مقدمة

ابسد

تذکرهآ میخانه

بیت

تذ کرهآ میخانه

لمؤلفه

قهثیل

لهولفه

اقوری

تذکرهآ میخانه

بیت

بیته

هرتبهآ اول

عرتبهآ دوم2

مرتبة سوم

مرتبهآ نخستین1

مرتبهآ دوم2

مرتبهٔ‌ سوم2

مرتبهآ اول

شیده اند

ذ گو

بعت

بیت

نذکره میخانه

بیت

بت

تذکرهآ میخانه

تد کر8 میخانه

تذکرهآ میانه

تذکرهآ مهخانه

که بیباده شادی نشاید نمود

ذکر

فراقی

تذکره میخانه

نا

بعته

ت

تذ کرهآ میخانه

و آن آرزوی همه جهان کو

لیت

بیت

ایت

قد کره میخانه

بدت

بعتا

مطلع اول

مطلع دوم

مطلع سوم

مطلع چهار4

مطلع پنجم

تذ کره میخانه

فیت

بیته

تذکره میخانه

بیت

تذکره میخاله

تذکره میخانه

رباهی

فصل 61

تذکرهآ میخانه

تذکره میخانه

گر

قطعه7

علم موسیقی ز جنس نظم نیکوتر بود

وین نه دشوارست کاندر کاغذ و دفتر بود

هردورا سنجیده بروزنی که آن درخور بود

گر دهد انصاف آن کز هردو دانشور بود

کونه محتاج اصول و صوت خنیا گر بود

نی بمعنی هیچ نقصان، نی بنظم اندر بود PageV01P058

از برای نظم محتاج سخن گستر بود

نان خواجه خواستی ، اکرا چا سردمی PageV01P060

یکی محمد مرسل دوم12 محمدشاه

مگر با شهد ان لا آله الاالله(4) PageV01P061

تذکره میخانه

بیت

شیره از خمخانهآ مستی که درشیراز بود

تذکرهآ میخانه

دست ترک الله ms045 بگیر وهم باللهش سپار

نیست حاجت خواهش آمرزش پرورد گار

رباهی

ملکیت ملک سخن این خسرو راست

زیرا که خدای، ناصر خسرو ماست8

تذکره میخانه

تذکره میخانه

چو مقراض زرین بقطع حریر

تذکره میخانه

فصل 89

تذکرةآ میخانه

روضة الانوار

هفاری اینه7)استوبس

جر باومیم وذال(742) رفته

آمده خون حین متضن هلال

میه درصفحهٔ‌ بعد PageV01P077

تذکره میخانه

رباهی

بیت

تذکره میخانه

فصل 102

تذکره میحانه

ذگر

تذکره میخانه

لیش

مطلع

ساقی نامهآ خواجه حافظ

ینی زافلمرل کند رورنار PageV01P092

ق PageV01P093

گر

فصل 112

فصل 113

تذکره میخانه

تذکره میخانهآ

اگر

وست:

ازبیم وقیبان سخن چین که توداری

ساختی بهردلم رشتهآ جان هرمورا

تحبیب السه ح، ص394» ک PageV01P114

فصل 127

تذکرهٔ‌ میخانه

هثنوی

سوی ریاسش خلد بصد عیش و صدطرب

927 %~% 927 PageV01P118

ساقی نامأ مولانا هاتفی

تذکره میخانه

ذگر

فصل 135

خوردن خون شهیدت استکه ساغرزدنست

آتشنده ذیدسیرازه گ PageV01P127

تذکره میحانه

تذکره میخانه

تذکرهآ میخانه

تذکره میخانه

تذکرهآ میحانه

ذگر

تذکرهآ میخانه

سامی س 4102 گ PageV01P143

تذکر، میخانه

ویرانه ییست4 در وی دیوانه ییست عامل

دیوانهیی که زنجیر، اورا نساخت عاقل

دیوانه بی که مجنون، شا گرداوست حاصل

از وی مباش ایمن ، وزمن مباش غافل PageV01P145

دفعش بهفت ملت، واجب چودفع صائل(1)

قاریخ فوت مولانا اهیدی

ساقی نامهآ مولانا امیدی

ح PageV01P150

وحر

له تذکرهٔ‌ میخانه

فصل 162

تاریخ

با او شرف ز ملک جهان توامان شده

968 PageV01P153

فزل

گ PageV01P154

لخلاصهالاشعار، نسخه شماره 24ا مجلس شورای ملی»

لاهفت أقلیم»

