده سرم شود گردان، نارم اندر شمار4 گردون را 3 4خون من خوزد چرخ ساغرشکل بازخواهم زساغر آن خونرا جرعه بر خاک ریز بیشترک مست گردان دماغ قارونراء 6تازشادی آن براندازد از دل خلق گنج مدفون را چرخ، افگند اهل دانش را آسمان برکشید هردون را

باده رادرفکن تونیزبه جام برکش آنگه سماع موزونرا

گرجهان منزل طرب گردد سر3 کوی غمست منزل من 154. گ. دن. مس. ل. گل. ک. مین. آه ازین زندگی ناخوش من وزدل وخاطر مشوش من 2سپرزخم حادثات شدست دل پر تیر همچوترکش من 3در همه عمر خویش نشنیدمست بوی راحت دل بلاکش من 4طمع خوشدلی ندارم ازانک روز خوش، کرده است شبخوش من 5 همعفالله مردم چشمم کآبکی میزند بر آتش من 155. چ. دن. مج. گ. م. مس. ل. گل. یاد باد ms060 آنکه حریفان همه باهم بودیم دوستانی که همه یکدل و محرم بودیم 2نوحریفانی پاکیزهتراز قطرة آب برنشسته به گل و لاله چوشبنم بودیم 3هریکی عالمی از فضل وهنرمندی وباز، فارغ از نیک و بد و گردش عالم بودیم 4هرکجا بستگیای بود، کلیدش بودیم هرکجا خستگیای آمد مرهم بودیم در لطافت همه چون باد صبا سستعنان در وفا کوه صفت ثابت و محکم بودیم 6روز کوشش همه هم پشت جوانان بودیم شب خلوت همه یکرویه و همدم بودیم 6

که زدلداری در بند دل هم بودیم 7حلقهآ زلف بتان رشک همی برد ز ما

ای یا سخن آرای بود به دل ایشان نزدیک تر از غم بودیم آن چنان فارغ وآزاد بدیم از غمدل که تو گفتی که نه از عالم آدم بودیم 156. ق. چ. د. دن. گ. م. مس. بی. گل. آخر چه شد که راه جفا برگرفتهای؟ بی هیچ جرم سایه ز ما برگرفتهای 2 خود در طریق جور محابا نمیکنی.!؟ یکبارگی حجاب حیا برگرفتهای 3مردی شمردهای که دلم را شکستهای؟ بستر عرق که کوه ز جا بر گرفتهای! 4ما خود به1 دست غم به دو انگشت کشتهایم تو هرزه تیغ غمزه چرا برگرفتهای؟

آخر چرا؟ چه بود؟نه خودز خاک راه مرا برگرفتهای 5افکندیام به خاک ره آخر چرا؟ چه بود؟ 6ما دیده از خطای توبر هم نهادهایم، پس تو صواب ما به خطا برگرفتهای مادفع روزگار به نام تومی کنیم، تو خود، دومرده تیغ جفا برگرفتهای بردست خویش بوسه ده اکنون که گشتیام کالحق سری بزرگا زپا برگرفتهای

ای سادهدل مراز کجا برگرفتهای؟! گویی که من تورآم و خونم همی خوری؟ای سادهدل بر خود نوشتهای به همه عیبها مرا، وانگه به خط خویش گوا برگرفتهای؟!! 11باخاک ره برابرم از بهر آنکه تو، هستی و نیستیم برابر گرفتهای

که چوبفکندهای مرا از روی اختیارکه را برگرفتهای 22 باری بدانمی که چوبفکندهای ms061 مرا،

خون دل از دو دیده به دامن همی کشم باری گران نه درخور این تن همی کشم

رخسار من چوکاه و برودانههای اشک این کاه و دانه بین که به خرمن همی کشم افتادهام چوسایه و چالاک میدوم چون سوزنم برهنه و دامن همی کشم شاید که چون صراحی خونم همی خورند زیرا که سر ندارم و گردن همی کشم از عجز همچو گل سپر از آب بفکنم وانگه زعجب تیغ چو سوسن همی کشم درمیکشم به تار مژه قطرههای اشک

شکدردانه بین که در سر سوزن همی کشم معذورم ارز گریه مراصبر دل نمانآد از بیم سیل رخت ز مسکن

از بیم سیل رخت ز مسکن همی کشم این جورها بیین که من از دوست میبرم وین طعنها نگر که زدشمن همی کشم

رنجی که از کشیدن آن کوه عاجزست، با آنکه نیست تاب کشیدن همی کشم

من از وجود به رنجم، مرا چه غم بودی گر وجود پریشان من عدم بودی؟ 2 همه عذاب وجودست هرچه میبینیاگرو

نه آرزو که مرابیش ازین درم بودی 4نه ترس آتش دوزخ نه هول رستاخیز که خود تمام بدی گر همین دو غم بودی نه از تهیدستی بار بر دلی بودی نه از قوی دستی بر کسی ستم بودی کری کند که عدم بر وجود بگزیتند، اگر خود آفت هستی همین شکم بودی نبودمی من ازینسان در آرزوی عدم، اگر وجود نه با درد دل بههم بودی اگر وجودی بودی در امن و آسایش ازان وجود مرانیز ذوق1 هم بودی

ولی وجود که در ترس و رنج و بیم بود گر نبودی خود غایت کرم ب 161. چ. دن. گ. م. مس. گل. دلم در آرزوی عشق روی جانانست به عشق مینرسم این همه بلا زانست 2 همه ازین سوی عشقست هرچه رنج وبلاست چوجان به عشق گروگشت کار آسانست چو اهل عشق نباشی و لاف عشق زنی تو آن کمال شناسی و عین نقصانست نخست شرط ره عشق دیدة بیناست که عشق چهرة خوبان نه کار کورانست چودیدهور شدی آنگه حجاب بسیارست که شرح هریک از آنها ییایدت دانست 6چواز حجاب برونی برون شدی یکیک حجاب هستی توصدهزار چندانست 27چو هستی توز پیش تورخت بربندد، کلوخ آینهآ حسن روی جانانست چودر سراچهآ عشق آمدی ز ms063 مدخل صدق، گناهآ طاعت محضست و کفر ایمانست غمان بیهده از دل به عشق دفع شود چو عشق صدق بود، درد عین درمانست به جان عشق توان زنده جاودان بودن خنک دلی که حیانش به لطف این جانست 162. مس. گ. گل. ل. ک. هما. دش.

دلم در بند آن جانان بماندهست تنم در محنت هجران بماندهست 2نماند اندر تنم بی وصل اوجان وزین معنی دلم از جان بماندهست ازان ناوک که چشم مستش انداخت، هنوزم در جگر پیکان بماندست

هوای خاک کویش کرد روزی فلک زان روز سرگردان بماندهست

که در اندوه بیپایان بماندهست

نگارا خود نپرسی حال آنکس،

عشقت فراوان بود و از وی بسی خوردیم و هم چندان بماندمست!

بکردی هرچه بیوان، آن بماندهست!1 7 شنیدستم که دیگر می کنی یار بکردی هرچ 9بخواهم ساخت بادردت2 که در عشق، بسا دردا که بی درمان بماندهست 163. مر. گل. ه روزروزم غم دل افزونست لحظه لحظه جگرم پرخونست اشک راپیش دو چشمم آیست زانکه او همچورخت گلگونست 3غم دل خود همه وقتی بودی، غم دل، آن3 غم دل کاکنونست! 4از برون دل من بتوان خواند، شرح این غم که زحد بیرونست 5من بدین حال ونگارم هرگز خود نپرسید که حالت چونست؟! 164. گل. دوش آخر نالهآ مادر دل دلبر گرفت کار ما در خدمت او رونقی دیگر گرفت نور رویش عکس بر آینهآ دل ها فکند زان، دل ما خویشتن را نیک ازو در بر گرفت

حال ما گر باد هجران مرده و پژمرده بود همچو شمع از آتش دل زندگی از سرگرفت 4لطف اودر پردة قهر آستین بر ما فشاند با حجاب هستی ما از ره ما برگرفت آتش عشق از درون سینهآ ما شعله زد وزفروغ او چراغ آسمان اندر گرفت 6حلقه ای ناکه بجنبانید از زلفش صبا گوش تا گوش جهان زان حلقه در عنبر گرفت 7 خظ مشکین کردلعلش در کرفت و هرکه بید گفت ms064 کان خون خواره را خون دل ساغر گرفت حلقه گوشش که زرین بد مرصع شد به کر 9عکس رویش گل نشان بر مریم چشمم چوکرد زانکه او درین سخنهای مرا در زر گرفت چشم من عکس رخش رانیز در گوهر گرفت درزبان خنجر اوزان گهر پیدا شدست کززبانم نکتهآ سرتیز در خنجر گرفت

که رهگذار توبر جانب عراق افتد چو بگذری به سر کوی یار من، برسان سلام من اگرش هیچ در مذاق افتد بدان نگار که گر ماه روی او بیند، شب چهارده از شرم در محاق افتد وگر بپرسدت از حال روزگار دلم به خلوت ار نفسی با توهم وثاق افتد، بگو چگونه بود حال آن که در غم تو زآب وصل تودر آتش فراق افتد دلم گداخته از راه دیدگان بچکد چو در حدیث تو با وصف اشتیاق افتد

ار دل تنگ من نگه میدار که باز وصل من و تو، کی اتفاق افتد دل بدان دلنواز خواهم داد جان به شمع طرازخواهم داد پس ازین من به دست عشق وهوس، مالش حرص وآز خواهم داد چشم و دل را چوشمع و آتش وآب مایه وبرگ و ساز خواهم داد مده ای عقل زحمتم بسیار که جواب تو بازخواهم داد چند گویی که «دل بدودادی؟» دادم آری و باز خواهم داد 6 برسرم عشق، ترکتازآورد تن درین ترکتاز خواهم داد زین دو دربند دیدگان شب و روز اشکهاراجواز خواهم داد ار دل از من به ناز میخواهد، من بدواز نیاز خواهم داد نازنینست یار من پیشش جان شیرین به ناز خواهم داد 167. ه1.

یست بر من زعشق یار نیامد ؟ کیست کزین غم به زینهار نیامد کار دل بیقرار ما، سر زلفشاین هم

این همه جان گند و با قرار نیامد آن همه لابه که... کردم یارب بادل سختش جوی بهکار نیامد در ره او حق هرچه برسد

برسدزانکه در ms065 ره هیچ سر به بار نیامد

این سخن آن روز استوار نیامد 6هرکسی از وی که دید... نظری یافت من ندیدم آن کس که در شمار نیامد []8 2 مینگری دل چنان به عشق تودادم کورا حاجت به انتظار نیامد خود غم عشقت به خواستار نیامد 168. ه1. ای ازدل شکفته گل ولالهزار من رفتی و نیست جز غم تو غمگسار من 2من رفتم [از؟] نخست وتو[] گرهیچ[ ] من پروردمت به خون دل و دیده در کنار رفتی وماند خون دل اندر کنار من 4صدباره برگرفتهام از عمر توشمار این کوتهی نبود خود اندر شمار من 5بایار غار گشت قدت خاک گوردار ماندهست روز و شب غم تو یادگار من 6خندیدن بهار مراگریه بیش کرد کآورد بار خاطرم از نوبهار من 7 برلاله وبنفشه بگریم چوابروار کز طلعت تو نیست جز این یادگار من بشکفت گل که ییش مباد[] شکفتتش تا خود چرا نهاد بدین گونه خار من 9از خوزدیده خاک تورا آب من دهم []ز خاک توبدمد لالهزار من جزگریه نیست کار من اندر فراق تو ای کاشکی برآمدی از گریه کار من 1چون نیست هیچ امید که بازآی از درم بیهوده است روز وشب انتظار من یک دم نمی بود لبم از خاک توجدا این کام بین که یافت لب خاکسار من

درداکه رونگاربه دست فراق تو بر[] روزمن و رونگار من

وی ناطقه در وصف کفت بستهدهن ای مدح توآورده قلم را به سخن وی ناطقه دروه چون هر سخنآوری سخن از توبرد پس چون سخن آوری کنم پش توم 2. چ. گ. گل. مج. دن. مس. م. ل. ک. مل. مش: ب. می. بر شخص توچون کرد زیان، بیماری زین پس نرهد ms066 از توبه جان، بیم

افتادز چشم نیکوان، بیماری زین1 بیرسمی که با تو بیماری کرد، افت 3. چ. گ. گل. مج. دن. مس. م. ل. ک. مل. ب. می. هر گوهر معنی که دلم کرد پسند تا ناطقه را ازو کنم عقدی چند چون دید لبم به مهر حرمان دریند آن جمله زراه دیده بیرون افکند 4. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. ب. می. بی.

بدخواه توباد دم به دم کشته چوشمع ای دشمن ملک تو به غم کشته چو شمع بدخواه توباد دم بهدم کش برگشت زپیش توسپاه دشمن هم ریخته، هم سوخته هم کشته چ 5. گ. گل. مج. چ. مس. دن. ل. ک. مل. ب. می. در شوق تواز شرح و بیان من و کلک یکباره سپید شد زبان من و کلک با اینهمه، زانکه گهگهی خاموشست تیغست همه ساله میان من وکل

ست دندان اجل2 درلب او پنهانست تیغ توکه لب تا لب او دندانست در چشم حسودت ارچه آبی تنکست بسیارجهانگیرتراز طوفانست

ت که فشانند بروسرمردم کوتاه کند راهاجل بر مردم

رود برهنه مردم درآب،این آب، برهنه میرود در مردم 25. مس گل. دن. ل. ک. می. مین. تیغت که اجل همی بپرهیزد ازو گرره یابد زمانه بگریزدازو از ابر کفت برسردشمن بارد آن قطره که طوفان بلاخیزد ازو 26. مس. مج. دن. ل. ک. می. مین. خصمت که ره قضای بد میجوید پیکارة تونه از خرد میجوید

بیچاره درآب، مرگ خود میجوید برتیغ توکرد خویشتن راعرضه بیچاره

دی اندوزدازو رخساره خورشید برافروزد ازو شاهی که فلک بلندی اندوزد ازو گرحاتم طیزنده شود درعهدش زانوزند وکرم بیاموزد ازو 38. مس. گل. دن. ل. ک. می. مل2. مل3. کا. ای از رشکت سرشک باران از ابر نازان هنر از تو چون بهاران1 از ابر از دست توآستین سایل همه سال چون دامن خیمه روز باران از ابر 39. مس. گل. دن. ل. ک. می. مل2. مین. اقبال توبا سپهرواختربزند نوک قلمت بانی شکر بزند وقتست که در چمن به نام کرمت بلبل بکند خیمه و گل زر بزند 40. مس. گل. ل. ک. مل4 . مین. ای مقصد آمال درودرگه تو وی آینهآ غیب، دل آگه تو جان تازه شد از رسیدن ناگه تو بادا همه ساله عافیت همره تو

وزصفحه تیغ هاهوادر جوشن از حلقهآ نعل هازمین زیرزهوزصفحهتیغه 48. مس. گل. ل. ک. می. مل4 . مین.

ورا اگر به کوهست نشست ازکان، هرگزقیمت گوهر نشکست فرزند تورا اگر به کوهست نشست زین کارتورانویلد عمر ابدست کوجان عزیز توست باگه پیوست

بردند،گوهرز دو چشم او به خرمن بردند نام کف تو چوپیش دشمن بردند،

ب از بزمگهت زرودرم نرگس به کلاه و، گل به دامن بردند 60. مس. ل. ک. می. مو. مین. مل2.

ستت بسته میان درساخته باغمت به هر سودوزیان عمری بودم به خدمتت بسته میان

رمن چوجفاهای تو بیتند عیان امروز چه گویند توراعالمیان؟! این چند ریاعی در وصفالحال خود و یارو هجر و وصال محبوب گوید و صدوشصت ریاعی است. 61. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. مر. بی. ل. ک. مل. می. در عالم هجر آن بت شکرپاشآو

آوازة بی صبری من چون شد فاش ارجافکنی، زکوی وصلش امروز رگوش دلم گفت که نومید مباش] 62. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. مر. بی. ل. ک. مل. می. ای بردل من خشم تو چون ناز توخوش چون موسم گل وقت من از ساز توخوش چون چنگ خودامشب ار بسازی باما ما نیزبرآیم چوآواز توخوش 63. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. ل. ک. مل. می.

با آشتی جهان به جنگیست دلت در کوی وفا چوبی درنگیست دلت من با تو بگویم که چه رنگیست دلت؛ نازک ترأز ابکینه سنگیست ms071 دلت

زم رفتن بگرفت دل را غم جان رفته دامن بگرفت اشکم بدوید تابگیردراهش دروی نرسید و دامن من بگرفت 65. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. ل. ک. مل. می.

نواست وان خال سیاه تو بدین حال گواست در چاه زنخدانت دل مابه نواست

بیست زنخدان تو، وان خال سیاه از غایت لطف دانه در وی پیداست 66. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. مر.ب. بی. ل. ک. مل. می.

افتاده خوش و مرا همی افتد خوش خالیست سیاه بررخ آن مهوش چون مهر که از مشک نهی برباده یاقطرة آبی که چکد برآتش 67. چ. گ. گل. مس. مج. م. بی. ل. ک. مل. می.

ته شوداز دود دلم راه نفس بسته شود گر سوز توام یک نفس آمسته شود، دردیده ازان، آب همی گردانم تا هرچه نه نقش توست ازان1 شسته شود 68. چ. گ. گل. دن. مس. مج. دن. ل. ک. مل. می. گفتی که بهمه نگه کن انگارمنم روی توام آرزوست مه را چکنم؟ مه چون تو کجا بود که در هرماهییک شب چورخت باشد و باقی چوتنم 69. چ گ. گل. دن. مس. مج. دن. ل. ک. مل. می. انگشتریات بردل خودکامه نهموزحلقهآ او هزار هنگامهنهم ازخون جگرنگین لعلش سازم وزدیده خود بدو2 دو بادامه نهم 70. چ گ. گل. دن. مس. مج. دن. م ل. ک. مل. می.

سته زجان فرسای عشق آمد وداد از توآم برنای من پیروکهن گشته زجانفرسایی پیرانه سر ارچه نیست جزرسوای

ت جزرسوایالحق خوشم آید این کهن پیرایی

ته به کین من میان آهسته وی کرده مرا قصد به جان آهسته جان میخواهی و برنیاید به شتاب آهسبتهترای جانوجهان آهستها 72. چ. گ. گل. دن. مس. مج. دن. مر. م. ل. ک. می. م گشت دل از ms072 برم یقین میدانم جزدر برتونیست، چنین میدانم

در توبه موی رو میروبم«دل جویی» را چاره همین میدانم 73. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. م. ل. ک. مل. می. انگشت گزان چودیدمش خشم آلوداز بلعجبیم طرفهدستی بنم گفتی دل من به دست در داشت، که بودیک نیمه به خون خضاب و یک نیمه به دود 74. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ب. م. ل. ک. مل. می. برخاک در تو دوش ای سلسلهموی بابی خوابی کرده بدم روی به رو تاروز، بهدست هجر، چون قرعهآ فالمیغلتیدمز پهلواندر پهلوی 75. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. ل. ک. مل. می.

حاصلی داشتمیخود راز توکی چون خجلی داشتمی؟ گر من ززمانه حاصلی داشتمی چون موی توهم کردهآمی در سر توبرهر مویی اگردلی داشتمی 76. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. ل. ک. مل. می.