چه آمید رستکاری، رتو شوهساز باشد

بروز حشر چو پزسند ماجری ازتو PageV01P156

بیته

فصل 174

ما ترالآمراء جا ص107تا4115 ms102 گ

تذکرهآ میخانه

:گ

تذکرهٔ‌ میخانه

گارنامه

خسروشیرین

تذکرهآ میحانه

تذکرهآ میخانه

تذکرهآ میخانه

تذکرهآ میخایه

بیت

فصل 186

فزل

گشتیم هیچکارهٔ‌ ملک وجود خویش

بیاختیار اگر نشوی در سجودخویش

حاکم تویی در آمدن دیر و زود خویش2

رفتم که پردهیی بکشم برنمود خویش2 PageV01P183

قفلی زدیم بر در گفت و شنود ms117 خویش

حاشا که مازیان تو خواهیم وسود خویش

تاریخفوت وحشی

شویندهٔ‌ آلایش هر بود و نبودست PageV01P184

مفتاح در گنج طلاخانهٔ‌ جودست

کان زر ازو ، هرچه فرازست و فرودست

در بوته گداز زرو نه نارونه دودست

از هردو عجب اینکه نه بود ونه نمودست

وین طرفه که دروی نهزیانست ونه سودست

مارا چه زیان عدم و سود وجودست PageV01P185

تد کره میحانه

تا4 جامه درانیم ، ره جامهدران زن

تو نیز بجو ساز خود و زخمه بر آن زن

خنجر کن و4 زخمثر بدل بی جگران زن

زآن رشته گره برپر بیهوده پران زن

بر طنطنهآ کوکبهآ ms118 تاجوران زن

برجمله صلایی ز کران تا بکران زن

این نغمهآ مستانه بگوش دگران زن

بردار انا الحق سر منصور برآرد

آتش ز نهاد شجر طور برآرد

خورشید ز جیب9 شب دیجور برآرد PageV01P186

صد مردهآ سرمست ، سر از گور بر آرد

ماتم ز شعف زمزمهآ سور برآرد

صد العطش از سینهٔ‌ کافور برآرد

تا آن میش از مست وز مستور برآرد4

آن6 نغمه بر آرد که ز جان دود بر آید7

تا زاهد پیمانه شکن8 شیشه گرآید

از راه نفس بوی کباب جگر آید

جان رقص کنان بر سرآن رهگذر آید

مانند مگس کو بسلام شکر آید

هر نالهاش از عهدهآ صد جان بدر آید PageV01P187

تذکرهآ میخانه

نی آنکه چوما1 از دوجهان بیخبر آید

رندیم و خراباتی و فارغ زجهانیم

ایمن شده از دردسر کون و مکانیم ms119

بی کیسهآ بازارچهآ سود و زیانیم3

وین طرفه4 که اندر گرو رطل گرانیم

قصاب غرض را5 نه سگ پای دکانیم

اما دگرانند چنین ، ما نه چنانیم

چیزی بجز از باده و ساغر نشناسند

درویش ندانند و توانگر نشناسند PageV01P188

دور فلک و گردش اختر نشناسند

آن چشمه که میجست3 سکندر نشناسند

غیر از می چون خون کبوتر نشناسند

شادی زغم و زهر ز شکر نشناسند

فردوس ندانسته و کوثر نشناسند1

خوش میگذرانیم جهان گذران را

نشنیده کس آوازهآ اندوه جهان را

از کوثر واز حور7 فراغت دل وجان را

خود گمشد و گم کرد زخود نام ونشانرا8

هر کس که در و خورد یکی رطل گران را PageV01P189

صد جوش درینراه هم این را وهم آنرا

هر گوشه هزاران و نیالوده دهان را2

خواهم برمش نام، ولی آن جگرم نیست

اینست که زنازی ازو در کمرم نیست

در حلقهآ تسبیح شماران4 گذرم نیست

پایم شد و گم9 گشت و سراغی زسرم نیست

گیرم پی خدمت که طریق دگرم نیست

آن کرد، ازو غیرت دین بیشترم نیست8

تا بستن زنار بگویم خبرم نیست

زنار مغان بر سر1 بازار ببندیم

تسبیح بتش4 بر سر هرتار بیندیم

هرچند گشایند، دگر بار ببندیم

آن به که ز دعوی در گفتار ببندیم9

آن عشق که برخویش بمسمار ببندیم8

پیداست چه طرف از در خمار ببندیم9

راء سخن مردم هشیار ببندیم

آیم بدر صومعهآ زاهد دیندار

بیرون فگنم از در او4 صد بت پندار

آرم بدر صومعه صد حلقهآ زنار14 PageV01P191

تذکره میخائه

آیات کلام صمدش بر در و دیوار1

چیزی بمیان نیست مگر4 جبه و دستار

بس تجر به کردیم، همان رند قدح خوار2

بر مست نگیرند سخن مردم هشیار

حرفی که بانجام برد پی8 نشنیدم8

از تنگ گمانی11 بیقینی نرسیدم

ییک در نگشود ارنه زصدقفل ، کلیدم13

غیر از ورقی چند سیه کرده ندبدم

هر مسألهٔ‌ عشق کز ایشان طلبیدم

آن میطلبی16 گفت که هر گز نچشیدم PageV01P192

بادرد کشان باز بمیخانه دویدم

کز بخل خسیسی شوم ، از حرص لئیمی

باید زپی جان خود افروخت جحیمی

نه بستهآ امیدی و نه خستە2آ بیمی

یک گوشهآ نان بس بود و پاره گلمیمی

در یوزهآ هر سفله بود عیب عظیمی

دهروزه3 بسازم ، نه بقرصی ، که بنیمی

صدسال توان زیست بتحربک نسیمی(1)