را خوار و خجل میخواهد از من رخ آن شمع چگل میخواهد جان میخواهد یار و بدو خواهم دادزیراکه چنانست که دل میخواهد 77. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م. ک. می. خود را سگ کویت ار نپنداشتمی جز خاک درت خوابگهی داشتمی آلوده شودزننگم، ار نی نامتبر چهره به خون دیده بنگاشتمی 78. گ. گل. مس. دن. مج. م. ک. مل. می. ای دلا به خیال یار خرسندی کن وی دیدها تو با سرشک پیوندی کن ای عقل افضولی تو، خردمندی کن زحمت زسرم بیر، خداوندی کن

هین بر سر آن حدیث هستی یانه؟ شد خانه تهیزخویش و از بیگانه هین 81. چ. گ. گل. دن. مج. ل. ک. مل. می.

خ مهوش باد ms073 تیرستم تورا دلم ترکش باد خورشید غلام آن رخ مهوش باد

رتومرد خوش خوشدل من یارب که دعاکرد؟ که خاکش خوش باد 82. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ل. ک. مل. می. مش. ای دل اکرت چه دیده بس رنج نمود م گذار که او از تو بود ناخشنود زیراکه بدین سان که توی، دیرازود روزی گذرت بردر او خواهد بود 83. گ. گل. مس. دن. مج. ل. ک. مل. می. مش. یاری که ندارد از لبش جام، طمع کردیم دروبهرغم ایام طمع بنگر توبدین دست ودل وکیسه وصبر سودای که میپزم من خامط 84. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر.ل. ک. مل. می. مش.

جانی،هر روز مرابه وعدهای بنشانی صدعذر نکو، نیامدن رادانی یک حیله برای آمدن نتوانی؟! 85. چ. گ. گل. دن. مس. مج ل. ک. مل. مش.

ساراست دلی که نیست خالی نفسی هرگوشهآ اوزسر صاحبهوسی

چون آینه ایست ور بجویند بسیجز خویشتن اندرو نبیتند کسی

3. چ مل: گفتی.

که که زجور تو، من دلخسته درکار توپارهای شوم آهسته، ید هوس توگوش جانم گیرد، وآرد به سرکوی توگردنبسته 87. چ. گ. گل. دن. مج. مر. ل. ک. مل. مش. می. زان پس که فدای عشق تو کردم جان بر من ز چه خشمناکی ای جان وجهان؟ هرگز تو مرا چه دادهای جزدشنام؟یازان تو، من چه بردهام جزفرمان؟ 88. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. ل. ک. مل. می. ای وصل توبرتر از تمنای امید ناپخته بمانده با تو، سودای امید

نه دست هوس رسیدونه پای امید من در تو کجا رسم؟ که آنجا که تویی نه دس 89. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ل. ک. مل. می. بییاد تواز من نفسی برناید با محنت هجرتو، کسی برناید گفتی که: «فلان، در سر این کار شود» ترسم که بدین کار بسی برناید 90. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. ms074 ل. ک. مل. می.

هوشم به دل و روان به تن بازآری گر بازآی دلم به من بازآریهوشم به دل و جانی که زتن برفت، اگررای کنی، از نیمهرهش به یک سخن بازآری 91. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. ل. ک. مل. ای داده مرا جان و جوانی بر باد دادم زپی توسوزیانی برباد در هرسخنی چوباد میآویزی تا چون سخنم همی نشانی برباد 92. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. ل. ک. مل. می.

مید وصل کم تردارد،اندوه تورابه ناز در بردارد هرجاکه رسد، مردمک دیدة من از شکر خیال تو، زبان تردارد 93. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر. ل. ک. مل. می. داری سر عیش،!؟ از سر سودا درشو بی زحمت خویشتن، بهتنها درشو در میطلبی،/4 نیابی اندر کشتی از جامه برون آی وبه دریا درشو

رو که نیست درجهان همتایش از قامت اوست باغ را آرایش ms075

راستی ارچه کس ندارد پایشهم زیرآمد زقد توبالایش 100. چ. گ. گل. دن. مس. مر.ک. مل. می. مش.

میان جان بنشانم بنشینم و شمع در میان بنشانم تاسوزتوازمیان جان بنشانم

سروسهی به بوستان بنشانم تاآرزوی قدت بدان بنشانم

گفتا که: «چنینما، نه چنین میگویند» گفتم که: «تورا ماه زمین میگویند» گفتم: «ز در بوس و کناری الحق» گفتا که: «همه شهر همین1 میکویند» 102. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر.ل. ک. مل. می. ای دیده ندیده چون تود لخواهی خوش با بنده خود درآی که کاهی خوش

شکنیست عشق تووآنگه دل وآنگاهی خوش؟1 103. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. مل. می. مش.

پیوند بدان که خواستاری کندت در بند کسی باش که یاری کندت پیوند بدان که خواست بل تاخود را چو حلقه میآویز آن کس که چوحلقه گوش داری کندت 104. ق. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. مل. می. ازبند سخن لبم چوبگشادکره از خشم در ابروانش افتاد بادست حدیث من و اوآب لطیفبرآب فتدز جنبشبادگره 105. ق. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. مل. بی. می. کرجان خوامد ز من، همه جان دممش وعمر کرامی طلبدآن دهمش

یزی که جهان به دم بخواهدستدن آن به که به دست خود به جانان دهمشا 106. ق. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. مل. می. کررنجه کنی قدم به پرسیدن من وشن کنی از جمال خود مسکن من ماندة پستهام که بتوانی دیدخونیندل من در استخوان تن من 107. ق. چ. گ. گل. دن. مس. مج. مر.ل. ک. مل. می. دیشب هوس دل غمینم بگرفت واندیشهآ یارنازنینم بگرفه گفتم بروم برپی دل تاآنجا اشکم بدوید و آستینم بگرفت

زت، شب نیست کین سوخته تا صبحدم اندر تب نیست در آرزوی روی چوروزت، شب نیست توغره بدان مشوکه گویاست لبم کهم از همه تن جان به جز اندر لب نیست 114. ق. چ. گ. دن. گل. مج. مر. ک. می.

راق آن دلافروز بود سنگین بود آن دل که نه پرسوز بود جایی که فراق آن دلافروز بود

ی دیده گرت اشک نمانلمست رواستخون جگراز بهر چنین روز بود

ن پیکان تیز کردم به دم توآتش هجران تیز ای غمزة خونریز تو چون پیکان تیز گرزانکه زبان دشمنان کند شود من برلب توباز کنم دندان تیز 117. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ک. می. چون رنگ بدزدید گل از رخسارش آویخت صبا چو خونیان بردارش بسیار بگفت بلبل اندرکارش تا بوکه صبابه جان دهدزنهارش 118. چ. گ. ms077 گل. دن. مج. مس. ک. می. مش. مشتاق توام، روی به من ننمای بیمار توام به پرسشم نگرایی

آخربه چه کار دوستان بازآی صد بند بود مرا، یکی نگشایی آخ 119. چ. گ. گل. دن. مج. مس. مر. ک. می. در هر عمری دمی که دمسازآیی آن هم به دوصد کرشمه و نازآیی

چندانکه پرسمت که: کی باز آیی؟! وانگه که شوی رنجه، نیایی بر منچندانکه بپر 120. گ. گل. دن. مس. مر. ک. می. مش. هردم ز برم رخت نوردی بروی درنامده، زود بازگردی بروی

وانگه که نقاب باز کردی، برویا چون غنچه نقاببسته آیی1 بر من وانگه که نقاب 121. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ک. می. مش.

مت پیرامن وگرد شوم نشینمت بردامن گرباد شوم درآیمت پیرامن

گ هریکرگ من به ریسمانی درتن سوی توکشد2 وگر بود بسته چوچنگ

وی از غم توکاهش و افزایش من دل رنجه مکن برای بخشایش من رنج ms078 دل تونیرزد آسایش من 127. چ. گ. گل. دن. مس: ک. می. مش. ای رسم تودر ناکس و کس پیوستن عهدی داری به عهدها بشکستن

برخاستن و بادگری بنشستن؟ شرمت ناید به قصد جان چومنی برخاستن وباد 128. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. زآمد شدن تو گرچه باشم دروای تاظن نبری کز تو بگردانم رای چندانکه روی و آیی ای شهرآرای] همچون نفست در دل من باشد جای

این با که توان گفت که درد دل من راز توبه نزد این و آن نتوان گفت 129. چ. گ. گل. دن. مس: ک. مل. می. مش. آسان آسان به ترک جان نتوان گفت تونشنوی و بادگران نتوان گفت 130. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. مینثوانم اشک فراوان بارید صدگونه بهانه بیش برباید ساخت تابی تودو قطره اشک بثآوان بارید خون جگرازدیده چوباران بارید 131. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. از وصل سمنبران چنان شد حالم چون غنچه دلم زروی نیکوبگرفت کزنازبهسان گل نومیبالم آنم که چوچنگ از خوشی مینالم 132. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. ای دل به شبی که با غمش بنشستی از ناله، خروشی به جهان دربستی

خامش چو پیاله بادل پرخون باش تا چند چوچنگ نالهآ سردستی 133. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. دل خوی فراقفای غم خوردن کرد تاداشت رگی در تن و خونی دررگ، در بندگیات هرچه توان کردن کرد خدمت چوصراحی به رگ گردن کرد 134. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. رشک آیدم ای دوست که با تو هرشب گه چنگ سپید را نهی1 رخ بررخ مررومی و هندوی نشیند به طرب گه نای سیاه چرده رالب برلب 135. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. وآنجا که چو غمزه تیغ درگرداند یارم چوسوارسوی میدان راند از دشمن و دوست جان ودل بستاند نه دوست رها کندنه دشمن ماند

ورنه شب من بدین درازی هم نیست! 144. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ل. ک. می. مویی که زفرق آن دلارای برفت بربود دل مراوزان پای برفت گفتم که بگیرمش شبی، چون بشنود با آن همه پردلی هم ازجای برفت یارش ms080 مرض رشته درپا داشت، در آن گوید. 145. چ. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. مل 4. ساقی1 که به آرزو پرستد اورا همچون دل من چرا بخستداورا زخمی که حوالتگه او بود دلم دردا که به رشته بر توبستند اورا 146. چ. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. ای برقدم از رشته رکوپیچیده چون شمع زرشته پافروپچیده شدساق سمن گون تواز گردش چرخ همچون دوکی رشته برو پچیده 147. چ. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. ای رنج زمانه بهرهآ دشمن تو از درد مباد گرد بردامن تو تابنده چوشمعست رخ روشن تو هرچند زرشته میگدازد تن تو وقال 148. چ. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. بی روی توصبر ازین فزون نتوان کرد چون بتوان کرد صبر، چون نتوان کرد باخون دلم مهر توآمیخت چنانک بی خون دلش زدل برون نتوان کرد هرگاه که کار وصل درهم بندیم 149. چ. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. مو. کردون همه آن کند که ما نیستدیم داند که چوما بهیکدگر پیوندیم شادان بنشینیم وبرومیخندیم

سست وی در ره من عزم تورا پای سست خوی تو چوروزگار بادستی سخت عهد توچوپای عمر، برجای سست

یکره ز سر گذشتهها برخیزی

243 171. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. آتش که به طبغ جان گداز آمده است وزروی نهاد سرفراز آمده است میخواست که بر دل منش دست بود بنگر به کدام «دست» بازآمده است 172. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. آتش که همه دلی ازو ناشادست بنیاد سرافرازی او بربادست سوز دل من گرفت او را که چنین در دست چو توسنگدلی افتادست 173. گل. ک. مل1. مل3. دستی که بروهمی می ناب نهی، دل میدهدت که خیره در تاب نهی؟ انصاف بده چه چربدست استادی کز آتش ناب مهربرآب نهی 174. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. ای وصف تو سرمایهآ گویای من مشغولی تولگام خودرای من تاخاک سرکوی توشد قبلهآ من یک خانه شداندیشهآ هرجای من 175. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. مسکین دلم از درد نهانی دیدن شد سیرزروی زندگانی دیدن اینک دل تنگم ار بدانی حالش1 دروی نگرار ریش توانی دیدن 176. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. هرصبح که خندید، ز خندیدن او دیدم دل خود چوچاک پیراهن او هرشام که بگذشت، شد از گریهآ من، همرنگ سرآستین من، دامن او 177. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. گربا توبنای وصل آغازنهیم روی از غم دل به نعمت ونازنهیم همچون پرگار اینهمه سرگردانی چندان باشد که سربه سر بازنهیم

های کز عشق چومن زیر و زبر گشته نهای آگاهزحال من سرگشتهنهای

وی چوروزرامگردان از من شکرانه آنکه روزبرگشته نهای 198. گ. گل. دن. مج. ک. مش. مین.

یبه جور آهنگ کنی تا چون دهن خویش دلم تنگ کنی

رو، من شکرکنم من بوسه زنم بر لب و توجنگ کنی توسنگ زنی بر سر و، من شکر کنم 199. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. مین. آن شانه که از توهست یک موی درو چون اره کشم زبان به هر سوی درو وان آینهای که روی در روی توکرد چون قبله شب و روز کنم روی درو 200. گ. گل. دن. مج ل. ک. می. مش. ج. هرکس که درآن قامت موزوننگرد اورا به قیاس خویش کوته شمرد چون روز نشاط و طرب ماستقدت کوتاه نماید چوبه شادی گذرد

دا سرمن نبوداز در تو تاسردارم همی زنم بردر تو 206. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. مین. زین گونه که توبه دلربای فاشی عاشق خواهی زسنگ ms085 صد بثراشی معشوقی توبه عشق کس نیست گرو خود هم تو سزد که عاشق خود باشی 207. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. گه میخوانی مرا و گه میرانی عاجز کردی مراز سرگردانی چون میتبری مرا، چرا می خوانی؟! کزپای من آمدن نیایددانی

دان یازند گوی از دل عاشقان غمگین سازند چوگان زلفان که سوی میدان یازند اول زخودش1 به زخم دور اندازند وآنگاه دواسبه از پیاش میتازند 212. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. دش. ج. ترکم سوی آماجگه آمد سرمست

ت چون غمزه خود تیر و کمان اندر دست هر تیر که چون منش ز خود دور انداخت نالان نالان برفت و در خاک نشس 213. گ. دن. مج ل. ک. می. مش. دش. مین. نهاز دل کس بوی طرب میآید نهرنگ ش

نه رنگ شکرخنده زلب میآید وقتی زعجب، خنده گرم میآمد امروز مراخنده عجب میآی 214. گ. گل. مج. ل. ک. می. مش.

س که زبادنیستی تاب خورم چون کوزهز حرض آتش ناب خورم

زمعدة تهی مینالم چون تیغ همی زآسیا2 آب خورم چون چنگ ز معده تهی مینالم

غم خویش در من نگرو حدیثهاکوته شد 216. گ. ک. مج. دا. دش. مل2. مل3. می. ه مین. برخیزورخ فتهنشان بازگشای صد بند ستم زپای جان بازگشای دبردن رنک رخ جفا بازنشان ریزش خون دله میان بازگشای 217. گ. ک. دش. می. مل2. مل3. مل4. مین. راکه زعشق دل چوآتش باشد ر نکته که کوید همه دلکش باشد توقصهآ عاشقان همی کم شنوی بشنو بشنو که قصهشان خوش باشد 218. گ. گل. مج. ک. می. مش. مل2. مل3 . مل4. مین. ه.

یا بی تومراخواب وقراری باشد حاشا که مرابه خواب، یاری باشدیابی تومراخ تامن بزیم، عشق توای جان و جهان درگردن من چوزینه 219. گ. مج. ک. دا. دش. می. مش. مل2. مل3. مل4. ای. عر. مین. هن. گرلاف زنم که یار خوش خوست، نهای با ما به وفا وعهد نیکوست، نهایا وین نادرهترکه از برای تومر شهری همه دشمنند و تودوست نه 220. گ. دن. مج. ک. مش. مل 2. مل3. ای. مین. اندردل خود، نقش تو پیدانکنمبردیده خیالت آشکارانکن خوددیده ودل خای در توست ولی من جای تودر دوزخ و دریانکنم 221. گ. دن. مج. ک. مش. مل 2. مل3. دش. مین.

افتاد میان خلق واوباش کنون شدراز من و توای صنم فاش کنون اکنون که شدند آکه ازین دشمن و دوست باری نفسی برآر وخوش باش کنون

ون نهدمزارم چوبگشت عذر موزون نهدم هردمزدنی چولاله درخون نهدم

وآنگه چونگین ز حلقه بیرون نهدم در حلقهآ غم نهدنگین دل من وآنگه چونگ 224. چ. گ. گل. دن. مس. مج. م ل. ک. مل. می: آن راکه دل از غمی مشوش باشد باد سحرش آب برآتش باش دوشم سحری بادز ms087 توجانی داد بیمار که جان چنین دهد خوش باشد این چند رباعی درزلف و وصفالحال آن بایار و غیر آن گوید و هفتاد رباعی است و هیچ رباعی نیای که در آن زلف یاد نکند. 225. چ. گ. گل. مس. م. ل. ک. مل. می. مش. زلف تودلم برد و به قصد جان شد گفتم که بگیرمش ز من ترسان شد

پس خم زدو در زیر کله پنهان شد در تاب شد از نخست و بر خود پیچیدپس خم زد و در زی 226. چ. گ. گل: مس. م ل. ک. مل. می. زلف توکه خون خلق ازو میبارد گیرم دل عاشقان همی آزارد باری کلهت بروچه دعوی دارد؟ کزسایه به آفتاب مینگذارد 227. چ. گ. گل. مس. م ل. مر. ب. ک. مل. می.

ب و گل مییبردرخسار تورونق چگل مییرد مهر تونشان آب و گل میییرد وان هندوی زلف توبه چابکدستی ناگه زمیان چشم، دل مییبرد 228. چ. گ. گل. مس. مج. م ل. ک. می.

شست دل راهمه آز و آرزوها بنشست اندیشه توچودردل مابنشست هرفتنه که خواست روزباناری تین، در حلقهآ زلف توبهسودا بنشست

تو، زلف پارهای بگرفتهست هر حلقه ازو کنارهای بگرفتهست وان خال سیاه بررخت پنداری در پیکر مه، ستارهای بگرفتهست 231. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. مر. م. ل. ک. مل. می. کرباد درآن طرة دلخواه شود ازبس خم و پیچ و تاب1 گمراهشود یانهم ز شکستگی اندام بود کوگاه دراز و گاه کوتاه شو 232. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. م. مر. ل. ک. می. مش.

از دل سیهی مرابه جان میآرد زلفت که دلم را به فغان میآرد ms088 ازد هرجا که حدیثی ز درازی گویند او سرزفضولی به میان میآرد 233. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. م. مر. ل. ک. مل. می. دل چون زجهان عیش یکسو2 افتاد دردام بلازان خم گیسوافتاد تاباسر گیسوی تو هم زانوشد چون گیسوی تودر پس زانوافتاد 234. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. م. مر. ل. ک. مل. می. ای جان و جهان را مدد از لطف ودمت حیران شده عقل از صفت بیش و کمت

اندیشه فرورفته زسرتاقدمت روزی صدبار همچوزلف بخمت اندیشه فرورفتهزس 235. ق. چ گ. گل. مس. دن. مج. م. مر. ل. بی. ک. مل. می.