کو مطرب و سازی که بگویم بترانه4

کآرند ببازار ، بآواز چفانه

مرغی که نه آبی طلبیدست و نه دانه4

تاریخ زمان5 هست فسانه بفسانه

خاصه ms122 که بود بلبل مشهور زمانه

ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

تا دردسر شکوه کشد پا ز میانه PageV01P194

باید که بشویند زدل ، عالم آبست

آن مرغ که درروغن خود گشته کبابست

آن کبک که آرامگهش چنگ عقابست4

آن ماهی تفسیده که درآب سرابست

تاچون برهم؟ زآنکه رهم جمله خلابست

وقتی که شود شیشه تهی، کار خرابست

خمخانه و7 خمها که پراز بادهآ نابست

بادا سر من خاک کف8 پای خم او

آن خشت که بودست ببالای خم او PageV01P195

خاکی مگر آرم بکف از جای خم او

بنت العنب آن بکر طرب زای خم او

آمی که زند موج ز دریای خم او

با خود برمت گر بتماشای خم او4

مارا که صبوحیست ز صهبای خم او

کز عهدهآ شکر می و ساقی بددآید4

خورشید، قدح ساز و فلک شیشه گر ms123 آید

لطفیست که کردست چو درجام زر آید

آنکس که صدش بندهآ زرین کمر آید

بس خضر سبو کش که ترا درنظر آید

آن وقت که آواز خروس سحر آید PageV01P196

مطلع

فصل 309

مطلع

غمزه بطرز ستم ، عشوه برنگ جفا(1)

یوسف زچه بر آمد و بر آسمان نشست5

در سنگ خاره ذات تو فولادسان نشست

بر ندهتر شود چو بسنگ فسان نشست

فصل 315

زلالش جهانگیر، چون نور مهر

تذکرهآ میخانه

تذکره میخانه

تذکره میخابه

اگر

فزل

عمر درباخته را بار دگر باختهام

ششهزار آیت احکام هنر باختهام

که قدحهای پراز خون جگر باختهام

از دوصد گنج ، پکی مشت گهر باختهام PageV01P216

پکیست نسبت شیرازی و بدخشانی

قبول شاهد نظم کمال(1) نقصانی

خرد ز دیده کشد4 سرمهآ صفاهانی

ترا و او را یکتن بچشم روحانی

مرا بمدح تو فرمود گوهر افشانی PageV01P219

تذکره میخانه

که مصرعش چمنی کرده، بیت: بستانی

که ناخنی بزنی ، یاسری بجنبانی

دپاوی

بیت

تاریخ

کبرنامه ج3 ص4595 گ PageV01P221

تاریخ وفات : «معنی از عالم رفت»1999

مثوکه

بیت

شهر

که بتابیدن سر پنجهآ مردان رفتم

پای کوبان بکجا؟ برسر سندان رفتم2

چون تماشابی خائف بخیابان رفتم PageV01P224

فیته

اگر به هند بخاکم کنند5 اگر به تتار

قاریخ

که آسمان پی پروردنش صدف آمد PageV01P225

تذکره میخانه

شکست برصف دلهای پرشعف آمد

که عمرم ازتو چو درمعرض تلف آمد

فگند تیر دعائی که بر هدف آمد

فصل 355

فیت

فزل

تنها همین نه بامن مسکین عتاب کرد

انداخت قرعهیی ومرا انتخاب کرد

بلبل بباغ آمد و گل هم شتاب کرد

رباهی

زنهار باین راه پر آفات مرو PageV01P227

تدکرهآ میخانه

هوشی داری، تو از خرابات مرو1

کای اوج عرش سطح حضیض ترا مماس

تا اولین دریچهآ او2 طایر قیاس

کز وی علوشان بستاند بالتماس

نی کرده نور مهر زر اندودی لباس

خورشید روشنی کند از ذره اقتباس

بر مغز وبهار هجوم آورد عطاس

کز رفعتش نه وهم نشان داد ونی قیاس

گفتا نعوذ بالله ازین طبع دون اساس

گفتم بصرفه حرف زن ای پایه ناشناس

یعنی علی جهان معانی، امام ناس PageV01P228

زر دارد التماس نحاسیت از نحاس

کیفیتی که کرده قضا نام او نعاس

بیچیده در مشام نسیم صبا عطاس

برقد کبریای تو دوزند اگر لباس

چون بخت من بخواب، که فارغشدی زپاس

مرئی شود زظل بدن صورت حواس

گرمه ضیا کند ز ضمیر تو افتباس

عفو تو عام سازد اگر منع احتباس

شاید که سطح آب شود شعله را مماس

از مهر وماه، جام وز هفتم سپهر، طاس

از آفتاب شعشعه در گردنش قطاس PageV01P229

گیرد بدوش ، غاشیهآ عجز بوفراس

وین حرف با ظهیر توان گفت بی هراس

نسناس را کسی نشمارد ز نوع ناس

بس فارغست خوشهآ پروین زجور داس

بعدی که واقعست میان امید ویاس

نزد خدای عز و جل دست التماس

تا هست گرم ، دورةآ این واژ گونه طاس

چندانکه دانه آرد شود در دهان آس

حص %~% تذکرهآ میخانه

ذگر

ابیات

در دریای نجف ، کان کرم، کوه وقار

عقلاول، که بود مصدر این هفت وچهار:

از سر عجز بدور افگند ازسر پرگار PageV01P235

تذکرهآ میخانه

قصر اجلال ترا فکر مهندس معمار

کسب پهناوری ازوی کند این سبز حصار

پنجه در پنجهآ خورشید کند برگ چنار

ور کند کسب سخاوت زکفت ابر بهار:

بعدازین4 قطره شود مکرمت آموز بحار4

حگایت

که بودش چون زبان برهرسخن دست

ز طبعش بر جگر ریحان دمیدی PageV01P237

تذکرهآ میخاله

لبش وقت سخن تبخاله کردی

که بستی زور فکرش بر فلک راه

صیا ms147 بودی اگر بودی مجسم

ز دور مهر بر مه هاله بستی

چو بحر آفرینش موج کردی

میان خاک وخون چون جان فشاندش

ببزم شاه عالمگیر خواندش7

بمرهم داغ پنهانش بیاسود PageV01P239

لذکرهآ میخاله

که پیدا بود از بیرون درونش

دمی رفتم به آیین عیادت

عنان عافیت از دست داده

نسیم گل تنش را ریش کرده

ز جان خویشتن دلسرد گشته

برای تلخیش شکر بهانه PageV01P241

نهان در استخوانش خاک غربت

روان صد جوی اشک از آستینش

فتاده چون بدریا تار موبی

گرفته خاک غربت دامنش را

ز هم پاشیده اصل امتزاجش

روان گفتم: زعالم اقدسی رفت: 1003

سگی از آستان شاه دین بود

که جان بنمودی از پیراهن او

و ms148 گرنه بر سگ شه ناورد تاخت

که بیمارد و محتاج طبیبان

که چون میرد نهان، مانند فانوس: PageV01P242

همین شمع از برایش اشک ریزد

ن مر انه

گر

تذکرامیخانه

قطمه

برموی4 جلوه میکند این آتشین کمیت

کوسی بنه فلک زده این نههزار بیت

تذکرهٔ‌ میخانه

قیه درصفحهآ بعد PageV01P251

مس تذکرهٔ‌ میخانه

فزل

لله الحمد که احوال بخیرست اینجا PageV01P252

سخن از یار مگویید که غیرست اینجا

برس4 ای خضر که سرمنزل سیرست اینجا

کو سلیمان که همه منطق طیرست اینجا

چه سر قصهآ موسی و عزیرست اینجا PageV01P253

اوله

وله

کآیینهآ خورشید بود در نمد ما

در مملکت عشق بود چار حد ما

نسرین بدن لاله رخ سر و قد ما

راهی سوی فردوس بود از لحد ما

وله

وز شعر من بخوان غزل عاشقانه را

با شعر تر ، ترانهآ چنگ وچغانه را

بر توسن خرد نزند تازیانه را

فرصت وداع میکند امشب بهانه را

در گل گرفتهیی در و دیوار خانه را

عشقم1 بدست داد کلید خزانه را PageV01P255

اوله

اوله

کآیینهآ خورشید بود در نمد ما

در مملکت عشق بود چار حد ما

نسرین بدن لاله رخ سر و قد ما

راهی سوی فردوس بود از لحد ما

وله

وز شعر من بخوان غزل عاشقانه را

با شعر تر ، ترانهآ چنگ وچغانه را

بر توسن خرد نزند تازیانه را

فرصت وداع میکند امشب بهانه را

در گل گرفتهیی در و دیوار خانه را

عشقم1 بدست داد کلید خزانه را PageV01P257

تذکرهٔ‌ میخانه

وله

ابمقدرت کندی قماس چیست

جادؤی بریل قییب تو کو

فارهم آز گشمش این و آن PageV01P259

فصل 493

فطعه

ز فیض رایحهٔ‌ او مشام را خبرست

زمان زمان اثر نور او زیاده ترست

هثنوی

نع خدا خوشست PageV01P263

بیت

در توحید

درتعریف سخن

تذکرهٔ‌ میخانه

درصفت شراب

خطاب با ساقی

تاد کره میخانه

درتعریف بهار

در شکایت روزحار

خطاب با ساقی

خطاب با مغنی

در مدح خانخانان

درتاریخ اتمام سخن

تذکرهآمخانه

درهناجات

میک جرعه خمیازه ام خنده کن(1)