رسمن خندددل جززلف توجای خویش نپسندد دل بارنگ رخ توبر سمن خندددل

ی به چه پیوندد دل؟خودرابه رسن بر توهمی بندددل در زلف تودانی به چه پیوندد دل؟

در پای تو چون من بههوس میافتد زلفت که زروی بازپس میافتد درپای چشم تو که عالمی نیفتد در ویمستست ازان در همهکس میافت 247. ق. چ. گ. ms089 گل. مس. دن. مج. مر. م. ل. ک. بی. مل. می. احوال منت باور اگرنیست زکس واین دو گواهت از رخ و اشکن

اری من به چشم خود میبینی آشفتگیام1 نیزززلفت بررس 248. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. م. ل. ک. مل. می. چشم تو که بیماری او ننهفتست2 در خیره کشی طاق فلک را جفتست معذور بود زلف تو گر آشفتستزیراکه دوبیمار عزی 249. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. ک. مل. می.

رچند بسی کوشیدمنامش زکسی جزبه کژی نشنیدم از سروقد توام همه آزادیست کانصاف همهراستی از وی دیدم

یکباره شد، اندر خم او جای گرفت دل راهوس زلف دلارای گرفت برپای نهاد بندزلف مشکین کاریست دراز اینکه در 252. گ. گل. مس. مج. دن. مر. ل. ک. مل. می. مش.

ف توکه دید آن به صورت ماری گرد شکر تو مور خط بسیاری رزیرکلاة حلقهشدتاباری ازوی نرسد بههیچ مورآزاری 253. ق. چ. گ. گل. مس. دن. مج. م ل. ک. مل. می. ای فته شده ززلف پستت بیدار خود مینشود نرگس مستت بیدار

بارروا مدار هرشب تاروز تو خفته و عالمی زدستت بیدار 254. چ. گ. گل. مس. مج. م ل. ک. مل. می. ای مشکاتوباری زکجا آمدهای؟ بربوی دوزلف یار ماآمدهای

از ترکستان سیه چراآمدهای؟ از مادراگرنه به خطا آمدهایاز ترکستا 255. چ. گ. گل. مس. م ل. ک. مل. می. زلفی که چوروز من سیه میداری برپای دلم بیگه و گه میداری دانی که دل من دل شیران دارد زآنش به دو زنجیر نگه میداری 256. چ. گ. گل. مس. م. ک. می. مین. آن دل که بدی سغبه هردلگسلی زلف تو بیرد ms090 آنچنان مستحلی باآنهمه آوازة دلداری او زلف توهم آزموده بهتربه دلی1

کزنازنگشت باد پیرامن او مشکین سرزلف یار و نازکتن او کزنازنگش

بخت گلهوطالع براهن او یارب که چه فرخنده و خوب افتادهست بخت کله 259. چ. گ. گل. مس. مج. مر. ل. ک. مل. می. زلف تو چنان به باد بر داد مر کآوردز خویشتن به فریاد مرا چندان زسرزلف توافتاد مرا کزوصل رخ تونیست خودیادمرا 260. چ. گ. گل. مس. مج. مر. بی. ل. ک. مل. می.

وردل جویی، ززلف ایشان مگسل شادی طلبی؟(، از غم جانان مگسل ودل جوبی، ززلفا ورعیش خوشت باید و کاری بنظامتا جان داری، زان لسب و دندان مگس گرحلقهآ زلف تو کسی بشمارد 261. چ. گ. گل. مس. مج. مر. ل. ک. مل. می. در حال دلش به کفزایمان آرد

ه سرزلف درازت دار کس رابه وصالروی تونگذارد 262. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ک. مل. می. مش. زلفت همه بر لالهآ تر میغلتد گه برگل و گاه بر شکر میغلتد

وزی صدباریر درت مردم چشم ترمی شودوبه خاک درمیغلتد 263. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ل. ک. مل. می. مش. آن دل که برآتش غمت صد ره سوخت از پهلوی من همه غم و درد1 خون گشت و همی رود ز چشمم همه روز این شبروی اندر سر زلفت آموخت 264. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ل. ک. مل. می. سودای تودر چشم خرد ناخنه شد دل سوخته و مهر تو آتش زنه شد زلف توهمی زروی تونشکیبد زنگی دیدی که فته برآینه شد؟!

سادصبا میآمد از وی بویی بس آشنا میآمد انگام2 سحرباد صبا میآمد پی میبردم که از کجا میآمد هم از سرزلف یار ما میآمد2 268. چ. گ. گل. دن. مج ل. ک. می. مش. گفتتد دل تواز خرد بیگانهست دیوانگی تو2 همه شهر افسانهست در سلسلةآ زلف توبستیم اورا خود سلسله دیوانه تر از دیوانهست 269. چ. گ. گل. دن. ل. ک. می. مش. زلف تواگر جعد بهغایت نبود جز راستیای ازو حکایت نبود چون نیست دروکژی و ناهمواری، شکر ار نکنم جای شکایت نبود 270. گ. گل. مس. دن. م ل. ک. می. مش. آن بت که جهان به غمزة مست گرفت، زان پس که دلم به زلف چون شست گرفت، بردست گرفت باز تاجان شگرد این شیوه نگر که باز بر دست گرفت 271. گ. گل. دن. م ل. ک. می. مش.

نونه زان بست رهی کورادوهزار بند بربندنهی گاهیش به زیر کلهی بنشانیگاهیش به دست شانهای بازدهی

اندر خم زلف توچراخانه گرفت؟! گر خانهآ خود سیه نمی خواست دلماندر خم زلف تو 274. گ. گل. دن. ل. ک. ای. می. مش. مین. وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد از سختی بند برقفا میافتاد امروز به شکر آنکه بندش بگشاد برروی افتاد ms092 و بوسه بر پایش داد 275. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. در تیره شبی چون سرزلفش تاریک از لطف به وصل خویش، کردم نزدیک تاروز به دست بوسه بر جام وصال میدادز لب مراشرای باریک 276. گ. گل. دن. ک. ای. می. مش. مل3. تایافت دلم به زلف تونزدیکی چون خط توشد به خردی و باریکی عشق دهن وزلف توخوش کرد مرا اندردل و دیده تنگی و تاریکی 277. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مین. بادل گفتم توباری آخر نیکی از من دوری، به یار من نزدیکی دل گفت که با دهان و زلفش عمریست تامیسازم به تنگی و تاریکی 278. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. زلف توازان باد که در سردارد جز بر گل ولاله گام مینگذارد در سایهآ رخسار تو چون جای گرفت شاید که به آفتاب سردرنارد 279. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. زلفت که گرفت خون من در گردن انداخت کمند عشق در هرگردن نشگفت اگر شکست سرتا پایش1 روذی صدره چومیفتد برگردن

سانی دل من خیره بدادمش به نادانیدل زلف توکه میبرد به آسانی دل رروی تواش دوش پریشان دیدم بگذاشتم آنجاز پریشانی دل 282. گ. دن. مج ل. ک. می. مل3. بیماری نرگست چوزانسان دیدم وان زلف برآن گونه پریشان دیدم من نیزدل خویش ز سرگردانی بگذاشتم آنجا چو چنانشان دیدم 283. گ. گل دن. مج. مررل. ک. می. با من سرزلفش ار پریشانی کرد دوشم لب او به بوسه مهمانی کرد لب برلب من نهاد و در خواب شدم گفتا: تو شکرخواب چنین دانی کرد 284. گل. دن. مج. ل. ک. می. دش. یک روز به ms093 کوی عاشقان برنایی وزبهر تماشا نظری نگشای تا چون سرزلف خویش بینی آنجا برهردر خانه، حلقهای سودای 285. گ. گل. دن. مج ل. ک. می. مو. من کشتهآ هجرم از وصالم چه خبر؟ تشنه جگرم زآب زلالم چه خبر؟

ردیوانه و مست راز عالم چه خبرا زلف تووغمزه راز حالم چه خبر؟دیوانه و مس 286. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. در دولت وصلت ارزبیکارانیم وندر نظرت گرزسبکبارانیم زلف توونرگس تودانند که ما غمخوار شکستگان و بیمارانیم

سون زلف تورا کار به بالا برسید از وصل قدت به آرزوها برسید

قامت زیبا برسید یارب به چه نیکویی بدانجا برسید گفتم چوبدان قامت زیبا برسید 291. گ. ک. دش. می. ای. مل2. مل3. مل 4. ک. ه. مین. زلفت که پریشان و سیهرنگ آمد شیریندهنت که اصل نیرنگ آمد آن رنج دلست ازان چنان بسیارست وین راحت جانست ازان تنگ آمد 292. ق. گ. دن. مج. ل. ک. می. مین. ای کرده رخت به ماه و اختر بازی وی عادت من در ره توسربازی در جنبش1 باذ زلفکان تو چنانک زنگی بچگان، کتد چنبربازی 293. گ. گل. دن. م. ل. ک. می. در سحر بنفشه، موی اگر بشکافد بازلف تو آن به که زخود کم لافد چون چشم خوش توهم نباشد نرگس ورخود به کرشمه سیم ms094 در زر بافد

سوسن به بنفشه در نهان میگردد مشک تو نقاب ارغوان میگردد سوسن بهب هرچند که در حسن، جهانیست رخت دریاب که احوال جهان میگردد 302. گ. دن. ک. ن. مین. آن تنگدهان که قوت جان میگردد از دیدآ بیتده نهان میگردد گنجیست نهان که کس بدوراه تبزد جز خط که به پرامن آن میگردد 303. گی. ک. ه. وقتست که روی تو بهاری گردد وز خط رخ1 تو چوسبزهزاری کردد از مور رخ توزحمتم حالی نیست زان می ترسم که مور ماری گردد 304. گ. ک. می. خط تو که کرد لعل در میگردد چون دایره کگرد نقطه بر میگردد سبزهست که گرد لاله بر میگردد طوطیست که بر گرد شکر میگردد 305. گ. ک. می. دا. گفتم زخط تو در خطم من باری تا از چه تبه کرد چنان رخسارز

سرمنده فرورفت به خود گفت آری چشوان؟ نتوان بر خط خویش2 انکاریا 306. ق. چ. گ. گل. دن. مج. م. ل. مر. بی. ک. مل. می. لعل توکزو شکر شدهست اندر خط دانی که چرازدهست دست اندر خط؟ حالی به فسونگری نشست اندر خط از زلف توماردید برهم پیچانحالی به فسونگری 307. گ. ی. دل ازپی خطی که بتم میآرد می بندارد خراجغیم بگزارد

نی نی که خود این خرابه از لشکر حسن آن را باشد که خط عارض دارد

بگشای یکی دوچشم وآن سبزه بیین پیرامن چشمهآ حیات لب اویبگشای یکیدوچشم 309. چ. گ. گل. دن. مج. مر. مس. ل. ک. مل. می. یک شب خواهم خراب و ناپروایت تاروز من اندر بر سیم آسایت

هنت میگردم چون زلف تو میفتم به سر در پایت چون خط توگرددهنت میگردم 310. گ. گل. ms095 دن. ل. ک. می. دش. مین. ازبس که بلای دل مامیجستی از خط تودر کار توآمد سستی ای خط که سیه باد چوروزم، رویت ناگه زکجا به روی او بررستی 311. گ. گل. دن. مج. ل. ک. ای. می. مل 2. مشکین خطی از لعل توبرمی خیزد سودا به شب از دل قمر میخیزد دیدم که شگرزشام خیزد بسیار این شام عجب که از شگر میخیزد 312. گ. مج. ک. ای. مل2. دش. مل4. دا. مین. ای لعل لبت گشته دلاور به زنخ وی کرده رخت جهان مسخر به زنخ چون دید خطت که کاز کار زنخست او نیزبرآورد سبک سربه 313. چ. گ. گل. دن. مج. مس ل. ک. مل. می. برلاله زعارض توهردم زنخست پیش زنخت برگ سمن هم زنخست تا خوش زنخی، روا زنخی خوش میزن کین خوبی تو چوکار عالم زنخست 314. چ. گ. گل. دن. مج. مس. مر.ل. ک. مل. می. آن عهد که من داد طرب میدادمیکدم قدح باده زکف ننهادم چون ریش همیشه بازنخ بد کارم واکنون چوزنخ در پس ریش افتا

وآمد ز پریشانی ازانسان برهم، از خط توشد بنفشه را پشت بخم وآم

چون دیدمشان در پس گوش توبهم کززلف توآش بازنمیدانستم 316. چ. گ. گل. مج. مر. مس. ل. ک. مل. می. دا. در چنگ1 غمت گر نه زبون آمدمی کی چون سرزلف تونگون آمدمی رعارض تو مرابه خود ره دادی چون خط تواز پوست برون آمدمی 317. گ. گل. دن. مج. مس. ل. ک. می. دش. مو. مین. بی روی توصد ره به کل ار برگذرم ممکن نبود که نیز در وی نگرم ورچند بنفشه خرده کاری سازد باخط توسبلتش به یک جونخرم 318. ل. می. مل2. مل3. زلفی که بدوست هر دلی راکاری درزیرکلاه کردپنهان، آری زان می ترسد که زلف هندوشکلشبرحقهآ لعل اوزندیک باری این چند رباعی درلب و دهان یارو وصفالحال آن گوید و ms096 سی وهشت است. 310. چ. گ. گل. مج. مس. م. ل. ک. مل. می. در حق خود از توصد سخن می شنوم شنام همی دهی و من می شنوم این سردسخنها، نه توآم میگویمن این همه زان لب ودهن میشنوم 320. چ. گ. گل. دن. مج. مس. م. ل. ک. مل. می. مش. کرچه نکشم طمع سوی هر چیزی همت ننهم چودیگران بر چیز باحوصله فراخ قانع شدهاماز تنگدهان تو به کمترچیزی 321. چ. گ. گل. دن. مج. مس. ل. ک. مل. می.

ه تنگنای سخنست باماش مضایقت برای سخنست شیرین دهنت که تنگنای سخنست

لیکن دمن تگی تو، 91 جای سخنستا سیمرغ ووفا و کیمیا بثوان یافتلیکن دهر

این تنگی ناخوشست و آن تنگی خوش تنگست دلم همچودهان توولیک این تنگی نا 324. چ. گ. گل. مج. مس. م ل. ک. مل. می.

شان هیچ ندید بیش از کمر تودر میان هیچ ندید

ست دهان توودر عالم لطف،هرکس که ندید آن دهان، هیچ ندید 325. چ. گ. گل. مج. مس. م. ل. ک. مل. می. دلدار مرااگرفراخست دهان، گل رانه هم از خنده دهانست چنان؟ چون دستگه نشاط ما آن دهنست گردستگهی فراخ باش

گردستگهی فراخ باشد چه زیان 326. چ. گ. گل. مج. مس. م. مر ل. ک. مل. می.

واز فراخی سخنیست آسوده زگفت وگوی هر طعنهزنیست گردردهن تواز فراخی سخنیست گرهست به چشم مادهان توبزرگ زآنست که آن دهان، نه کوچکدهنیست 327. چ: گ. گل. مج. مس. م. مر. ل. ک. مل. می.

تگفتند فراخست و دلم زین تنگست از عشق دهانت دل مسکین تنگست هرچند که ms097 درجهان فراخست دهان باری دهن فراخ شیرین تنگست 328. چ. گ. گل. مج. مس. م مر. مل. می.

راختاگشت دهان آن شگرخای فراخ شد راحت ازان2 روی دلارای فراخ وین نیز هم از غایت لطفست که خواست تابردل ما تنگ کند جای فراخ

تریستان تگی دهان مگربد وقحط میان.4 آن روز3 که زادهای تودر ترک ستان

خیرست، کم آمدن چرا؟ موجب چیست؟ دی گفت ندیدمت درین روزی بیست

صد سال به لطف این سخن بتوان زیست پیش لسب او همین زمان بتوان مرد صد سال به لطف این 337. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. بی. ک. مل. می.

نآویزش بادیده من خواب نکرد آمیزش تادورم ازان دولعل جان آویزش درفرقت روی او دوصف مرژمام،برهم نزنند جزگه خونریزش 338. گ. گل. مج. مس. دن. م. مر. بی. ک. مل. می. مش. ای زلف توی که باهمه نیرنگش1 می بوسه دهی برآن لب میرنگش

بازی فراخ، بادهان تنگش آن غمزه اونه بس حریفیست، مکن بازی فراخ 339. چ. گ. گل. مج. مس. دن. مر. ک. مل. می.

فت مراززیرلب خندانک امشب بر ماهمی2خزی پنهانک؟ سبحان اله که چون فرومی باردچندین4 همه لطف، 340. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. مر. بی. ک. می. دل رفت برآن5 دهن خندانک تابستاند زو شکری پنهانک گفتا که شکرنیست ولی کر خواهی جای که نهان شوی خم زلف آنکا 341. ق. چ گ گل. مج. مس. دن. مر. ک. مل. ms098 می.

ردل من غم تورادلسوزه سرکگشته زلعلت فلک پیروزه یک ساعته7 حسنت زخدامی خواهد، هم ماهدوهفته، هم گل یکروزه

من بندة آن کسم کهآن دریابد اندر کمر تو معنیای باریکستمن بندهآ آن ک 344. چ. گ. گل. مس. دن. ل. مر. ک. مل. می. مش. ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی وی روز مرا باشب تویکرنگی چون آب، سرین تو چرا لرزانست؟ من کوه ندیدهام بدین بیسنگی از عکس لبت دیده بدخشان گردد 345. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ک. مل. می. وزیاد رخت سینه گلستان کردد بی روی توگر آب خورم چون گلبن اندر دل من چوغنچه پکان گردد 346. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ک. می. آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست نسرین بروپستهلب و شکرسخنست بوسه زدهان او کجادارم چشم؟ چون بالب او مراسخن در سخنست 347. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. رشک آیدم ای دوست که هر نیم شبی در بر گیردقد تورابیادبی حیفست چنان لبی - والحق چه لبیا- آلوده شود به بوسهآ هرجلبی 348. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش.

ددر کنج یکی تیره مغاک اندازند چون کالبدم ز روح واپردازند، ازیاد لسب توبردهان آردآب ر کوزه که از خاک منشب

سی یا ممدوحی که باشدم ناموسی، چون نیست شگرلبی که بخشد بوسی من نیز برای دفع هرافسوسیاندرخور وقت میکنم سالوس 355. گ. مج. دا. دش. مل2 . مل3. می. ک. مین. ه. آن لعل لبت که من به تیمارم ازو زنهار به کس مده که غمخوارم ازو

یرا که لبت گربه لب کس برسد، گر عمر عزیزگشت5 بیزارم ازو

دار مراز هرچه خوشتر چشمست زان روی مراهمه نظربرچشمست شاید که جهان به روی او میبینم کان ماه چوخورشید سراسر چشمست 358. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می.

شمت به کرشمه از سرطنازی دی گفت شبی به وصل من1 پردازی

جزآنکه همی کند به مردم بازی؟! گوی که درین چه دیده باشد چشمتجزآن 359. ق. چ. گ. گل. مج. مس. ل. ک. مل. می. چشم ms100 تو کزو در هوس یک نظریم، گفتم نظری ازو به جانی بخریم

اجان بداده چون بههم درنگریم،با چشم توهمچوابرویت سربهسریم 360. ق. چ. گ. گل. مج. م. ل. ک. مل. می. روی تونقاب همچنان میپوشد چون ابر که ماو آسمان میپوشد

میاندازد تیرو، کمان میپوشد چشمت زکمان ابرواز2 زیر نقاب میاندازد تیرو، کم 361. چ. گ. گل. مج. م. ل. ک. مل. می. مش. دا. کا.ر. که شانه زبان در خم گیسوت کشد گکه2 آینه روی سخت درروت4 باری، که بود سرمه کهت آید در چشم یا وسمه که او کمان ابروت کشد

اری در پای آیم چوعبهر از بیماری1 گر بردارم بی توسر از بیماری

بیمار پرستی بتراز بیماری بیمار پرست چشم بیمار توام بیمارپرست 363. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می.

توست مردافگن و مست و ناتوان غمزه توست خون خواره یار مهربان غمزة توست بیمار که جان دهد فراوان هستد بیمارکه جان ستاند آن غمزة توست 364. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م ل. ک. مل. می. مانند دو چشمیم من و آن دلبر در نیک و بد زمانه با هم یاور هرشب تاروز خفته بایکدیگر یک روز ندیده یکدگر را به نظر 365. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م ل. ک. مل. می.

خواهد وزبیآبی آب ز هر در خواهد چشمت که همیشه چشم من تر خواهد

نهاررها مکن که دیگر خواهد بیمارآن به که آب کم تر خواهد 366. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می.

رچشم توهرگه که مراافتد چشم با اشک به رخ فرودود بی خود چشم

یده نهم زعشق چشمت نرگس دارند عزیز بهر چشمی صد چشم 367. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می. چشمی زخیال توپراختردارم دستی زغم هجر توبر سردارم

خوش گشت دلم ms101 تا که خیال تودروست زآنش همه ساله تنگ در بردارم 368. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می. دل رازرخ خوب تومینخزیرد چون زلف توزان قرار مینیذیرد از کژطبعی که مردم دیده توست از چشم خوشت کنارهای میگیرد

من عشوه پرست بربوددل شکسته آن نرگس مست باورنکنی که از من عشوهپرست باراست بگوید این سخن در رویتهم مردمک دیدهآ توکژ بنشست 373. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می. تا ظن نبری که در نکوییت شکیست یا چون رخ توستارهای بر فلکیست در بی آبی و شوخی و تیغزنی2 خورشید سپهر و چشم تو هر دو یکیست 374. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می.

ترک حصاری همه چیزت بنواست الا یک چیزکز توآن عین خطاست یک چشم تو مستور و دگر مست و خراب مستوری و مستیت بههم ناید راست 375. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می. داری زپی چشم بد ای در خوشاب یک نرگس ناشکفته در زیر نقاب وین از همه طرفه ترکه از بادهآ حسن یک چشم تو مستست و دگرچشم به خواب

وز موج سرشک برسر آورده دو چشم ای من زپیات به خون بپرورده دو چشم وزم من کرده دوچشم چاز در آرزویت تواز پی دیدنم یکی ک 377. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می.

ری نیست جز ناله مرا به روز و شب کاری نیست کس راز غم توبا طرب کاری نیست مشغول به کار آب، چشم تر ماست چشم تو چنان مست عجب کاری نیسذ 378. چ گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. می. گفتی که دلت چند پیاپی سوزد؟ بیچاره نه آتشست تاکی سوزد؟

باسنگدلی، دل توبر وی سوزد ای نور دو چشم بنده بخشای برآنکب 379. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. می.

مر خویش فرصت جوید تا با من خستهدل حدیثی گوید گر در همه عمر خویش فرصت جوید ناگاه ستیزه مراه چشم رقیب چون دیدهآ نرگس از زمین برروید 380. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می.

ون خواب نیاییام بدین چشم درون وزدل نشوی دمی چواندیشه برون زین چشم چه آید به جزاز قطرة آب زین دل چه گشاید به جز از چشمهآ خون 381. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. مل. می. با چشم توگفتم ایچ دستان منمای زین بیش صداع زیردستان منمای

بایمردیاش گفت مرا برخیز تونیزرنج مستان منمای لعل توبه پایمردیاش گفت مرا 382. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ل. ک. می.

ه دلم گفت چوازدست تومن خون گشتم و ساختم در آتش مسکن توراه برون شوام بکن، گفت به چشم از بهر توبر منست راهی روش

کلنارش برخودزدی، از چشم فرومگذارش ای دیدهاخیال روی چون گلنارش ای دل اتوسر طرة عنبربارش نیک آوردی به دست محکم دارش 384. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. مر. ل. ک. مل. می.

دل که به کام دل بدخواه افتاد ر چاوزنخدان توناگاه ms103 افتاد رچه همه کس به چشم پرهیز کتند بیچارهدلم به چشم در چاه افتاد 385. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. مر. ل. بی. ک. می. بی روی تو جز بخت نگون، کی خسبد؟ بیدار، به کارت اندرون، کی خسبد؟ در آرزوی توگر نخفتم چه عجب خون گشت مرا دو چشم1 خون کی خسبد؟1 386. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. بی. ک. مل. می: ای دانهآ دل نهاده در خوشهآ اشک درراه غمت شد سپری توشهآ اشک ین چشم که بارداشت از قطره اشک بربوی توبفکند جگرگوشهآ اشک 387. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. مل. می.

ای کزعشق تو گشتهام بدین رسوای کی برکنم از تو من دل، ای بینایی ن روز که در جور وجفا افزایی گویی که به چشم من نکوتر آیی 388. چ. گ. گل. مج. مس. دن. م. ک. مل. می. شددیده به عشق رهنمون دل من تاکرد پرازغصه درون دل من زنهاراگردلم نماند روزی،ازدیده طلب کنید خون دل من 389. چ. گ. گل. مج. مس. دن. مر. ک. مل. می. ت آنکه ز چشم اشک چولولو2 بچکد یکدانهآ آبدارنیکوبچکد بی خون جگر کهر فشاندی و کنون لعلی به هزار خون دل زوبچکد

کم میآیم، زانکه بسی میگویند نزدیک توای چشم بد از روی تودور، کم 391. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می. عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم وامروز که درهم نگری بایکدگر احوال خوداز بیم رقیب گفتیم به ابرو

گفتیم به ابروو شنیدیم به چشم 392. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می. در گریه چوبا اشک زبون آید چشم با اشک ز خویشتن برون آید چشم

روززچشم آب روان میآید تا خود پس ازین زآب چون آید چشم 393. چ. گ. گل. مج. مس. دن ms104 ل. ک. مل. می. چون در تونیارم که پیاپی نگرم دزدیده به زیر چشم تاکی نگرم؟ من خام طمع وصل کسی میطلبم کهم زهرة آن نیست که در وی نگره 394. چ گ. گل. مج مس. دن. مر.ل. ک. مل. می.

وزلطفها که با ماکردهست چشمم صدف لؤلولالا کردهست وین مردمک چشم سیهکاسهآ من دردور غم تو، دل به دریاکردهست 395. چ. گ. گل. مج مس. دن. مر.ل. ک. مل. می. تابالب تولبم هم آوازنشد وندرره وصل باتودمسازنشد از گریه دوچشم من فراهم نامد وزخنده دهان من زهم باز نشد 396. گ. گل. مج مس. مر. چ دن. دش. ل. مل. مل3. مل4. ک. کا. ه. طبعم چودو چشم تودژم میکرد پشتم چودو زلف توبخم میگردد جانم به امید آنکه از غم برهد، همچون کمرت گرد عدم میگردد

بستم زگهر مرسله2 بر گردن چشم من دوش گشاده داشتم روزن چشم بستم زگهر مرس

ی خوابی بر جیب سپهر دوختم دامن چشم 402. چ. گ. مج. مس. دن. مر. ل. ک. مل. می. تیری، که چو در خود کشمت دور شوی ماهی، که ms105 شوی غریب، هرش شکی، که چودر چشم من آیی بدوی عمری، که همان دم که درآیی بروی 403. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. مل. می. زآبشخور وصل بهره اشکست مر کلگونهآ رنگ چهره اشکست مرا چون چرخ ز خورشید و ستاره شب و روز چشمی و هزار قطره اشکست مرا

بایددید کین آب ز سرچشمهآ دل تیره شدهست 408. چ. گ. گل. مس. دن. ک. مش. آن دل که نشد زخطت ای دوست برون از دایرهآ وصل نه نیکوست برون

من رگ چشنم دوش در خونباری همچون رگ چنگت آمد از پوست برون 409. چ گ. گل. مج. دن. ک. مل. می. مش.

باری، اگرآب شوموززلف برون کنی، اگر تاب شوم بردست نگیری، ارمی ناب شوم

یری، ارمی ناب شوم در چشم تو خوش نیایم، ار خواب شوم 410. چ. گ. گل. دن. م ل. ک. می. مل2. آن آب کزوبود دلم راشادی در چشم خودش هیچ محل ننهادی وآتش که ازوست بردلم بیدادی بر منصب دست راست جایش دادی

در مملکت جمالش، انبازی نیست چشم ms106 تو که کار حسن او بازی نیست در گفتد یکیست چشم تیراندازش باری دوم او به یکاندازی نیست 412. چ. گ. گل. دن. ل. بی. ک. می. نرگس که مرا در نظرآمد چشمش وز هرچه خوشست خوش ترآمد چشمش در خوبی اگرچه بر سر آمد چشمش با چشم تو، هم به رودر آمد چشمش 413. گ. گل. دن. م. ک. می. دش. مین. چون دید که کرد غمزهآ خیره سته برقصد دلم کمان ابروی بهزه از پسته همی کرد اشارت که: مزن وزگوشهآ بادام همی گفت که: ده 414. گ. گل. دن. م. ل. ک. ای. می.

خونم به دل تیره فرومیآید چون یادم ازان روی نکو میآید

در چشم نیایی توو،اومیآید پاکیزهتری زقطرة اشک ازانک درچش 415. ق. چ. گ. گل. دن. مر. مج. ل. ک. می. هرچند ز نرگس صفت چشم کتند ورچه مثل ازرنک رخ لاله زند، نه این چورخ توست و نه آن چون چشمت با آنکه خود این چشم و چراغ چمتد 416. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. مش. خون گشته دلم با تو چنان خودارد، کاندوه توراشادی جان پندارد در چشم اکرش فروگذارم یکدم سر، جزبه ستانهآ درت برنارد 417. گ. گل. دن. مج. م ل. می.

رسوزدل من دل آتش سوزد آب، ازنم چشم من تری اندوزد شب، تیرگی از روزسیاهم توزد غم، ناخوشی از حالست من آموزد

تاشب زدلم رنج و پراکندگی است امروز مراز چشم بارندگی استت نه فسق خوش ونه لذت بندگی است پس مرگ چه باشد اگر این زندگی است؟ 424. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. چون مردمکی دیدهام ای در خوشاب؛ با آنکه بود بخشش من گوهر ناب، از دور اکرم قرص خورآید در چشم از غایت حرص بردهان آرم آب

در دیده خفتگان ز من بیداریست ازبس که به شب مرا خروش و زاریست کر چشم توراز حال من نیست خبر آن بیخبری او هم از بیه 427. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش.

دبردست فناغارت رختم نگرید بیداری چشم و خواب بختم نگرید

ه مرده نهزنده، همچوباد نوروز اندرتن سست، جان سختم نگرید 428. گ. گل. دن. مج. ل. بی. ک. می. مش.

نیزلعل تو که هم بلای جانست اونیز چشم تو اگرچه ناتوانست او نیزلعل توکه

می بینم وهم زیرمیانست اونیز دل، دست حمایت به سر زلف توزد میبینم و هم زیرمیانس 429. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. دوش آن دل خون گشتهآ محنتپرورد جان هم به غم توداد بر بسترسرد چشمم بنخفت تا بروآبی ریخت1 پس ms108 هم به سرکوی تودر خاکش کرد 430. گ. گل. دن. مج. م. ک. می. مین. افتاد دلم در تکوپو مگذارش غم قصد همی کندبرومگذارش دانی که چو چشمش همه بر توست نظر همچون نظراز چشم فرومگذارش 431. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می.

ختواران کرد مستست ولیک کار هشیاران کرد چشم تواکر نظر به غمخواران کرد انصاف به جای خویشتن کرد همه گر مردمیای بهجای بیماران کرد

نهای زحالم آگاه کز دست تودارم همه احوال تباه ای دوست اگر نهای ز حالم آگاه اینک چشمم گواه اگر رنجه شوی در روی تو بگذرانم این هر دوگواه 433. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. دش. ای ترک چرا چهره برافروختهای؟ خود از همه چیز کینه اندوختهای

مانا که ز چشم خویش آموختهای این تنگ فروگرفتت برمردممانا که ز 434. گ. دن. مج. ل. ک. می. مش. مل3. مین.

عقل زکار من شماری گیردنه در دل من صبز قراری گیرد

کی که به خون جگرش پروردم،هرلحظه ز چشم من کناری گیرد 435. گ. دن. مج. ک. می. مش. دش. مل3. مین. این مردم چشم من همی ناساید در جستن توجهان همی پیماید روز از هوست گردجهان میگردد پس شب به سرآب فرومیآید 436. گ. دن. مج. ل. ک. می. دش. مین. یارم زجفا هیچ رهاکرد؟ نکرد یک وعده که فرمود وفاکرد؟ نکرد هر تیر که چشم مستش انداخت به من گویی به خطا یکی خطاکرد؟ نکرد 437. گ. مج. ک. می. دش. مل2. مل3. خوش باش گره زطاق ابروبرگیر

گیریاخشم ازان دوچشم جادو برگیر اینجا منم وتو، هیچ بیگانه نماند

شرم از که کنی؟ آستی از رو برگیر 438. گ. ک. می. مل2. مل3. مل4 . دا. ای. دش. مین. ه هن. ای چشم وجوذانور رخساره توحیران ش

حیران شده چشم جان زنظاره تو هردم بگشد چشم توصد مسکین ریادز چشم مست خون خواره تو

یک چند نهاد چشم بر طرف چمن نرگس که در انتظار گل بود چومنیکچند: با سرخ گلش بههم چودیدم، گفتم: ای نرگس پرخمار چشمت روشن 440. گ. گل. مس. مج. دن. ل. ک. می. باچشم تو، باد چشم عبهر بکند سودای تومرغ عقل را پربکند ورگل نه باندام کند خدمت تو هم باد صباش پوست از سربکند بستند گرو با نفس مشک تتار 441. گ. گل. مس. مج. دن. ل. ک. می. دش. بوی گل و باد سحروزلف نگار هستند بهرغم یکدگر گوهربار چشم من ولعل یارم وابربهار 442. گ. گل. مج. ل. دن. ک. می. مش. ازبس که رخ لاله خوش وخندانست رویی که به چشم میدرآید اینست چشم تر نرکش اندروحیرانست چشمی که به روی می درآید آنست 443. گ. گل. مج. ل. دن. ک. می. مش.

چون زلف توآشفته و آسیمه سرست در بند جهان کسی که او بیشترست

مستست چنان که از جهان بی خبرست چون چشم تو آن خوشست در عالم، کو مستست چنان که از جهان بی 444. گ. گل. مج. ل. ک. اف. می. مش. مل1 . مل2 . مو. مین. این خشک گیا که زرد چون روی منست، ریزیده1 وجای جای، چون موی منست وان طاق پل شکستهوآب روان2 گوبی که مثاله چشم وابروی منست

من نه در خورد دلست گرمآتشی من از دم سرد دلست غمهای فراخ من نه درخورد دلست یالجمله گرم شادی عالم باشد باآنهمه درد دل مرا درد دلست 447. چ. گ. گل. مج. م. مس. ل. دن. ک. می. ms110

ای همه در درد دلست واحوال زمانه سربه سر درد دلست بی روی توشادی همه در درد دلست عالم به هرآن صفت که باشد گوباش

مارازمیانه، راه بر درد دلست 448. گ. گل. مج. م. مس. ل. دن. ک. مل. می.

جند که روی لاله بس دلگسلست در هجر تو چشم من زرویش خجلست

برتاسرعالم ارهمه کام دلست هرچ آن نه غم تو باشد از من بحلست 449. چ. گ. گل. مج. م. مس. ل. دن. ک. می. مل پیش از تو، غم تودر نهان من بود سودای تو مغز استخوان من بود دروقت گشایش زیان، نام توبود اولسخنی که در زبان من بود 450. چ. گ. گل. مج. م مس. ل. دن. ک. می. مل. جان رازغم توهیچ خوشترناید کار دل من جزبه غمت سرناید وین دل که مراست گر همه جان گردد تا خون نشود به چشم اندر ناید 451. چ. گ. گل. مج. م. مس. ل دن. ک. می. مل. چون دیده برآورد غم از جانم گرد بیفایده بسیار پشیمانی خورد بگذشت و همی گریست و می گفت به درد: خوی بد من کار چنین داند کرد

وز نالهآ من همه جهان آوازست از چرخ کهن محنت و دردم تازست ز نالهآ من همه جهان آو وین غصه که من میکشم از هجرانت چون آرزوی من به توبی اندازهست 454. چ. گ. گل. مج. م. ل. دن. ک. می. مل. شاید گرازان روی نکونشکیم یازان سرزلف مشکبونشکیم

روزی که نبینمش ازونشکیم ناسازتر از غمش حریفی نبودروزی کهنبی 455. چ. گل. م. مس. ل. دن. ک. می. مل. مش.

باریک کنی همه تن خود چومیان ms111 نزدیک من از شرم وز تیمار نهان باریک کنی،

شادی وعیش در کنار دگرانچندان باشی که درنگنجی به جهان 456. چ. گ. مج. م. مس. ل. دن. ک. می. مل. آن دل که به جز سوی غمت رهبر نیست بی روی دل افروز توام درخر جان، گرچه عزیزست ولی جانب او از جانب رخسار تونازکتر نیست 457. چ. گ. گل. مج. م. مس. ل. دن. ک. می. مل.

به پرواز گذار غمهای جهان بامن غمسازگذار رو مرغ نشاط را به پرواز گذار توشادنشین و عمر در نازگذار غم را به من و مرابه غم بازگذار 458. ق. چ. گ. گل. مج. م. مس. ل. دن. ک. می.

یم کم ترزیکی آه بود هم نزدیم دیشب من و صبح از غمت دم نزدیم بودیم همه شب من و اخترتاروذ درهم زده چشم و چشم برهم نزدیم

نه رنگ دوات مانآد و نه آب قلم 464. چ: گ. گل. مج. مس. مر.ل. دن. ک. می. مل.

شم با چهرة زرد و اشک گلگون باشم پیوسته زتوبادل پرخون باشم روزی که دوبار بینمت حال اینست آن روز که خود نبینمت چون باشم 465. چ. گ. گل. مج. مس. مر. ل. دن. ک. می. مل. بگذشت و مرا اشک روان بود هنوز وندرتن من، باقی می گفت و مراگوش بدان بود هنوز: «بیچاره فلانیست، جوان بود هنوزا]

نه جزغم عشق، حاصلی هست مرا نه یاری ازین دلگسلی هست مرا نه

خاموش اکدام دل؟ دلی هست مرا؟ وآنگه گویی مرا که: دل خوش میدارخاموشاکدام دل؟ 467. چ. گ. گل. مج. مس. ل. مر. دن. ک. می. گرآب خورم درد شود بر جگرم ور خواب کنم گرد شود در بصرم

رنجم همه زانست چودرمینگرم هرچ آن سبب راحت خود میشمرمرنجم همهزا 468. چ. گ. گل. مس. ل. دن. ک. می. مل. مش.