لارزورا نبفنم درکام خوین

گر

فصل 520

تذکره میخانه

کسر PageV01P291

ذگر

حکایت

اوله

ترا

ابر چون گریه نماید لب گلشن خندد

رباهی اول8

رباهی ثافی

تذکرهآ میخانه

بیعت

تذکره میخانه

فصل 534

ت1 اشک که در زاویه دیده مقیمست

گی

تد کره میخانه

مثنوی4

رباهی

واه

قوله

تذکرهآمیخانه

رباهی

رباهی

نر ادی آن بد او کم ساختن است PageV01P307

برداشتنش برای انداختن است

تذکرهآ میخانه

فصل 548

تذکرهٔ‌ میحانه

ب تذکرهآ میخاله

ک PageV01P317

گر

تاریخ

رم ر PageV01P322

ذگر

تذکرهآمیخانه

بیت

که پیش آرزوی عاشقان کشد دیوار

بیت

تاریخ

فصل 561

س تذکرهآ میخاله

مناجات

تذکرهآ میخانه

حکایت برسبیل تمثیل

تذکره میخاقه

تمثیل

تمثیل

حکایت

تذکرهآ میخانه

تمثیل

تذکرهآ میخانه

ی حب الوطن

دف و جام در دست میخواستم

ح تذکره میخاقه

ح تذکرهآ میخاته

که ازصاف نیسان من کشتهیی

در تعریف صبح

تذکرهآ میخافه

در تعریف شب

در تعریف عشق

بگذران بر ملک ملک، پس ازعرض دعا

وی بمریخ نهیب تو رسانیده صدا

ذوق2 در پیش وطرب همره وشادی ز قفا

گفت کای قافلهآ ناطقه را راهنما

گفتمش بر در کیخسرو جمشید5 لقا

کز تو ظاهر نشود نغمهآ خارج ز نوا

سر و در معذرت جرم تو بنشست زپا3

کز تو اینها بظهور آید ؟ لاحول ولا

تو که سحبان زمانی، ز تودورست اینها2

خجلت آثار بیان،8 گفتمش ای هرزه درا PageV01P351

من کجا ؟ حوصلهٔ‌ ساغر جمشید کجا

پرصریحست که در کوزه نگنجد دریا

شرم برتافت بصد وجه4 عنانم بقفا

توبه میکردم ازین آینهٔ‌ عیب نما

نخورم باده گرم دست ببوسد مینا9

بصلاح و بصواب7 و بگناه و بخطا

بر نمی آیم ، تا آنکه نگویی که بیا8

دشمنت صبح طرب را نرساند بمسا

مرم که PageV01P352

ذگر

بیت

ایضا

دیده مشغول بت و دل گرم استغفار بود

کآرزو از ساکنان مجلس دیدار بود5

تذکرفمیخاته

رباهی

بیت

همنتخب النواریح بداونی ج3 ص9299 PageV01P357

ف تذکره میخانه

تذکرهآ میخانه

تذکرهآ میخانه

الهی بفضل خودم ده پناه

پایش نماد، دیکران رایس کرد

گ PageV01P364

ذگر

شعر

نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

به درصلحهٔ‌ بعد PageV01P367

درتعریف بهار

تذکرهآ میخانه

تد کره میخانه

خطاب با زاهد

تعریف میخانه

تعریف اهل میخانه

تذکرهآ میخانه

تعریف میفروش

تعریف ساقی

* تذکره میخانه

تعریف شراب

محطاب بزاهد

مخطاب بساقی

ز بام عمارت بگردون مرو

تذکره میخانه

محطاب بساقی

تذکرهآ میخانه

قسمیه

-تذکره میخانه

تذکرهمیخانه

در تعریف دل

تذکرهآ میخانه

خطاب بناصح

درتعریف عشق

تذکره میخانه

ندکره میخانه

در بیان شام

ب نذکرهآ میخانه

خطاب بمطرب(4)

فزل

فول

تذکرهآ میخانە

وک

لیته

اوله

بوله

اوله

که عاشق هرچه دارد همچو بلبل برزبان دارد PageV01P414

آن باده که گلگونهآ رخسار بهارست

شویندهٔ‌ گرد از رخ گلهای عذارست2 PageV01P418

چون شعلهآ فانوس عیان در شب تارست

گویی که بدخشان بته سنگ مزارست1

در مجلس ارواح .گل جیب و کنارست

گویی که بر آیینهٔ‌ خورشید غبارست

خاک می گلرنگ، به از خون بهارست

آن باده4 که از عکس کند شعله دخانرا PageV01P419

گر دست پپهلو بنهی شیشهآ آنرا

یاقوت کند پارهآ سنگ برقان(1) را1

برخار چمن شعله کند3 آب روانرا

زین باده اگر آب دهی لاله ستانرا ms257

در چشمهآ حورشید بشویند دهانرا

گو مرگ در آغوش بکش شاهد جانرا

آن می که چوجان در بدن شیشه نهانست

حون آتش طور از شجر تاک عیانست

هر راز که در سینهآ افلاک نهانست

پروانهآ جان گرد سرش در طیرانست5 PageV01P420

زان می4 که بر نوررخش شعله دخانست

بر هفتهآ ما بار شب جمعه گرانست

اول سخن از دعوی غن رمضانست

از باده لبی تر کن و مضراب زنان شو

بر همزن هنگامهآ ماه رمضان شو

در عیش ، توهم از خدم پیر مغان شو

ازنغمه عوض بخش دل درد کشان شو1) PageV01P421

در جرعهآ تأثیر کن و ساقی آن شو

برخیز و بآوردن خورشید روان شو

چون مهر بمشاطگی شاهدکان شو

پشت شجر طور شکست از شجر خویش

گیرد سر صدشمع ، بمقراض پرخویش

خورشید تعقل نکند4 بر ms258 ز بر خویش

سوزد بر او شعله سپند شرر خویش

خورشید ببازار نیارد قمر خویش

خشت سر خم گربنهی، زیر سر خویش

تا چند بسازیم بخون جگر خویش

تذکره میخانه

در قافلهٔ‌ اهل ریا هرزه درایی

در مکتب عرفان خدا ، لفظ خدایی

در کشور دنیا زپی کسب هوایی

قانع شده از باغ به پیغام صبایی

هر روز ازین خطه گریزند بجایی7

از غایت تزویر بپیچند ردایی

ساقی برسان جام مسی رنگ زدایی

آن روضه که سروو گلش از شیشه و جامست

تا بر زبر او برسد، ماه تمامست

چون شام از آنجا گذرد صبح خرامست

نشنیده که در صحن حرم صید، حرامست PageV01P423

اینجا بد ل تاج ونگین، شیشه وجامست

زان نقد که اکسیر زر ناقص کامست

خورشید نهان در پس صدپردهٔ‌ شامست

هر لب ما بوسه به پیغام فرستاد

افروخته گشت و سوی ما جام فرستاد

آتش ، بر او شعله به پیغام فرستاد

عکسش بسر تیرگی شام فرستاد4

هر شام ، قمر را ز پی وام فرستاد

صد فقره ز تهدید4 ، سوی دام فرستاد

این ، قسمت رندان5 می آشام فرستاد

م تذگره میخانه

بر درد کشان خیل الم را ظفری نیست

وین طرفه که درساحت او شوروشری نیست

موقوف بآمد شد شام و سحری نیست

وین طرفه که برباده ملرا ظفری نیست

ساقی بگه فیض، کم ازماه وخوری نیست1

چون قطرهآ او در دل آتش شرری نیست

یاقوت صفت قطرهٔ‌ اورا ضرری نیست

آن آب که گویی خلف آتش طور ست

در فصل زمستان بدل موی سمورست

صد شعلهٔ‌ افروخته در حبس تنورست4

فرقی5 که در آیینهآ خورشید و بلورست PageV01P425

در حلقهآ ماتمزد گان مایهآ سورست

چون بندهٔ‌ عاصی بشب اول گورست1

زانگونه که در کاسهآ سر ، عقل ضرورست

گویی که سر از روزن خورشید بر آریم

تا حسن سراپای ترا در نظر آریم

هر در که ز دریای تفکر4 بدر آریم

چندانکه ز بستان طبیعت1 ثمر آریم

س تحفه که از ملک قضا و قدر آریم

برحنظلش ار تنگ شکر صد حشر آریم

آن لحظه که با ساقی و ساغر بسر آریم8

تذکرهآ میخانه

گویی که کتانپوش ، بمهتاب نشستیم

بر2 پهلوی اینطایفه در خواب نشستیم

در مرگ وفاداری احباب نشستیم

چون قطرهٔ‌ نیسان بته آب نشستیم

بر خوان دل خود بمی ناب نشستیم

آسوده ز درد سر اسباب6 نشستیم

با کشتی صد پاره بغرقاب نشستیم

آن به که لب از شکوهآ بسیار ببندیم

طنبور صفت بر تن7 خود تار ببندیم

بهر“ ورق عیش و طرب تار9 ببندیم

راه نگه دیدهٔ‌ اغیار ببندیم10 PageV01P427

چون آتش سوزان ره هر خار ببندیم

از دود دل و آه شرربار ببندیم

بر خویش در عیش بناچار ببندیم

در کعبه چرا جای دهم خیل صنم را

چون جای بپهلوی وجودست، عدم را

بر شعله چرا جلوه دهی شاخ4 بقم را

آتش بدرون گرم زبانان عجمرا

با آهوی صحرای ختاا صید حرم را

ساقی بگشاید در گنجینهآ جم را

تا برق شود خرمن دیرینهآ غم را

در بحر غم افتاده ، چو ماهی بسرابی

چون در دم طوفان بسر بحر ، حبابی

چون نقطهآ بیهودهآ کاتب بکتای

این چرخ نگون همچو پلی برسر آبی

کاری ، که یمحشر بودم چشم توابی

افتند بدنبال سرم خیل عذابی3

گر ساقی کوثر دهدم جام شرایی

، PageV01P429

اکر

بیت

هینوی

(مآثررحیمی ج3 ص 41153 گ

فت اقلیم* گ PageV01P432

قطعه

لیعت

گر

تذکرهٔ‌ میخانه

مثنوی

رباعی

بیت

بیت

تذکرهمیخانه

بیت

من خسروشیرین

من صفت فرهاد

و(5

اوله

نذکرهآ میخانه

غزل

که خانه را چو بود رخنه آفتاب در آید PageV01P448

تذکرهٔ‌ میخانه

واه

شهر بهم خورده ، کآفتاب گرفته

همچو در خانهآ خراب گرفته

قصیده

تذ کر امیخانه

ذگر

نیست قورانا. دیدی،وور کاری دیگرست PageV01P456

رباهی

حیفست که لوث دامن کس باشد

بایک سرخر، دو گوش خر بس باشد

العولفه