نه صبر پدیدست و1 نه هوشست امشب کارم همه ناله و خروشست امشب نه

وشم خوش بود ساعتی پنداری کفارت خوشدلی دوشست امشبا 469. چ. گ. گل. مج. مس. ل. دن. ک. می. مل. از حال من سوخته خرمن بررس شرح غم هجر خواهی، (؟ از من بررس گردرد دل منت ز من باور نیست ای دوست روا بود، زدشمن بررس 470. چ. گ. گل. مج. مس. ل. دن. ک. می. مل. یکذره زآزار دلم کم نکنی در حق من انعام جزازغم نکنی

چشوانم کرد ار این قدر هم نکنی؟ وین نیزهم از لطف تودارم، ورنی،چثوانم کردار اینقدر ه 471. چ. گ. گل. مس. مج. مر. ل. ک. مل. گردوش بتم نالهآ من بشنودی، با سنگدلی بردل من2 بخشودی وانچ از غم او کشید این سوختهدل گر خودشب دوشینه بدی، بس بود 472. ق. چ. گ. گل. مج. مس. مر. ل. دن. ک. می. ms113 مل. ای کار دل از غمت، روان پروردن درد توبهناز، درنهان پروردن

زیراکه به باد، جان توان پروردنا شرطست به وعدة تو، جان پروردنز

تی سیلابش ازین بسی فزون بایستی این وادی زندهرود خون بایستی وانگه زبرای حق گزاری غمت آن جمله به چشم من درون بایستی 490. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. آن شد که مرادل و توانایی بود در هجر توام روی شکیبای بود چیزی که مرا برفت در دور غمتآب رخ و روزگار برنایی بود 491. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. بی. می. مش. دارم زحیات غصهها بیش از مرگپیوسته کنم شاد دل خویشر

گر خود همه یک روز بود، پیش از مرگ؟ گویی که به کام دل پینم خودرا گر خود همه یک 492. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ک. می. مش. نه بی رخت انتظاردانم کردن نه جزغمت اختیاردانم کردن توهرچه توانی زجفا بازمگیر من گر نکشم چه کاردانم1 کردن؟! 493. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش.

بی مرهم او بر خاک2 چنان که من شمردم دم او خون گشت دلم ززخم بی مرهم او تا باز پسین نفس کزو گشت جدا می گفت مراکه: اله اله غم او

ت ناچارز هر غمی بیازارددوست بی عیش و طرب دمی چوبرنارد دوست گر زانکه غمی به رویش آمد چه عجب غم نیز چو من روی نکودارد دوست

خاطر من ثبد که ناگاه چنین ت وکم زمنی گیری و گیری کم من 506. چ. گ. گل. دن. م ل. ک. می. مل1. ms116 مل2. هر شب زغم تو ای غمت روزافزون از نالهآ من به ناله2 آید گردون گر برلب جیحون گذرم نیست کنونخودم

خود میگذرد بر لب چشمم جیحون 507. ق. چ. گ. گل. دن. م. مرل. ک. می. عید آمد و درد2 برقرارست مرا وان غم که یکی بود، هزارست مرا

ون عیدزروی آن نگارست مر باعید دگرکسان، چه کارست مرا؟

کآخر نه برفت مردمی از عالم دانم نشود هیچز خوبی توکمک 509. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. تادل به هواجویی مهرت برخاست هرشب غم توتا به سحر مونس ماست عکس رخ تودرآب جوید همهشب پیک نظرم که میدود از چپ وراست 510. گ. گل. دن. ل. ک. می. مش. در تن غم توبهجای جانست مرا سودای تو مغز استخوانست مرا از عشق فراگذشت این کارارهیچ چیزیست ورای عشق، آنست مرا 511. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. مین. غمگین دل من که شادمان از غم توست عمری کم کرد و جزرضای تونجست بر بوی تو، زنده با تنی نیمدرست چون باد صباهمی کشم پای سست 512. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. این اشک که مونس من غمناکست در کوی توبا من وطنش در خاکست مینگسلد از دامن من دست وفا پیداست که گوهرش زآب پاکست 513. گ. گل. مج. دن. ای. می. مو. مل3. هرجا که دلی هست ز غم فرسودهست کس نیست که از رنج جهان آسودمست گر بلبل محنتزده عاشق بودهست باری دل غنچه از چه خون الودست؟ 514. گ. گل. دن. ک. ای. می. مل. مش. با عشق تو خوشدلی در ایام نمائد توشاد بزی که رامش و کام نماند شادق کریزبای از دست غمت بگریخت چنان کزوبه جزنام نماند

مردن ز غم ms117 عشق، نه مردانگیاست ای دل از طرب چرات بیگانگیاست؟مردن ز غم عش با آن همه صبراین چه رسواشدنست؟ کو آن همه عقل وین چه دیوانگی است1 این چند رباعی درگل و ریاحین و بهار و وصفالحال یاران گوید و هفتادوچهار رباعی است. 516. گ. گل. دن. ل. ک. می. مش. دش. شاخ ارز شکوفه شکل پروین دارد آن هم ز سرشک من غمگین دارد از نالهآ من کوه بدان سنگدلی از لاله به دامن دل خونین دارد 517. چ گ. گل. دن. مس. ل. مر. ک. می. مل. مش. گل گرچه به نیکویست انگشتنمای سروارچه به شاهدیست بستانآرای ک رخش، ای گل توقدم رنجه مکن وینک قدش، ای سروتوبالا منمایا 518. چ. گ. گل. دن. مس. ل. مر. ک. می. مل. مش. ای سروکه سر بر آسمان میسایی وزقد بلند لاف میبیمای هرچند گرفت کار توبالایی ترسم که هم از قامت اوزیرآیی 519. چ. گ. گل. دن. مس. مر.ک. می. بلبل بهسپدهدم همیزد فریاد: کین آتش گل در همه گلزار افتاد ابر از برش ارچه آب میریخت، چه سود؟ کآتش همه درگرفته بود از دم باد 520. چ. گ. گل. دن. ک. می. مین. وقتست که پرزچین شود طرة آب از نعره تندر برود زهرة آب از قطرة آب آتش گل بدمد وزآتش لاله بچکد قطرة آب 521. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ک. می. با غنچه صبا چودست اندر کش کرد بشکفت ز شرم و چهره چون آتش کرد دانست که نورسیده وساده دلست او را به دو سه قراضه زر دلخوش کرد

زر تعبیه در جامهآ خلقان دارد وان غنچهآ تنگ خولب آورده بههمزز تع 528. چ. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. دی گفت صبا که گل به نزدیک رسید باور کردم کهرنگ آن بود پدید زیرا که چو چشمهای نرگس میجست می دانستم که روی گل خوامددید

ساروی تورونگآر گل رفت درآنکمیآرد و می برد زرخسار تورنگ 535. چ. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. آمد گل و، بلبلی زدنبالهآ اوی3 مینالد و سود کی کند نالهآ اوی؟ چون گل همه سرگذشت بلبل شنود برخندهای آرد غم یکسالهآ اوی

کنیم وصل توبود هر آرزویی که کنیم مهر توبود میل به سوی که کنیم ماراغم توراحت جانست و درو چون غنچه زدل کنیم رویی که کن 549. چ. گ. گل. دن. مج. ک. بی. می. مش. گل، کردزباده لعل پیراهن خویش بی باده و گل مدار پیرامن خویش پیرانهسر،اروند1 یین کویکدم می نسلد از دامن گل دامن

رسای بشکست گل نیز چوروزه رخت برخواهد بست عید آمد وساز پارسای بشکست دوران شرابست، مخسب الا مست گل، برسر پایست، منه جام از دست 561. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می.

له در بستان یافت روی گل و ms122 جام باده را خندان یافت چون بلبل مست راه در بستان یافت آمد به زبان حال در گوشم گفت: دریاب که روز رفته درنتوان یافت 562. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. وقتی که صباطرة سنبل شکند ساز طرب از نوای بلبل شکند بر گل شکنند عاقلان توبت خویش ابله باشد که توبه برگل شکند 563. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. از بهر چه لاله برسرگردبود گرنه دلش از رخ تو پردرد بود جابی که توگرم کردی انگامهآ حسن گل گر همه آتشین شود سردبود

فل صدپرپایت زان میفتداز دست تو، هم2 در پایت در حسن نداردگل صدپرپایت

م آوزد چنانزانست که تا بوسه دهد برپایت وان غنچه که لب فراهم آوزد چنان 566. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. آن غنچهآ گل که طبع خرم آورد در دیدة نازنین ازان نم آورد کامروز صباش بریکی دم آورد برگی که به خون دل فراهم آورد 567. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می.

رددر بینای2 چراخلل میدارد؟ گردیدة نرگس نه سبل میدارد دربینای بید، ارنه سر خلاف دارد در باغاز بهر چه گربهدر بغل 568. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. اطراف چمن لالهآ دلکش بگرفت وذجنبش باد آتش4 خوش بگرفت زآتشزنهآ ابرزبس شعلهآ برق حراقه گل سربه سر آتش بگرفت 569. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. ای دل سخن زلف مشوش بگذار اندیشهآ وصل یار مهوش بگذار

گر بگذارند ناخوشان، خوش بگذار در سایهآ گل این دوسه روزی از عمر گ 570. چ. گ. گل. مج. دن. ل. کن می.

من برد بوی توباد زبس که کند کل زدو رخسار تویاد ازبس که ms123 سوی چمن برد بوی توباد تالاجرم آزادی سرتا پایت دردست وزبان سوسن و سروافت

راهن سروآورد چناردست در گردن سرو شد باد مطراگر پیراهن سرو ابر آمد و برداشت به صد لابهگری گردی که نش 577. گ. گل. مج. دن. مس. م ل. ک. بی. می.

یکباره زدند دست در دامن گل عشاق برآمدند پیرامن گل وزبس که همی کشند پیراهن گل آنک به هزار شاخ شد بر تن گل

شدهایست گریان ز برش ابر، چو محنتزدهایست بلبل نالان ز شاخ چون دلشدهایست گریان زب گویند جهان خوشست ایمه چه خوشی؟ کزگریه و ناله همچو ماتمکدهایست 579. گ. گل. مج. دن. م. ل. می. نالیدن بلبل ارچه موزون باشد از ناله او مراجگر خون باشد گل در بر بلبل این چنین مینالد تودور زمن، نالهآ من چون باشد؟ 580. گ. مج. دن. مس. ل. ک. بی. می. آتش چوفکند باد در خرمن گل برخای چکیدآب پیراهن گل ای ساقی میادست توو دامن گل وی دختر رزا خون تودر گردن گل 581. گ. گل. مج. دن. مس. ل. ک. می. گل خواست که چون رخش نکو باشد و نیست چون دلبر من به رنگ وبوباشد ونیست صد ms124 روی فراهم آورد هرسالی، باشد که یکی چوروی او باشد و نیست 582. گ. گل. مج. دن. مس. ل. ک. می. در روزه چونیست روی می نوشیدن گل رابه چه کارست چنین خندیدن مشکل کاری به وقت گل اندر پیش؛ قندیل بهجای ساتکینی دیدنا 583. گ. گل. مج. دن. مس. ل. ک. می.

ورنیست بنفشه، تیره فامی کم گیر گرلاله بشد، سیاه کامی کم گیر نجا که رخ توباشد، ارگل نبود از بزم طرب، شکستهجامی کم گیر 584. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش.

یونوا نان برگونوا آرزوی طبع روا در باغ ببین زگونه گون برگونوازان برگ برخیز و بیا و میوه از شاخ بخور گر خورده نهای زدیگ چوبین، حلوا

هرآرای او چون رخ تو کجاست درزیبای؟ گل گرچه کند دعوی شهرآرای

وان از پی روشنای بیینای این از پی آسایش بینی باشد وان از پ 587. گ. گل. دن. مج. ک. ای. می. مش. مین. روی تو بدید عقل رارای برفت قدت بخمید و سرو از جای برفت بگذشت صباسحرگهی بر گلزار بوی توشنید1 وزورش از پای برفت 588. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. گل گفت اگر هست بتی مهوش خوش با من بنشین و بر رخش میکش خوش من بردل خویش کردهام آتش خوش زان عمر به کام دل گذارم خوش خوش 589. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. هرسال که غنچه را قباتنگ آید سرمایهاش آن عارض گلرنگ آید هم، رنگ رخ تودستگیری کندش هرگاه که پای لاله در سنگ 590. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. نرگس که صبا به روی درمیجهدش یعنی زلطافتست که دم میدهدش کان چشم که بازکرد در کوی بقاچندان ندهد ms125 مهله که! 591. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مین. گه زلف بنفشه برکگند بادصبا که ساغر لاله بشکند باد صبا گه لرزه برآب افگند باد صبا وآنکه چه؟ دم لطف زند باد صبا

که باتو ساغر گیرم یا تنگ به آغوش خودت دگیرم، این بتوانم که هرکجا پای نهی در حال به بوسه خاک ازوبرگیر 595. چ گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. یارآمد و دوش کردمش مهمانی هرچهش گفتم نکرد نافرمانی می خورد و بخفت مست و در دربستم وانگه با او چه کرده باشم دان 596. چ گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. جانا خبرت نیست که دی در مستی با چنگ چه کردهای ز2 چابک دستی بسیار بکوشیدم وهم ننشستی تا توبهآ کهنهآ مرا بشکستی 597. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. امشب که نگارم از برای مستی آمد برم از سرهوای مستی دستی بر ما فکند هم مستی نیز خیزیم و درافتیم به پای مستی

توچوروز دردی کوتاه زنهار مدار دست از می کوتاه خورشید رخت بلند ازان برنامد1 تادست زوال باشد از وی کوتاه 602. گ. مج. می. ک. دا. دش. مل2 . مل3. ای. مش. مین. ه. من می نه برای تنگدستی نخورم یا از غم رسوابی و مستی نخورم

اکنون3 که تو در دلم نشستی نخورم من میزبرای خوشدلی میخوردم 603. گ. مج. دن. ک. می. مل3. می باز خورم ولیک مستی نکنم الا به قدح درازدستی نکنم دانی غرضم زمیپرستی چه بود؟ تاهمچو تو، خویشتن پرستی نکنم 604. چ گ. گل. م. بی. دن. ک. می. مل. هرلحظه فلک بهانهای آغازد تااز پی من درد دلی برسازد زین پس من وعیش خوش که از کیسهآ عمر زین بیش به خرج غم نمیپردازد

زان، وصل تو چون یاله یکدم باشد نازکدل و زودسیر و بدپیوندیز 607. چ. گ. گل. مج. ل. دن. ک. می. مش. دی توبت من زآستین1 برزد دست بشکست پیاله را و پنداشت که رست امروز پیاله کمر کین دربست وآمد به قصاض2 توبتم را بشکست 608. چ. گ. گل. مج. مس. ل. دن. ک. می. تاکی ورق عمر بههم در اشکنیم وین خندة می در دل ساغر شکنیم ms127

تا بوکه مصاف غم بههم برشکنم برخیز و پیاله رازمی پردل کنتا بوکهم 609. ق. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. جایی که می لعل پیاپی گردد طبعم همه گرد طرب و می گردد وقت گل و، می حاضر و یاران همدم گر توبه کنم، مسلمم کیگ 610. چ. گ. گل. مس. دن. ک. می. مش. برخیز ودوای این دل تنگ بیار وان بادة مشکبوی گلرنگ بیار اخلاط مفرح دل ارمیسازی یاقوت می وبریشم چنگ بیار 611. چ. گ. گل. مس. دن. ک. می. مش. چون کار زمانه برگذر میگردد هردم همه کارهادگر میگردد

ورهفت فلک زیروزبر میگردد من دانم و ساغری که درمیگردد

ه برماتا خون بنماند دررگ و ساغر ما میآمد و میرفت پیاله برما چون چشم خروه بس که شد در سر ما چون تاج خروه لعل شد افسر ما 613. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ک. می. مش. أقطاع طرب در نظرساغرماست سرسبزی عیش در سر ساغر ماست بیمست که از فروغ می لعل شود پیروزه که طرف کمر ساغر ماست 614. چ. گ. گل. دن. ل. ک. می. فراش چمن باد شمالست اکنون بیباده وگل عمر وبالست اکنون می خور که به اجماع همه اهل خرد خون رز ومال گل حلالست اکنون 615. گ. گل. مس. م. دن. ل. ک. می. مل2. ماییم نهاده سربه فرمان شراب جان کرده فدای لب خندان شراب هم دست به جان آمده از ساغر می هم بر لب ساغر آمده جان شراب 616. گ. گل. م. دن. ک. می. مل2. مین. من دوش شراب ارغوانی خوردم بایار بهکام دوستکانی خوردم تاریکی شب شاهد حالست که دوش من با خضر آب زندگانی خوردم 617. گ. گل. دن. ک. می. مین. من دوش به آرزوی رویت هردم در رنگی گل و باده نگه میکردم باساغروبارباب تاروز فراخ بریادرخت1 میزدم و میخوردم 618. گ. گل. م. دن. ms128 ک. می. مین. هنگام صبوحست حریفان خیزید وان2 باقی دوشین، به قدح درریزید یک لحظه زبند نیک و بد بگریزید

وبد بگریزید دربیخبری و بیخودی آویزید

جه باشم دلتگ وزواقعهها اکرچه دارم صدرنک کارم بنوا شود چو پیداگرد رخساره دختررزازپرده چنک از نالهآ چنگ، عالمی بخروشد مطرب به صبوح داد آگاهی چنگ 621. گ. گل. م. مج. دن. ل. بی. ک. می. مش. تا بنیوشد سماع خرگامی چنک فریادز ناله سحرگامی چنگ 621. گ. گل. م. دن. ک. ای. می. در پنجه شدم باقدح مردگزای باساغر باده در کمر دست که کرد تاکرد چنانم که نجنبم ازجای کورانه بهعاقبت درآوردازپای؟ 622. ق. گ. گل. مج. م. دن. مر.ل. ک. می. مش. زیبد اگر از تنگدلی بگریزی در خرمی وعیش فراخ آویزی هم باده، گرت به جان ستانی میلست هم جرعه، اگردل دهدت خون ریزی 623. گ. گل. دن. ل. ک. ای. می. مش. جامی که شراب ارغوانیست درو زان باده که صد جان نهانیست درو پیریست که آتش جوانیست درو آبیست که آب زندگانیست درو 624. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. مش. برخیره غرور خویش پیوست مده برباد نبوده1 خرمن هست مده

چون یست تورا به دسث نقدی روشن باریرخ یار وباده ازدست مده 625. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. مش در کار جهان کسی که اندیشه کند از شیشه فروریزمی1 دیوانه از هردوجهان بی خردی پیشه کند تاعقل مرا چودیو در شیشه کند

بشناخت مستی و پستیر بفروخت به یک جرعهآ می هستیرا مانندة نرگس آن که صاحبنظرستب

تبردیده خود جای کند مستیرا 631. گ. گل. دن. مس. مج. م ل. ک. می.