تاریخ فوت فغفوره

تذکره میخانه

چون آتش گل، تیز ز دامان بهارست1

و آن نور فروزنده که سوزندهآ نارست

گویی که لبالب دهنش از لب یارست

صد مست چو منصور بخمیازهآ دارست PageV01P461

چون طرهآ پرتاب که بر روی نگارست

نی خشت بود بر سر خم، سنگ مزارست

روزش نشماریم ، اگر روز شمارست

بر آینهآ دیدهآ او نور، غبارست PageV01P462

هر طر کین جوه ر حسارهیی

وای اگر بوسه نمکچش دهد

عمری بپای تیغ بسر بردهایم ما

پروآله را نسوحت ملر در حضور خویش PageV01P463

صد دام ز مرغوله بمرغ1 چمن افگن

وز شاخ نوا، برگ گل ویاسمن افگن

کوس طرب از نغمه، چو گل در چمن افگن

از نغمه بپستی ز بلندی ms283 رسن افگن

صد چاک ز بیطاقتیش در کفن افگن

این هرزه درا را نفسی از سخن افگن

بس طرهآ تحریر ، شکن برشکن افگن

از زخمهآ مضراب ، سرش از بدن افگن

گو ساقی و4 آنگاه بدریای دن افگن

گو بود و نبود همه یکرنگ بر آور PageV01P464

از پرده بآواز دف و چنگ بر آور

صد لاله ستان از ته این سنگ بر آور

راه حرم از منزل و فرسنگ بر آور

از طینت او حسرت اورنگ بر آور

طوفان غمم تا بشتالنگ برآور1

این خوشهآ افسرده ، ز آونگ برآور3

از آینه آن صیقل چون زنگ برآور4

ناموس من از دایرهٔ‌ ننگ برآور

یکدست گرفتیم صمد را و صنم را

در کاسهآ سر ریختهام حق قدم را

عیسی بدم آب دهد معجزدم را PageV01P465

دیریست که نه بیش شناسیم و نه کم را

برجای بصر نصب کند قوت شم را

پروانهآ معزولی قندیل حسرم را

با چاشنی مستی ماا ذوق نعم را4

زاهد ! نخورم جای میناب ، قسم را

مستان چه شناسند ، عرب را وعجم را

از بهر دل ما دل انگور فشردند

زان از کف پا4 آبلهآ نور فشردند

بر گنج گهر، پای4 چو گنجور فشردند

پایی که بداغ جگر طور فشردند

آلودگی از دامن مستور فشردند PageV01P466

م تر

آن باده که گویی زلب حور فشردند

بیجا گلوی دعوی منصور فشردند

چون نای نی و شه رگ طنبور فشردند

آنروز که در مغز جنون شور فشردند4

گل میشکفد بلبله را از سر منقار

صد پرده ز مرغوله فرو بسته بهرتار

نبود عج ار نور دهد دیدهآ مزمار

گویی سر پیکانست همه تالب سوفار

می برد دگر خلوت ما5 بر سر بازار

ای مطرب ms285 مستان! ره مستانه نگهدار

چون شیشه چکد بادهام از طرهٔ‌ دستار2 PageV01P467

گر کوزهآ خالیست، وگر آدم هشیار

ما کاسه نگیریم ، مگر کاسهآ سرشار

بردوش، سبوگیر ، که سجاده گرانست

یک گام ز خود پیشترک، دیر مغانست

اینجا نه شب جمعه ، نه روز زمضانست

دانی که چه خون در جگر شیشه گرانست

گر شیشه همان نیست، چه شد سنگ همانست

در بزم بهاریست4 که در عین خزانست4

تا دور دگر هستی ما را که ضمانست؟

صد شکر که جان در گرو رطل گرانست

این لجهآ اخضر که محیطش بکرانست: PageV01P468

چون شیشه یکی پنبهآغفلت بکش از گوش

بنگرچه صداهاست درین میکده، مینوش1

باری چوهمی کوشی، درعیش وطرب کوش

از دست منه بادهٔ‌ چون خون سیاوش

از باده کجا4 گل شود این آتش خسپوش

تا مست از آنجا ببرندم بسر دوش

صد مرحله بیشست زما تا خرد وهوش

کردیم غم و محنت ایام ، فراموش

طوفان زتنور خم ما یک کف سرجوش

خوشتر، که رسداز کف خضر آب حیاتی PageV01P469

گر هست همینست2 حیاتی و مماتی

نه در غم فکری و نه در قید نجاتی

کس را نبود بر سر ما خط و براتی

در میکده افشرده چو خم پای ثباتی

ما را رسد ارهست بمیخانه زکوتی7

در مذهب ما نیست جزین صوم وصلوتی

از خاک در میکده خوشتر ، عرفاتی

در جام بریزبد مگر شط فراتی8

میخور که همین یکدمه فرصت، همهدم نیست9

بی سکهآ شه ، رونق بازار درم نیست PageV01P470

یک قطره زمی تابوجودست . عدم نیست

امروز که در کوثر و تسنیم تونم نیست

این کفر که میگفت: به بتخانه حرم نیست؟

در محمل ما، کعبه روی2 غیرصنم نیست

سر کردن اینراه ، بدستست ، قدم نیست

سو گند پپایخم اگر نیست، قسم نیست

از خویش سبکبار شو و رطل گران گیر

خودر اجومسیح و خضر از درد کشان گیر

خود را بدر از دایرهٔ‌ نام ونشان گیر

تا دست دهد ، ساغر می را بضمان گیر

آندم که لب جام نگیری، کم جان گیر4 PageV01P471

آنروز تو سالی نه ، که ماه رمضان گیر

یک چام به از ناز و نعیم دوجهان گیر

چون خم بدهان خشت، بجایته نان گیر

گو موجهآ طوفان زکران تابکران گیر

افضل خان دکنی1

قطعه

رباهی

PageV01P474

مرتبهآ تانی

دارند

لمؤلفه

ذگر

: همآثرالامراء ج3 س442م4451 گ PageV01P481

تذکرهآ میخانه

تد کری61

ب تد کره میحانه

تذکرهآ میخانه

تذکره لمیخانه

1)

غم روزکار اسخوانم بسوخت PageV01P494

تذکره میخانه

درایر ان ومین چون چراغم بروز

در ایران چنانم که در ms300 دیده خس

چو عمر شده باز نایم ز یس

عی

ذگر

قطعه

فصل 951

شعر

کسی داد از که خواهد ms302 کآسمان هم خوی او دارد

رباهی

کآن دنگ گل از کفش2 چکیدن نگرفت

گویی سامان آفریدن نگرفت

رباهی

ب تذکرهآمیخانه

مطلع

شام بیرون میروم چون آفتاب از کشورش

مطلع

کز ms305 شرفشد پنجهآ خورشید، دستمشتری

تدکر8 میخانه

رباهی

وله

تذکره میخانه.