چون گل علم نشاط بر پا نکنیم؟ از بهر چهعیش آشکارانکنیم؟ تا چندز کرد و خورد؟ بل تا دوسه روز جزم

جز می نخوریم وجز تماشا نکنیم 632. گ. گل. دن. مج. مس. ل. ک. می. مش. گل در مه روزه همچنان میخندد گویی که به طنز برجهان میخندد می روشن و نوبهار و مردم هشیار گل راعجب آمدمست ازان میخندد

ازتکبیرزدیم چاربر پنج نماز کردیم دگر شیوه رندی آغاز هرجاکه پیالهایست مارا بینی گردن چوصراحی سوی او کرده درازا 637. گ. گل. دن. مج. مس. ل. ک. می. می، پنبهآ عقل هرزهگوداند کرد می، چارة ms130 درد دل نکوداند کرد

می خور وکار غم بدوبازگذار کین، خدمت غم به شرط اوداند کردا 638. گ. گل. دن. مج. مس. ل. ک. می. آن جام طرب شکار بردستم نه وان ساغر چون نگار بردستمنه

دیوانه شدم، بیار بر دستم نه آن می که چوزنجیر بپیچد بر خوددیوان 639. گ. گل. دن. مج. مس. م. ل. ک. می.

ریم وانگه چوصراحی اشکی گلگون گریم در هجر تو من زشمع افزون گریم چون ساغر بادهام که از دلتنگی چون ناله چنگ بشنوم، خون گریم

هر کاره که بود خلق، بنشست از کار دست من و جام می کنون، کزسرما هم کار بشد زد

هم کار بشد زدست و هم دست از کار 646. چ. گ. گل. دن. مج. مس. مر. ک. می. مش. می خوارگی ms131 اندر مه دی میباید همدم4 همهساله نای ونی میباید

ی زمی از برف، سپیداب گرفت کلگونهاش از جرعهآ می میباید

بی گفت همه زبان چو سوسن شدهایم بی سر چو صراحی همه گردن شدهایم بی گفت همه زبان چو3 چون باده به جوش آمدهایم از خامی چون شمع ز سرکشی فروتن شدمایم 648. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. بییار، کسی که یار پنداشت تورا وآسوده، دلی که خیره بگذاشت تورا از بیآبی به ساغر میمانی کافتادة توست هرکه برداشت تورا 649. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مل1. مل3. گل1 گفت که روزی که قدح کش باشیم آن روز ز صد گونه مشوش باشیم امروز به باغ باهم ار خوش باشیم ترسم فردابههم درآت 659. گ. دن. مج. ل. ک. می. مش. دش. مل3. این ساغر می که بر کف دست منست دانی که چراست نازنینم پیوست؟

جون آبله ایست دل پرآز خون او نیز زآنش دارم چوآله بر کفدست 651. گ. گل. دن. مج. م. ل. ک. می. درخون جگر شدم نهان، چون ساغر بربسته به قصد خود میان، چون ساغر

رروی کسی که میخورد خون دلم میخندم از میان جان، چون ساغر این چند رباعی در شمع و وصفالحال خود و یاران گوید و چهل وهشت رباعی است. 652. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش. ج. با دشمن و دوست أنس گیریم چوشمعنقش همهکس فراپذیریم: عشاق قلندریم و شرطست2 که ما آندم که نسوزیم بمیریم چوشمع 653. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

گین خاتم جان مایم ماییم که بیگار خرد فرمایم در آتش غم چوشمع ازان فرسایم کز جسم بکاهیم و به جان افزاییم

آمد جانم هم عاقبت از پای درآمد جانم با آنکه چوشمع برسرآمد جانم ه پروانهٔ‌ وصلی اربخواهی فرمودبشتاب که از حلق برآمد جانم 660. چ. گ. گل. دن. مس. ک. می. مش.

امی باشمباناله و کریه آشنا میباشم یک دم که زخدمتت جدا می باشم چون شمع زگریه آبرویی دارم چون چنگ ز ناله بانوا میباشم

در گوش زمانه نالهآ من باشد چون چنگ توتارگیم در تن باشد درگ در ماتم و سور هرکجا خواهی گیرراو من وشمع برگر 662. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

از آب دو چشم پای درگل آرم بس اشک که از دیده به حاصل آرم از آب دو چشم در چشم نمانآد آب و ترسم زین پس چون شمع زدیده آتش دل بارم 663. چ. گ. گل. دن. مس. مج. می. مش. آن را که به دست زلف دلکش باید همچون بادش زآب مفرش باید وان دل که ms133 ره هوای جانان سپرد پایش چوسرشمع زآتش باید 664. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. در خدمت تو گر تن من برپایست آن هم نه به زور خویشتن برپایست شمعی که میان انجمن برپایست از ضعف تنش به پیرهن برپایست 665. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. شمعم که شدهست جان من دشمن من صدتوغم دل گرفته پیرامن م

ریاد لب تووقت جان دادن من جان خندهزنان برون شود ازتن من 666. چ. گ. گل. دن. مس. مج. بی. ک. می. مش.

ون دید فسرده بر رخم دهتواشک کرد از رخ من به آستین یکسواشک

دسرمی بردومی ستردازرواشک شمعم که مرا به ریشخند آن دلبندسر میبرد 667. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. در عشق توزانکه هست بیم کشتن هرگه1 که ره گریز جویم ز تومن بازآوردم غم تومانندة شمع بندی برپای ورشتهای در گردن

کزاشک به نزد3 خویش خندق سازم ماندزبان شمع آنگهسوزم کزاشک به نزد

وآتش ز دلم سربه گریان برزد آب از چشمم دست به دامن درزد وآتش زدلم 677. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. یک روز شبی چو شمع برخواهم خاست ور نیززبانم زکسان باید خواست

چون آتش و آب سرگذشتی که مراست تا با تو کنم روشن و برگویم راستچون 678. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما دردسر ماست این دل سرکش ما با آتش غم چو شمغ دل خوش کردیم کابیست زسر گذشته2 این آتش ما 679. چ گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. درپای تودل گرچه زبون افتادهست در جستن وصل بین که چون افتادهست

وز تشنگی ام زبان برون افتادهست شمعم که مرا آب ز سر بگذشتهست وزتشنگیام زبانب 680. چ: گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

رزانکه تورابه کشتم باشد رای باشم سوی خویش مرگ راراهنمای در آتش اگررضای طبعت بینم چون شمع به سر شوم در آتش، نه به پای 681. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

آوزد چوشم آب ازلب توبردهن آوزد چوشمع دل پیشکشت جان و تن آوزد چوشمع آب

م سوی توعذر روشن آوزد چوشمعهم پیش توتیغ و کفن آورد چوشمع

چون شمع به جز پای نماند بر جای در ظلمت شب چنان روش کن که تورا چ 684. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

مع، آتش خایست این آتش من چوآب جانافزایست گرچه دل من چوشمع، آتش خایست

چون شمغ زبان من به تن برپایست ورچند مرازبان تن فرسایت چون شمغ زب 685. چ گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. شمعم که غذای چشمم از نم باشد خنده همه گریه، سوز ماتم باشد

وان نیز چوبیدار شوم غم باشد شادی و طرب به خواب بینم گهگاه وان: 686. چ گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش.

یکست و تابست بههم در نرگس او خمار و خوابست بههم در سنبل او شکست و تابست به هم

اندردهنش آتش و آبست بههم از چرب زبانی که فتادست چوشمع اننب 687. چ گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. هان ای دل هرزهگوی ناپابرجای برخاستهای به قصد آن شهرآرای از پای درآیی توز برخاستنت بنشین تو چوشمع: 688. چ. گ. گل. دن. مس. مج. ک. می. مش. شمعم که چوخود را به غمت پردازم در پای تو سر خندهزنان اندازم در راه توهرگه که سری دربازم درحال سری دگرز جان برسازم

صبر و خرد و هرچه مرابد برجای شد در سرکار این دل کارافزایص جانی به سر آمدست چون شمع مرا ان نیزز دست غم توبر سرپای 690. گ. گل. دن. م. ک. مین. ناآنکه تن ضعیف من شمع آسای از جنبش بادی بنشیند برجای چون شمع به جستوجوی آن شمع آرای دارد همهساله کفش رویین درپای 691. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. ms136 ای دل اگرت به وصل دلدار هواست، مرگ خود و زندگیت از وباید خواست پروانه به وصل، دست در گردن شمع آنگاه آوزد کز سر خود برخاست تاسوز تواز میان جان بنشانم 692. چ. گ. گل. دن. مج. ک. مش. مین. بنشینم و شمعی به1 میان بنشانم چون آرزوی قد توام برخیزد سروی به میان بوستان بنشانم 693. گ. گل. دن. مج. ک. می. مش. هرکس که رخ وقد نگارم بیند بروی کل و سرووشمع رانگزیند

روبایستد به جای قداو نه شمع بهجای روی او بنشیند چون ساغر می راز نهانم پیداست 694. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. مل2. خون دل و مغز استخوانم پیداست راز دل من روشن ازان شد که چوشمع2 سوزدلم از سرزبانم پیداست 695. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می.

نرست افسر2 فربه شود از اشکن تن لاغراو آن شمع که آفت سرست افسر3 او برگریهآ من شبی بخندید به طنز سزدل من گشتقضای سر

زمن هست ائر غم پید شد سوز دلم ز چشم پرنم پیدا شمعم که زمن هست اثرغم پیدا زان نیست مراسور1 ز ماتم پید کم2 گریه و خنده نیست از هم پیدا 697. گ. گل. دن. مج. ل. ک. می. مش. مل3. مین. شاید که دلم میل به سوی توکند زیبد که همیشه آرزوی توکند پروانه چودر فروغ رویت نگردبگذارد شمع 698. گ. مج. ک. می. دا. کا. دش. مش. مل2. مل3. مل4. شادم مشمراگرچه خندان بینی کزخنده چو شمعم خطر جان بینی چون پسته ز پردلیست این2 خنده بیا تادر لب خندان دل گریان4 بینی 699. چ گل. دن. مس. مج. ل. ک. می. مش. آن کس که چوشمع آتش اندر جان داشت شد معتکف مسجد و رخ پنهان داشت عید آمد وقندیل صفت در محراب او را به سه زنجیر نگه نتوان داشت 700. گل. دن. مج. ل. مش. مین. باروی توشمع راکجا ms137 بنشانم باقامت توسرو چرا بنشانم برخیزورخ وقامت خویشم بنمای تا من گل و سرو وشمع را بنشانم این چند رباعی در زرو وصفالحال آن بایار خود گوید و بیستوپنج رباعی است. 701. چ. گ. دن. مس. مر. ک. می. مل. مش. با آنکه به کس دست به پیمان ندهی زنجیرکنی از زروبر دست نهی

ست به یکبارگی ای سروسهی زز، دست تورا، چوبیزری دست رهی

از حلقهآ تومیانتهی تر باشد در گوش توهر سخن که بیزر باشداز حلق 703. چ. گ. دن. مس. مر. ل. ک. می. مل. مش. چون نیست حدیث وصلت از زر خالی هم نرم کنم تورا به چیزی، مالی

گوشت گیرد پیش من آردحالی2 زررا بفرستم که خود او چون حلقه کوش 704. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مش.

چون دید که زرنداشتم ره بگذاشت آمد بر من چوبر کفم زر پنداشت چون دی

کانجا که زرست گوش میباید داشت از حلقهآ گوش او مراشد معلومککانج 705. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مش. دی گفت مرا حدیث من کمتر گوی ور می گویی بیا به گوشم درگوی

رگوش یعنی که حدیث وصل من بازرگوی بنمود مراحلقهآ زرین در گوشیعنی که= 706. ق. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مل.

گفتا که زرت چاره اراینت آزست4 گفتم که مرا بر توبه بوسی نازست3

گفتاکه برو، اوام رادر بازست گفتم نه تودانی که مرازر نبود؟ گفتاک 707. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مل. مش. از حلقهآ گوش تودلم را خبرست کین تندی طبعت همه از بهر زرست از گوش تو خود قیاس میباید کرد کانجاکه زرست پارهای نزمترست 708. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مش. ای دل زحدیث، چون نمی باردزر کم کن ز ms138 سخن که کارزرداردزر

یخود همه تن زبان شوی چون سوسن چون نرگست ازدیده برون آردزر

زربا من و توبادگری، خوش کاریا امروز چه عذرست و چه گویم باری؟زز با من و توباد 717. چ. گ. گل. دن. مس. مر. ل. ک. می. مل. پیوسته مرا چون توبتی در بر باد عیشم زلب توهر زمان خوش ترباد با وصل چوتونگار کار چومنی زرمی سازد که آفرین برزرباد 718. چ. گ. گل. دن. ل. ک. می. مین. تازر نکنی از دهن کیسه بهدر هرگز نرسی به وصل آن سیمینبر ورچون کمرش توبا میان آری زر یار آید باتودر میان همچوکمر 719. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. گفتم که چو مست شد، مرانازارد کر بوسه زنم به رایگان بگذارد افسوس که همچونرگس، آن بینایی مستست و هنوز چشمزر میدارد 720. گ. گل. دن. م. ک. می. بی. دش.

غمنای کل پیرهن از رشک رخش داردچای یاری که زعشق اوست جانم غمناک

یعنی که یکی اند به چشمم زروخاک در خاک نگه کرد چورخسارم دیدیعنی که یکیاند به. 721. ق. چ. گ. گل. دن. م. ل. ک. می. نرگس که دلش هوای ساغر دارد بادی زنشاط ولهوبر1 سردارد در دست عصا زمرد2 تردارد کوری بنشاطست، مگرزردارد 722. چ. گ. گل. دن. ل. ک. می. مین. آمد گل و آورد به پیراهن زر بنشست به باغ و کرد بر خرمن زر یعنی که به شادی نتوان برد بهسر یکروزه حیات جزبه یک دامن زر

ایهآ ناز چون گل، به کفم چند درست آید باز، در عشق تو گرزین سپس ای مایهآ ناز در پای توچون شکوفه گر نفشانم، چون نرگسم آن زر، ms139 همه در چشم گداز 725. چ. گ. گل. دن. مس. م ل. ک. می. مل. مش. هر کوسروزربه یارتسلیم کند خودرازغم فراق بیبیم کند بادلبرخویش روی در روی آرد چون آینه هرکه پشت بر سیم کند این چند ریاعی در مرثیه و هجو گوید و بیستوسه رباعی است. وقال ایضا فی مرثیة ابنه لما هلک بالغرق. 726. گ. ل. مج. ب. ک. مل. مل2. مل3. آن را که به وصل توپناهی نبود بهترزعدم پناهگاهی1 نبود تودر دهن گوری و من برلب گور از لب بهدهن، درازراهی نبود وقال ایضا فیه. 727. ل . مج. ب. ک. می. مل. مل2. مل3. کا کی خوش بود ای جان پسندیدة من حال دل برگشته شوریدة من؟ توغایب وآنکه او توراگشت به قهر غایب نشود یک نف

غایب نشود یک نفس از دیدهآ من 728. ک. بشکست فراق روی توپشت پدر هرگزنشود غمت فرامشت پدر در مرثیهآ تو چون قلم برگیرد؟ یارب که قلم باد سه انگشت پدر

کاندر پی یکدگر برفتید پگاه؟1 یاران منا اچه بودتان از ناگاه کآندر پی یک ماهی به دوهفته گر برآید هر ماه دیدم که به یک هفته فرورفت دو ماه گ: وقال فی وقت قتله رحمة الله علیه2. 741. گ. ل. مج. می. ای. مل2. دش. مل 3. مل4. مین. عرر. دل خون شد وشرط2 جان گدازی اینست در

ینستدرحضرت4 او، کمینه بازی اینست بااینهمه هم هیچ نمی یارم گفت شاید که مگربندهنوازی ای

برحال دل و واقعه بد کرید کودیده که تابر وطن خود گرید دی بر سر یک مرده، دوصد گریان بود، امروز یکی نیست که بر صد گرید1 743. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. شاهازغمت زمانه چون دلتنگیست پیروزه چرخ هرزمان از رنگیست ms141 دی از سر توبر آسمان یک گزبود وامروذز سرتا به تنت فرسنگیست 744. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. گر لاله به هجران تو خوشدل بودست خون جگرش نگر که چون پالودست بی روی تو غنچه خندهای از دل زد وان نیزبه دولت توخونآلویست گ: در حالت جنگ و فتنه فرمود. 745. چ. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. بی. کس لب ز2 طرب به خنده نگشود امسال از فته جهان دمی نیاسود امسال در خون گلم که چهره بنمود امسال با وقت چنین، چه وقت گل بود امسال؟! 746. ق. گ. گل. مج. دن.م. مر. ل. ک. می. مل2. در مدح تومر2 مرا پس از فکر دراز کم میآمد معانی خوب، فراز ان شاء اله خدای توفیق دهد تاعذر ثنابه مرثیت خواهم بازا گ: وقال فی الهجو. 747. گ. گل. مج. ل. ای. می. مو. مش. در طبع تو، ناگسی و در دست تو، زر گشتد مقیم، چون کهر در خنجرا بیرون نتوان کرد به صد تیغ و تبر نه از کف توزرونه از تیغ، گهرا

در2 ریشستان، کسی گرفتارمبادا باریش چنان، کسی سر و کار مباد درا ریشس 756. چ. گ. گل. دن. مج. مس. م. ل. ک. می. مل. مش. دردیست اجل که نیست درمان او را برشاه ووذیرهست فرمان اورا شاهی که به حکم دوش کرمان میخورد امروزهمی خورند کرمان اورا 757. چ. گ. گل. دن. م. ل. ک. می. مین. اهل طبرستان همه چون فاختهاند کز سله بید، خانه پرداختهاند

کایشان چوشگر خانه زنی ساختهاند زان، همچوشگر در آب بگداختهاند کایشان چو 758. چ. گ. گل. دن. م ل. ک. می. مین. خاک طبرستان ز طرب دلکش بود خاراش همه سبزه دیاوش بود هرکس که نبود پوشش او ز قصب از ابر همیشه برسر اورش بود 759. چ. گل. دن. م. ک. می. مین. طبرستان را شگفتجایی دیدم نمناک زمینی و هوای دیدم هر خاربنی یافتم وزوبینی هرشاخ گیای زکیای دیدم 760. ک. ما. مل4. می. مین. ه. آیین خلال کردن اندر پی خوان، از ممسکی توخلق رادادهنشان یعنی نتوان کرد برون از دندان، الا که به زخم چوب، یک ریزةآ نانا

م برطمع خود پروز زین پس منم و دلی ms143 قناعتاندوز چون مینشوم بر طمع خود پیروز، دانم که شکم خواره تراز چرخ نیام واونیزبه قرصی بهسرآرد هر روذ 763. چ. گ. گل. مج. مس. دن ل. مل. می. هربد کهزگردش زمن میآید، سبحان اله نصیب من میآید

برخویشتنم گریستن میآید این گریهآ من نه بهر بیمست وامیدبرخویشتنم 764. چ. گ. گل. مج. مس. دن. مریل. ک. مل. می. وقتی که مرامی طرب در سربود، یکسر سخنم زباده و دلبربود

سروز کزان حال همیاندیشم گوی که به جای من کسی دیگر بود 765. چ گ. گل. مس. دن. ک. می. مش. آحداث زمانه را چوپایانی نیست واحوال جهان را سر وسامانی نیست

مده کین مایهآ عمر نیز چندانی نیست چندین غم بیهوده به خود راه مده 766. چ. گ. گل. مس. دن. مر. ک. می. مش. از گردش چرخ بیخرد میترسم در هر حبالی زنیک و بد میترسه زان روی که بر کس اعتمادی بنماند از همرهی سایهآ خود میترسم

نه چرخ اساس دولتی مینهدم نه باد قبولی ز هنر میجهدم از عمر به شکرم که به هرگونه که هستآخربه گذشتن مددی میدهدم 768. چ. گ. گل. مج. مس. دن.ل. ک. می. مش.

ناکشت1 مراهیچ زجای2 حاصل کردم زسفررنج و عنایی حاصل ناگشت1 مراهیچز

جزرشته فروی2 رشته تای حاصل تن چون سوزن کردم و ترسم نشود جزرشته فروی3. 769. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. ک. می. مش. مل4. ایام برآنست که تا بثواند یک روز مرابه کام دل نشاند عهدی دارد جهان4 که تاگرد جهانخود

خود میگردد مراهمی گرداند 770. چ. گ. گل. مج. مس. دن. ل. می. مش. روزی دل من زجستوجویی ناسود پای طلبم زبس تکاپوفرسود چون رزق و اجل نکاست هیچ و نفزود5 پیمودن خاک، باد پیمودن بود 771. چ. گ. گل. مج. مس. دن.ل. ک. می. مش. امروز ملالی به کمالم دارد باور نکنی که برچه حالم دارد از هرچه ms144 براندیشهآ مردم گذرد زان چیزوزعکس آن ملالم دارد 772. گ. گل. م. دن. ل. ک. ای. مین. شادی مطلب دلا بروشاد بزی تن درغم کردونده وآباد بزی از هرچه زتوبرید خواهد فردا امروز ییر بهنقد وآزاد بزی

یرکنیوزمدح سگی را صفت شیرکنی هرلحظه زبان خود چوشمشیرکنی1وزمد

ک دم هر گزغم آن کارنخوردم یک دم کاری که نبود ازان گزردم یک دمهرگزغ گفتند که یک دم به جز این کار مکن من در همه عمر خود نکردم یک دم 783. گ. گل. م. دن. ل. ک. می. مل. مش. از عمر عزیز خود برین خرسندم، کآن روز که در غصه به شب پیوندم، بادل گویم: مژده که ازراه اجل یک منزل دیگر پس پشت افکندم 784. گ. گل. م. مج. دن. ل. می. مش. عمر توکه بر خیره چنان ضایع شد کوچک چیزی نبود کآن ضایع شد فریاد ازان دم که توآگاه شوی کان چیست که از تورایگان ضایع شد 785. گ. گل. م. مج. دن. ل. می. مش. شب، گرچه زروشنی جدایی دارد اورادو طرف به روشنایی دارد بیگانه زحال دل منم ورنه دلم دیریست که با توآشنایی دارد 786. گ. گل. م. مج. دن. ل. می. مش. آنان که طریق علم میپیمایند وآنان که زجهل، زژاژها میخایند هرچند زراه مختلف میآیند مقصود توی چورازدل بگشایند

جابروی امروز خوشک نشین که فردا بروی خوش باش که تا نه بس، ازینجا بروی

رفتن، از جا بمرو کاینجا توبدان آمدهای تابروی چندین، به حدیث رفتن، از جا بمرو 792. گ. گل. م. مج. دن. ل. می. مش.

ورا حال، پریشان باشدخرج توهمه زکیسهآ جان باشد پیوسته تورا حال، پریشان باشد این مایهآ عمر صرف در چیزی کن کانگاه که این نباش 793. گ. گل. م. مج. دن. ل. ک. می. مش. تاهست تورا چراغ دانش دردست، ازپای طلب همی نباید بنشست تا روشن گرددت که این جان شریف چون بگسلد از تو، با که خواهد پیوست

ته گیر وین زیر زمین به گنج انباشته کیر ایوان سرا، بر فلک افراشته گیروین این سیم که جوجوبههمش میآری، خرمن خرمن به جای بگذاشته گیرا 802. گ. گل. م. مج. دن. ل. ک. می. مش. بی برگی اگرچه آشنای مرگست از دست مده که آن نوای مرگست چندین نکنی کوشش اگر بشناسی کآسایش زندگی، بلای مرگست 803. گ. گل. م. مج. دن. ل. می. مش. زین باقی عمر، کام حاصل نشود هیچ آرزویی تمام حاصل نشود مستی که نشدز صافی خم حاصل هرگز که زدرد جام حاصل نشو 804. گ. گل. م. مج. دن. ل. ک. می. مش. چون حاصل کار ماست بیفرجامی تن دردادیم نیک دربدکامی قصه چه کنم؟ بسوختم زین خامی نه کام دل ونه صبر برناکامی 805. گ. گل. م. مج. دن. ل. ک. می. مش. تا چند می وساغر وساقی طلبی؟ با اهل فضول هموثاقی طلبی? نامد گه آنکه چشم دل بازکنی وز باقی عمر، عمر باقی طلبی? 806. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. امروز منم زبیم جان ناایمن فرداز عذاب جاودان ناایمن بیچاره کجارخت سعادت بنهد؟ آن کس که بود دردوجهان ناایمن 807. گ. گل. مج. دن. ل. ک. مین. از نور یقین اربه مثل ms147 روشنمی خود را به حیل درآن جهان افگنمی ورزانکه درآن جهان به جان ایمنمی، حقا که سوی مرگ معلق زنمیا

ان نای به تقلید حدیث لب یار، آن کس گوید که در لب او جان نیست 818. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. یک روز فلک کار مراسازنداد، هرگزسوی من، بخت من آوازنداد یک شب نفسی از سرشادی نزدم، کان روز به دست صد غمم باز نداد 819. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش.

نظاره توغرقه به دریای هوس یکباره در کار توصاحبنظران نظاره

زان پیش که گویند که: آن بیچاره... رو چارة روز واپسین ساخته دار 820. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. دش. گل رادیدم دمیده از کام آتش از آب گرفته هفتاندام آتش گفتم که چه شد؟ گفت: بلایست دراز کوتاهی عمر و پس سرانجام آتش 821. گ. گل. مج. دن. ل. ک. مش. مین. شد عمر و نشد هیچ مرادی حاصل وز بهر سفر نگشت زادی حاصل از علم نشد وجه نجاتی حاصل1 وز عقل نگشت اعتقادی حاصل

کان گه که نباشی، غم عالم میخور؟ ای دلا که تو را گفت که این دم میخور نابودن خود به دیدة عقل بیین آنگه اگرت کری کند، غم میخ 825. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. ms149 عمر تو درین هوس هبا خواهد شد کز چرخ، امید تووفا خواهدشد اندیشه نمی کنی که تا1 جان عزیز چون از تو جداشود کجا خواهد شد؟ 826. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. چون هست بلای زندگی بیش از مرگ چندین چه کنی رنجه دل خویش از مرگ؟ کرزندگی اینست، میندیش از مرگ جهدی بکن و بمیر خود پیش از مرگ2 827. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. ای دل ره او میروی، (4 اول خون شو وانگاه بیاتات بگویم چون شو

بیرون مشواز خود وز خود بیرون شو زین مشکل اگر برون شوی میجویبیرون مشواز- 828. گ. گل. مج. دن. ل. ک. می. مش. بر من که ازین پس غم عالم نخورم شادی و غمش تابتوانم نخورم

م نخورم ونیزکلاهم یردغم نخورم گرتاج نهد بر سر من دم نخورم

یاب گرت دسترسی خواهد بود کسین عالم فانی نفسی خواهد بود در هجر به اختیار چندین بمکوش هجران ضرورتی بسی خواهد بود 834. گ. گل. مج. دن. ک. بی. می. دش. مل2 . مل3. زین ms150 پس نکنم شکایت3 این دل ریش کزدیده فتاد غصهآ من کم وبیش

لیکن به سخن راست نمی گردد کار3 من کار سخن راست بکردم چونگار لیکن به سن 838. ق. چ. گل. دن. مج. ل. مس. می. مش. مل. مل2. زررشتهآ خورزتاب شب بگسستند یکباره در روزبه مادربستتد یا پای و سرشام و سحر بشکستند یاروز و شب از آمد و شد بنشستند 839. گل. مج. ل. ک. مر. می. مش. مین. چون در تو، نه فضل نی تفضل باشد، نه بخششی از سر تمول باشد، ماراز سروریش تو میبگزیرد4 طاسی و پلاسی، چه تجمل باشد؟! 840،. ل. ک. مل. بی. می. مل3. خورشید، غلام رای رخشنده توست هرکوست خداوند هنر، بندةآ توست جویای کمالند به جان، خلق جهان، وآنگاه به جان، کمال، جویندهآ توست 841. دا. مل4. ک. می. ما. مین.

گرد کس نام هنر جزبه جفا میتبرد اکنون که فلک سوی خران مینگرد

ی لبما می نفروشیم و کسی مینخردا

از چهرة من دوش به نامش زرزد در دارالضرب عشق، ضراب غمشاز. 845. ل. ms151 مر. مج. بی. مو. ای. مل. مل2. مل3. عا.

راچون گاو خراس، بل کزو پرخورتر اسبی دارم به کندی از خر، خرتر! چندانکه همی رود بود بریک جای هرچند همی خورد، ب 846. ل. بی. ک. مل. مل2 . مل3. ای. عا. دی اسب مراگفت که نیکونبود کهت خود غم اسب3 و علف او نبود

خورد آن اسب، به جز که نقش زیلو نبودا اسبی که برونشینی و خاک خورد،آن اسب، ب 847. گل. مج ل. بی. مو. ای. مل. مل2. مل3. دی گفت مرا اسب: در آنت چه شکست، کهاصطبل تواز زاویه های فلکست؟، نه آب درو، نه سبزه، نه کاه، نه جو این جای ستور نیست، جای ملکست 848 . ک. دش. مو. مین. مل4. دا. ه.

گردداز بهر شکم چو آسیا میگردد دندان که همه گردبلا1 میگردد، گرکند شود از ترشیهادندان، او از ترشی تیز چرامیگردد؟!

ش از بهر صلاح کارشوریده2 خویش، عاشق شب وصل یار بکزیدة خویش، تا بوکه درازتر شود، وصل کند3 در دامن شب سیاهی دیدةآ خویش 851. مل. دا. ای روی تودر لطافت آینهآ روح خواهم که قدم مای خیالت به صبوح، در دیده کشم، ولی ز خار مژهام ترسم که شود پای خیالت مجروح 852. مل. می. دا. کش. هن. ر. ای روی توهمچودست4 پیغمبرتو بیغمبر ماباد بحقهرهبرتو

سم6که تودین موسوی نگذاری من دین محمدی کنم در سرتو 853، مل. مل 4. عر. مو. ج. هن. ر.

کشته نگر، کمال اسماعیلست قربان اشدنش نه از ره تبجیلست تربان توشد کمال اندررهعش ربان گشتن، کمال اسماعیلستا 854. ب. ک. تا چند من این خمیر1 نشرشته خورم وین آرد به خون جگر آغشته آخورم یک روز چوبابزن کبابم ندهی2 نه آتش شمعم که همه رشته خورم

پیدکاری آهوست در آب بهسان مردم چشم نکوست کازربچه را، سپیدکاری آهوست اوجان ودلم دارد و من زو طمعی انصاف درین معامله گازراوست 863. ق. مر. آن ماه که چرخ بررخش مهرآرد نقاش ازل مثل رخش ننگارد دی گفت ز قامتم خجل گردد سرو ای سرو، مگوهیج، که قدش دارد؟ 844. ق. مر. گفتم که مرا وصل توبفزایدآب خندانخندان گفت که نتوان دانست «باشد که به جوی رفته بازآید آب» هجران توام زدیده نگشایدآب 865. ق. می. ور من به مثل بمیرم اندر غم تو دل برتونهم رغم بداندیشان را وز توثرم ستیزة ایشانرا عشق توبه میراث دهم خویشان را 866. ق. هستم زوصال دوست دلشاد امشب وزغصه هجر کشته آزاد امشب بایار نشسته وبه غم میگویم یارب که کلید صبح، گم باد امشب 867. ق. هرلحظه دل اندر هوسی نتوان بست دل در هوسی هر نفسی نتوان بست یکباره دلم شکسته شد در ره عشق، وآن دل که شکست، در کسی نتوان بست 868. ق. در عمر مرا با تو شبی خوش بودست، زان وقت، هنوز چشم من نغنودست باری بنده را طبیبی دانا،1 در خدمت توشبی دگرفرمودست

یا حالت چشم اشکبارم چونست کارم همه غم خوردن وبارم برجان انصاف بیین که کار و بارم چونست یک ذره هوای من مسکینت نیست با ما نفسی ساختن، آیینت نیست در حسن، سخن نمی رود آنت هست دعوی وفا میکنی و اینت نیست

جان، برخی اکر بر سر سوگند تونیست خون باد دل آرشاد به پیوند تونیست جان، برخی اگر بر سر دشمن دارم کسی که در تونگرد

گردمن بندة آن کسم که در بند تونیست بشنوز من ای قبلهآ جانم رویت این قصهآ درهمشده هندویت تودردل من نشستهای وآنگه من در آرزوی آنکه ببینم رویت دیوان به گناه توسیه باید کرد وزبهر تو، دین و دل تبه باید کرد تاحاصلش ms153 آن بود که از دور مرا دزدیده به روی تو نگه باید کرد با آنکه دلم زوصل، خرم نکند یک ذره زسرکشی خود کم نکند از رشک حرام کردبر چشمم خواب تادل، طمع خیال او هم نکند 875. ق. دیدهزفراق توزیان میبیند برچهرهزخون

بر چهره ز خون دل نشان میبیند با این همه من زدیده ناخشنودم تابی رخ توچراجهان مییند

مگذار که بازخندد امشب، لب بام ای شبابستان درازی از صبح به وام مأ در عمر خود امشبم به دام آمده مرغ گرصبح بخندد برمد مرغ ازدام 882. ق.

اندیشه نمی کنی خود از یارب من؟1. ای یاد تو تسبیح زبان ولب من اندیش ای دوست مکن ستم انه کاری بکند دوددل و آوسحرویارب من؟

ور بادیه را به پای سرزیرکنی حقا که اگرادهیک آن مزد بود کین اسر

کین اسب مرا2 شبی شکم سیر کنی! 889. ک. کردم به هوس عمارتی اندردل وزآلت و سازک از خاک، به خون دل، کلی حاصل شد

صل شد زبی کاهی، چوخر بماندم درگلا

ه از زر، دیوارخورشید حیات دشمنت بردیوار از جود توآم امید چیزیست که آن، چون روی حسود توبود در دیوار 891. ق. شخصی دارم دلی خراب اندروی جانی دارم هزارتاب اندروی در آرزوی روی تودارم شب وروذ چشمی و هزار چشمه آب اندر وی 892. ق. تا آتش مرگ دود بر کرد از تو تاباد فناگرد برآوردازتو باآب دو دیده جفتم و فرد از تو من بردم رنج و، خاک برخورد از تو 893. ق. گه خصم شوی مراو گه یار آیی روذی به هزارگونه در کارآی ای دوست انترسی که به دود دل من ر دست کسی چوخودگر 894. ق. بگذشت به من رشک بتان چگلی پوشیده رخ از تقاب چشم از چگلی (؟) گفتا که زعشق من نمردی توهنوز؟ ای سخت دل سستامید، از چه گلی؟ 1!

وی عشوه فروش سروبالا که تویی ای بی خبر از عاشق شیدا که توییوی6

وآنجا که نیام، جان ودل آنجا که توبی آنجا که تویی، درد و غم اینجا، که نیام وآنجا که نیام، در دست منت همیشه دامن بادا وآنجا که توراپای، سر من بادا ms155 برکم نبود کسی تورا دارد دوست ای دوست اهمه جهانت دشمن بادا

ان کیست که طاقت فراقت دارد دل کیست که برک اشتیاقت دارد بادوری روی توکه بثواند ساخت بادرد فراق توکه طاقت دارد؟ 901. ق.

دلی که جانی ارزید وزتن کهری بشد که [کانی ارزید]

موس که در کارجهان، ضایع شد عمری که ازان دمی [جهانی ارزید] 902. ق. بی روی توآم ضبرودل وهوش مباد بی یاد توهر می که خورم، نوش مباد هرچند توراز من نمیآیدیاد هرگزغم تومرا فراموش مباد 903. ق ای در فن عشق، هردمت رای دکر خورشید رخ تو، عالم آرای دگر در مذهب عاشقی رواکی باشد خانه، دل ما؛ وطن، تورا جای دگر؟

وز هرچه رسد، چونیست پاینده مترس این یک دم نقد را غنیمت میدان از رفته میندیش وزآینده مترس 906. ق. یارب که چگونه خفت دوش اندر خای سیمین تن وی چگونه پنذیرد (؟) خای ....خدایاگنهش چون رفت به یک بارگی اندرخاک 907. ق. هرگزبکسی.... ل این دل تنگ وز

وذخوی بدت نه صلح پیداست نه جنگ خواهم که شبی زلف تو و گردن من پیچیده بود، چو پرده بردستهآ چنگ 908. ق. نه گفته بدی عهد مزور نکنم کس رابه جهان با توبرابر

در، میگفتم گر گونه فروبری2 که باور نکنم من خود به میان عهد در، میگفتم 909. ق. ای خام که ms156 عادتت بود سنگدلی بس خوب و نکویی، ز چه آی؟ چه گلی؟ نرمی نکنی به بندة (؟) خود روزی ترسم که دعای کنم از تنگدلی 910. ک. باسروقدی تازهتراز خرمن کل ازدست مده جام می و دامن گل زان پیش که ناکه شود از بادآجل پیراهن عمر ماچوپیراهن گ

س راز هنرآب به جومی نرسد، کزخون دلش سبوسبو مینرسد هرجای که مردمیست، چون مردم چشم، بیآتش دل آب بدو مینرسد ای آب ملاحت همه در جوی لبت من چاکر آن خلق خوش و خوی لبت نرگس به همه چشم نگهبانرخت سوسن به همه زبان دعاگوی لبت از جام لبت مست شدند آتش وآب دررنگ رخت پست شدند آتش و آب گوی که مگر به رغم چشم ودل من با دست تو همدست شدند آتش وآب

آب از دهن مردمکش افتادست باروی تودیده را چه خوش افتادست آب از دهن مردمکش

تاخوار نداری اش که مردمزادست در پیش تو اشک1 ز اصل خود میگوید 919. مو. مین.

زفردز خطت زنگ خجالت خورده ای لعل زیاقوت تورنگ آوردهزفردز خطت زنگخ روز از رخ چون شمع تواندر پرده شب در خم گیسوی توره گم کرده 920. مو. مین. صبراز غم او بسی جفادید و برفت رخت از دل مستمند برچید وان شحنه بلمهریش عقل از برما غوغای عوام عقل بشنید وبرفت 921. مو. مین.

بستهشدة چشمهآ حیوان شراب مایم سراسیمه دوران شراببس هم دست به جان آمده از ساغر می هم برلب ساغر آمده جان شراب 922. دا. ms157 مو. مین. دندان که ازو گره گشایی ناید، کندست ولی ژاژآ بسی میخاید اکنون که چنین شوخ گن و زرد شدهست هر روز اورا به چوب مالش بایدا 923. مل. تادل به خیال دوست آموختهایم آتشکدهای زعشق افروختهایم در آتش آن متاع گنجینهآ دل جز نقد محبت همه راسوختهایم 924. مو. مین. دش.

هردم که نه بریاد توآرم نه دمست دل بی رخ وزلف توندیم ندمست

گر بر رخم از دیده روان بینی خون، جانا جگر پاره شمرکان، نه دمست

راز خان ومان کردجدا وزیار خودم بهناکهان کرد جدا باداز همه کام جداگردش چرخ زین سان که مراز دوستان کرد جدا 931. ی. گفتی برمه به حسن مفزای مرا چهجای مهاست؟ ایر

چه جای مهاست؟ این مفرمای مراا صد عاشق روی توتورا بنمایم یک عاشق روی ماه بنمای مرا

نقش نگین جان من نام غمت وی خون دلم جرعهای از جام غمت چندان ززمانه مهلتی میطلبم کآزاد شود گردنم از دام غمت 944. ک. عشق تومرابه هیچ رایی نگذاشت نآمده بر سرم بلایی نگذاشت هرجا که غمت یک سر سوزن ره یافت، در خانهآ صبر رشتهتایی نگذاشت 945. ک. آن بت که مرادست و دل و دین بشکست پشت من و عهد : بشکست به ms159 دندان زرودیدم به درست خورشید که ماه را به پروین بشکست

مخمور اکرنیست، مگر رنجورست زین شیوه که شکل نرگس مخمورست، مخم بر چهرهآ لاله خاک مشکین گویی برساغربادهدانهآ انگورست

ورنه بشکافتی ز غم بروی پوست دولت آنست کین دل محنتدوست، نشناخته است ذوق شادی با اوست نشناختمی قدرقد موزونت،تاکرد

تاکرد اجل زدست من بیرونت دشوار فراموش کنم اکنونت با این همه یادگار گوناگونت در قالب من اگرچه از جان اثرست هردم به ms160 دلم زغصه مرگ دکرست همسایه زحال دل من باخبرست، کز مرگ توزندگی من صعب ترست 959. ک. با آنکه فلک خسته ودلریش از ماست، کس نیست که پای همتش پیش از ماست وین از همه طرفه ترکه آن تنگدهان گر هیچ کم آمدست، هم بیش از ماست

رسان خبرت دارد شب و روز چشم بررهگذرت هرگه که فروگذارم اورا از چشم غلط

غلطان غلطان همیدود تابه درت 961. ک. ایام گلست گرچه ماه رجبست، می گیر که می نه در پناه رجبست چون ماه رجب به وقت گل میآید، این جرم زگل نیست، گناو رجبست 962. ک. آن دل که دل از خویشتتش بگرفتهست، بی توهوس خون شدنش بگرفتهست در هجر توجان بر سر پایست ولیک، امید وصال دامنش بگرفتهست 963. ک. تاشاددرآمدیم در کوی غمت،شاد

شادی تومیخوریم برروی غمت تاهست غم تو، غم شادی نخوریم، ای شادی روزگار، هندوی غمت 964. ک. من خفته هنوز از می دوشین سرمست، با جام شراب آمد و پیشم بنش لعل لب اوبه بوسهای از سردست، دی توبه و، امروز خمارم بشکست 965. ی. از دیده من خواب زناگه بگریخت صبرم چوبدانست همانگه بگریخ

سهآ چشم ونیز پسی (4) کردوازان ره بگریخت دل دید که بار نیست در خانهآ چشم، اونیزپس 966. ک. رگردن جان من کمند غم توست برآتش سینهام سپند غم توست رفتندز پیش من، دل و دیده و صبر وین جان که نرفت، پای بند غم توست

شادی جهان در غم توپنهان یافت هرگزدل من به کام دل درنرسید، کان میجوید که هرگزش نتوان یافت 969. ک. ای گلااگرت چه هرکسی در طلبست، خندیدن توگریهآ ما را سببست این خنده وشادمانی توعجبست دانی که نه روزگار عیش و طربست 970. ک. آن صبر ms161 که بدرختکش من پیوست،

در منزل اول فراقت بشکست درآرزوی گردرکاب تودلم، با مردم دیده برسرراه نشست 971. ک. زلف تو برون زپیچ و خم دیگر چیست؟ چندین بادش ز سرکشی در سر چیست؟ حمال دل منست هندوورنیست، این پشت دوتا و رسن و چنبر چیست؟ 972. ک. آشوب جهان ازدل سودابی ماست، مغز سر ماخود همه گوی سوداست ترسم که کتد چون دویتم دربند(؟)کز

کز غایت سودا قلم از من برخاست 973.ک. توسخن سود وزیان لایق نیست وین خط به تزویر روان لایق نیست

تی وخطتودروغ باریش چنین، خط چنان لایق نیست

کاهم چوددان میل به درندکی است گاهم چو خران ز خواب وخور زندگی است کاهم چ گاهم چوفرشته رغبت بندگی است، سبحاناله، این چه پراکندگی است 975. ی. دستم زوصالت ای صنم، بر هیچست خاصه که زدینار ودرم، برهیچست طرف کمر تو گرچه در زر غرقست با این همه از وصل توهم بر هیچست 976. ک. کل گرچه به نیکویی خود بس شادست، در شیوةآ حسن یار، خط بنهادست همرنگ رخ تو گوشمالش دادست، سرخی بناگوشش ازان افتادست 977. ک. خطت که هزار دل مشوش کردهست، جای خود ازان روی مشوش کردست ای بس که به گرد رویها برگشتهست، تاروی تورا ازان میان خوش کردمست 978. ی. در باغ مگر که خردهای افتادست سوسن زپی عذرزبان بگشادست گل خودز جهان هزارمیخی[ای] داشت وان نیز به خرقه (؟) در میان بنهادست 979. ک.

شعلهآ غم سینهآ من مشعله شد زانبوهی غم دیده پراز مشغله شد در حال دلم کرد نظر مردم چشم، همچون دل من دلش پراز آبله شد 980. ک. دانی که چرا سرشک من خون بچکد؟ هر قطره کزو چکید، کلگون بچکد اشکیست مرا به خون دل آگنده، چون نوک مزه بدورسد، خون بچکد

ادزید از خورد و خورش فارغ وآزادزید اسبیست مرا که بی علف شادزید، ازخ هردمزدنی رها شود بادی ازو هم بادرید کسی که از بادزیدا 990. ک. شاعربه مثل اکر سنای باشد، کارش طمع وشغل کدای باشد چیزی زکسی چگونه خواهند که او گرنشتاند حاتم طای باشدا 991. ک. برخاک درت دوش میان (؟) شب بود

ن میان (؟) شب بود کین سوخته رالبی پرازیارب بود گفتم که لبی به کام او بردارم از زحمت دیده، خود چه جای لب بود؟ 992. ی. آن صدر که طبع و شکل میران دارد در زرستدن، طالع میزان دارد

جمله عزیزائش بهطبع ونیزهمان طبععزیزان دارد 993. ک. از مدح تو خلعتی نکوبرناید خلعت چه بود؟ که آب جوبرناید در روی زمین قصیده1 خود دیدم آن برف که آب سردازوبرناید 994. ی.

فهد قرن اولزادند یکدم قدح طرب ms163 زکف نثهادند آنان که به عهد قرن اول زادند، آوخ که زجام عیش در دور فلک،ص

صافی خوردند و درد مارادادند

در گوش تو چون بادگذاری باشد در شعر من ارچه خرده کاری باشد رگوش توچ خوارند معانی غریبم، آری هرجا که غریی است، خواری باشد 1008. ک. آن کس که چومن بیسر و سامان باشد، خندیدنش ازدل پریشان باشد زیراکه دلیل تندرستی نبود آن پسته (4) تتگدل که خندان باشد

پروین زحسد دست به دندان بگزید دیشب که مرایار در آغوش کشید پروین ز حسددست چون صبح ز رشک جامه بر تن بدرید خورشید به زخم تیغش از من برید (9) 1020. ک. دیشب که مرایار بر خویش آوزد صد گونه تکلف برمن پیش آورد کلناروانار وناردان هرسه بههم از چهره وسینه ودلم پیش آورد 1021. ک.

کودر سر آن چون من غمخور نشود کس راهوس زلف تو در سرنشودک اندیشه همی (؟) کرده نمیشاید کرد اندیشهآ کاری که میسرا نشود 1022. ک. زین شور که حسن تودر آفاق نهاد بس داغ جفابردل عش تاقوس وقزح2 خفتهآ ابروی تودید، یکباره حدیث خویش بر طاق نهاد

ن اشک که در چشم ترم میآید هرجاکه شدم بر گذرم میآید می پرسیدم جان ودل خون گشته گفتا اینک براثرم میآید 1024. ک. مرکس که نظر درقدآن ماه کند از حسرت کوتاهی آن آه کند رخسار توآفتاب وسایهست قدت خورشید بلند، سایه کوتاه کند 1025. ک. آن ها ms165 که قد تورابه بردرگیرند، سرتابه قدم در گل و شکر گیرند گر خانه ززر زین کنی میسزدت (؟) کان کون چنان سزد که در زر گیرندا 1026. ک. ترکان که همه باکمرزریتند،

ه باکمرزرینتد چون بر سر تخت و زین زر بنشیند شاید که نشستگاه درزرگیرند کایشان همه دولتی ازان میبینتندا 1027. ی.

ندهرانشستی افتد که که به خلاف رسم دستی افتد گه مرغ پرندهرانشستی افتد ازغایت حسن چهره فتح بود

چهرة فتح بود در طره نصرت ارشکستی افتد 1028. ک.

به صبوح چنگسازیهاکرد آواز خوشش رودنوازیهاکرد بشنودسماع غنچهآ صاحبد ف تش خوش گشت، خرقه بازیها کرد 1029. ک.

ته شکرخای مبر هوشم به دو سنبل سمن سای مبر صبرم به دو پسته شکرخای مبر درتونگرم سرین از جانبری(9) آهس

آمستها بدین قدردل از جای مبر

بی عکس رخ توکیسهآ مهآ لاغر ای بر کف گل به یاد رویت ساغر بی عکس رخ توکی بانوررخ توشبروی را چه محل؟ بارنگ رخت خارکشی را چه خبر؟ 1033. ک. بادل گفتم: «به بوی زلف خوش یار باباد سحرگهی دمی برمیآر»

تونیز بدین دم دل خود خوش میدارا» دل گفت که: «احسنت! چنین باید2 کار تونیز 1034. ک. زرراکه همه ملوک دارند نیازاز پیش لبت شکستهدل آم از رشک، شکسته گشت رنگ رخ من چون بررخ زردیدزدندان توگ 1035. ک.

گستاخی کرد باتوهرکس آغاز؛ دیدی که زخوی خوشت ای مایهآ ناز گستاخی ک گه پیش رخ توگل ستان افتد باز گه پیش قدت سروکند پای دراز 1036. ک.

یکبار3 به پاسخم نگشتی دمساز صدبار فزون سوی تو کردم آوازیکبار2بهپا ای صورت تو صاف تر از صورت خم از خم تهی چوآب میآمد باز

ش گرغصهآ امروز نبودی زپسش 1043. ک. می رفت نشسته گردره برزلفش بربوده بسی گوی زعنبر زلفش ناگه دل وجان خویشتن رادیدم باخاک برابر شده اندر زلفش

چند به دست حرص برزهره خویش در ششدره طمع نهی مهره خویش نان پیش که چرخ برکشد دهرة خویش باری بردار از جهان بهره خویش 1045. ک. در خدمتت اردمی بپایم چوشمع در شیوه چشم خوش برآیم چوشم عشاق قلندریم وشرطست که ما آن شب که نسوزیم نپایم (؟) چوشمع 1046. ک.

نه لایق حال ماست سودای عشق پیرانهسراز چه خاست برنای عشقنهلای من کهنه شده ز عشق تو تازه شدم الحق چه نکوست کهنه بیرای عشق 1047. ک. در خنده شوم چوغنچهآ اندهناک کزباد فنا شود گریانم چاک

نم باکی نیست چون شمع مرازندگانیست هلاک از کشتن وآویختنم باکی نیست 1048. ک. ای نام توفهرست دوصد بارزسنگ وی پست به قدر و در جفا تیزآهنگ بسیار به زانوی1 آمدستی چون چنگ زان زیرفراخ داری وبالاتنگ 1049. ی.

گون رایت گل منسوخ شدهزروی توآیت گل ای ms167 درصف حسن تونگون رایت گل صد خرمن گل فدای رویت، نی نی پیداست که تا کجا بود غایت گل 1050. ک.

زمان به خدمت آیم ز بهر زمین بوس به حضرت آیم چون کلک ضعیف ارچه نپای تو دمی بر دست کسان به سربه خدمت آیم

کزتنگدلی دشمن جان خویشم چه مرگ و چه زندگی ازین پس پیشم من کز تو جدا شوم ز مرگ اندیشم؟

ازناخن شرم، روی خود بثراشیم درپای تو گر به دست خود سر پاشیم ازناخن شرم ر جان پیشکشت چومردمان میآریم یعنی مانیزاز گدایان باشیم 1062. ک. ای داده امید وصل توزندگیام وی کرده فراموش حق بندگی ام تا بیراکند چرخ جمعیت ما، مجموع شد اسباب پراکندگی ام 1063. ک. خون میبارد ز شرح افکندگیام ناکامی را دریست برزندگیام درددل1 ورنچ تن و سرگردانی، جزویست زدفتر پراکندگی ام 1064. ک.

کس مینخرد به نیم جوبندگیام ازبس غم گونه گون پراکندگیام کس مینخردبهز پیرامن رخت من نیارد گردید، گرمرگ بداند صفت زندگیاما

در آرزوی تودربهدر میگردم عمریست که من درین سفر می گردم لاغر چومیانت شدم ازبس که چوتو زیروزبر کوه و کمر میگردم 1067. ک. یاری که رخش ماه ختن میخوانم عشق رخش از برگ سمن میخوانم دی گفت مرا: «کجای ای عهدشکن؟» یعنی که: «تورا به خویشتن میخوانم» 1068. ک.

کی پای کشد از خط توساغر من اکنون که فلاح نیست اندر سر من کی پای کشد از خط:

م چوخروه چشم جزبر می لعل چون تاجش اگراره نهی بر سر من 1069. ک. تا چند به زیر بار غم فرسودن؟ وین باد غرور را هوس پیمودن روتن بنه وزسربرون کن سودا عالم به مراد تونخواهد بودن 1070. ک. ای کرده ززلف پرزعنبردامن بازلف تودرکشم زمجمردامن در دامن غم پای چگونه بکشم تاتوسرزلف میکشی دردامن 1071. ک. هرگه که درآیدت غمی پرامن بنشینی و پرکنی ازآنم دامن وین هم زعجایب جهانست که تو شادی همه تنها خوری و غم ب

من زبان او روشن کرد ورونه که خبرداشت زسوزدل من؟]1 1073. ک. هم هیچ نبود لاف غمخواری من هیچ اصل نداشت ms169 گریه وزاری م بنگرکه هنوز زندهام بیرخ تو باآنهمه دعوی وفاد

با آنهمه دعوی وفاداری من 1074. ک. هست از می عشق تا به لب ساغر جان ای لعل تورازیر نگین گوهر جان یک شب بینی چوشمع ماراز غمت جان در سر تن رفته و تن در سر جان 1075. ک. لطفی بکن ای جان گرامی و مکن بسیار جفا برین دل بیسروبن کز سرزنش تومینیارد که دمی از دست توسر برآورد چون ناخن 1076. ک. عمری به تکاپوی بیستیم میان تا باز رسیدیم بدان جان جهان امروز حقیقت بودار میگویم: کزبس که دویدیم رسیدیم به «جان» 1077. کی. تابوددل سوخته در صحبت من، اندوخت مراز محنت از دولت من وامروز که راه سوی خطت دانست، خود می نکند نگاه در سبلت منا 1078. ک. احوال بداندیش پریشاندیدن، خوش ترزلب امید خندان دیدنا ازدیدن روی دشمنان را صد بار، بهتر باشد قفای خصمان دیدن 1079. ک. جانا به خلاف رسم خوش خویی کن با من چورخ خود همه گم شددل من به زلف تاریک تودر ای چشم و چراغ بنده «دل جوی »کنا

علم توازل رابه ابد پیوسته ای ذات توراه بر صفت دربسته علمت در راه تواز غایت سرگردانی دست عمل و پای امل بشکسته 1094. ک. ای روز بیا گرز من آزرده نهای وی شب بروار میخ (؟) فروبرده نهای ای مهر بتاب اگر بیفسرده نهای وی صبح بزن دمی اگر مرده نهای 1095. ک. از بالش نقرة بناگوش توجای بگذاشت سر زلفت وآمد درپای آری نتوان نهاد بر بالش سیم سر کزپی خاک آفریدمست خدای

در خون من و جان و جوانی منی با این همه ناخوشی منت دارم دوست پیداست بتاکه زندگانی منی 1101. ک. با من دلت اربرسرآزرم شدی، در کار من آخر اندکی کگرم شدی این افسونها که بر تومن می خوانم

ی خوانمگر بر دل سنگ خواندمی نرم شدیا 1102. ک. ای دل تو چوفندق از شکستن برهی

شکستن برهیبیهوده چوجوزبند بر خود چه نهی؟ همچون بادام سخت چشمی تاکی ای مغز تو همچوپسته از مغزتهی 1103. ک. کردانستی که او مراجانستی مانندة جان زدی

مانندة جان زدیده پنهانستی باری چو برین خستدلش رحمی نیست، ای کاش که قدر خویشتن دانستی

بیماری من به چشم در خوش کردی حالم چودو زلف خود مشوش کردیبیمار گفتم که چوآب برکشی از خاکم خود چون بادم به دم در آتش کردیا 1107. ک.

وأزدی بار خود به دلبرنهی هان تابه طمع تن به ستم در ندهی وآزا بنگرکه زپاکدامنی سروسهی بی برگ نمانده یک دم از دست تهی 1108. ک. ای سروروان پاکدامن چونی ای کرده مرابه کام دشمن چونی؟ تا با توبدم مرابدی همچون جان تابی منی ای نگار، با من چونی؟ 1109. ک. ای حاصل عمرم زتوسرگردانی از هجر تومن چه میبرم میدانی. !؟ ازدست بشد کارم اکنون دریاب کانگه که تورارای بود بتوانی1 1110. ک.

ک گلگون خوشتر هرچند بودغم توافزون خوشتر در دیدة خونبار کشم خاک درت کان خاک به ms172 چشم من ازان خون خوشتر

دور لشکر غم برسید حالی تنک پای (؟) ز پشتش بدرید صبرم چوزدور لشکر غم برسید زین پس چه امید دارد از صبر، دلم؟ یاصبرکجاروی دلم خواهد دید 1112. مل. وهوه که دلم به غم کرفتار افتاد

تاددر دست ستمگر جفاکار افتاد با اونسپارم چه کنم بگریزم (4) عشقست، نه بازی چه توان؟ کار افتاد 1113. مل. آلودهدلان و وصل جویان دکرند خونین جگران و دردپویان دگرند بیدردان راز درد هجران چه خبر؟ آن طایفه دیگرند و اینان دگرند 1114. مل. مابین دو «عین» یاراز «نون» تا «میم» بینی «الف»ی کشیده بر صفحهآ سیم نسی نسی غلطم که از کمالی معجز انگشت نیست کرده مه رابه دونیم

ديوان

ديوان

نبذة عن الكتاب

الفهرس