فصل 968

فصل 969

تذکرهآ میخانه

تذکرهٔ‌ میخانه

تذکره میحانه

تذکرهآ میخانه

«خلاصة الاشعار)

برفات* PageV01P519

بس طرفه نرآیسست که این کاسه نگوئست

در ملک حدا باید اکرآب وزمینی

ریست متادی کسهدلی برسر دینی PageV01P520

تدکره میخانه

در دار مکافات جهان، وسم چنینست

قیه درصفحهٔ‌ بعد PageV01P522

چن ممیزی ک دودکنه دورم «فکننو (1)

غرا.عامره (ص 414) PageV01P523

ذگر

رباعی

اسه الشعار گ PageV01P527

فصل 989

تا صبح ، سر ناله ببالین اثر بود

پاداش وفا لب بلب تنگ شکر بود1 PageV01P528

تذکره میخانه

در لاله و گل رفته فرو تا بکمر بود

در وقت نظاره دلم آسیمه نظر بود3

اهسته ، که اسمان نداند

آن دیده که تاصبحشدن خون بجگربود1

آن گوش که دل کنده ز آواز خبر بود

یا6 نامزد از چرخ، مرابخت دگر بود

بیگانه خرامست ، ولی با همه رامست

ز آن جمله یکی آرزوی شاهد کامست

زان تیغ که خوش خفته در آغوش نیامست9

گرخود همه داغدل و دردست که خامست11

خود آنکه درو غوطه نخوردست کدامست PageV01P530

تدکره میخانه

مشت3 خس و خاشاکی و دردست سبایی4

در یوزه5آ دیدار کنی ، عشوه گدایی؟

ایمان بنگاهی دهم و دل با دایی

نوبر نکند گرمی بازار روایی

بفرست خدایا گره از بخت گشایی

یک جنبش ابروز تو و زمن سر پایی8

تا عشق تو در کار دلم کرد ms321 دعایی

شادی کده باد ، ار بودش میل دوایی

از11 دوزخ اگر سبز بود خشک گیایی

جز بر سر آتش نکند نشوونمایی PageV01P531

بهتر ز تو در دعوی عشق تو گوایی

پیراهن او تا سر دامن بدرانم

ابرام ملاقات نکردی حدثانم

کز غیرت تو هر سر مو گشته سنانم

سو گند بجان تو که از بی هنرانم

ز آنسان که دلت خواهد، من بعد چنانم

در سینهٔ‌ افلاک همان راز نهانم

هرجا که مهی دست بتیغست ، کتانم

خرمهره پیش لولوی لالا همی برم

غیرت صبح شو ای سینه، صفای تو کجاست

آخر ای دل اثر تیر دعای تو کجاست

قلهآ حاجت و محراب دعای تو کجاست

ای گلستان وفا مهر گیای تو کجاست

شاعر ساحر اعجاز نمای تو کجاست

به وزد صحت در سقم شفای تو کجاست

دعوی بندگی و لاف وفای تو کجاست

چه مقید شدهیی ، ترک فنای تو کجاست PageV01P534

نعم ماقال :

ی کشد زهر اگر اندک اگر بسیارست

همه جا از تو به فریاد که جای تو کجاست

من بی حوصله را تاب لقای تو کجاست

تا درین گوشه بدانند که جای تو کجاست

آخر ای غنچهآ دل کوی صبای تو کجاست

منقول از سفینه یی ازقرن یازدهم %~% گی PageV01P535

ذگر

تذکرهآ میخانه

هثنوی

رباهی

با عبرتی از جهان پرافسوس است؟

تارش همه تار ریش دقیانوس است

تذکره میخانه

قصیده3

در آمد از در من4 نیمشب خیال مثال

چو سایه دود دل عاشقانش از دنبال(1)

بهاله رفته چو مه ساق پایش ازخلخال7

نهاده معجز حسنش بروی آتش خال

چو بر5 کنارهآ کوثر یکی شکسته سفال

طپانچهها ms327 برخ شمع9 میزد از پروبال1)

میان سینه ولب روح قدسش استقبال

چه گفت؟ گفت که ای یارنابسامان حال PageV01P541

کناره جوی چوغم، پاشکسته1 همچوملال

بر4 آسمان نکند سیر ، جز بسمت زوال

بشام هجرت پوشم لباس روز وصال

بمی ز صفحهٔ‌ خاطر بریم گرد ملال

چنانکه شیر زپستان مادران اطفال9

چو ماه چارده پرنور گشت11 جام هلال

بیکد گر بسرسوختن14 کنند جدال

اگر بپای نهندش سلاسل و اغلال PageV01P542

تذکرهآ میخانه

زچاه، ماه مقنع نموده است جمال1

چوسنگ شیشه گدازد زگرمیش تمثال2

شود پیاله مشبک بصورت غربال PageV01P543

گز فمزه بدل تیرجفاهم ننشیند

ابیات منتغحب

همچون چراع گور بویراکه سوختیم PageV01P544

چوقطرمهای عرق،1 لعل از ms328 مسام جبال

که سرخ رو شود از وی صحیفه اعمال3

بروز روشن بیند بر آسمان اشکال4

چو جام لاله ز صافی و درد4 مالامال

که توبه کارم از ارتکاب این افعال5

س PageV01P545

ذکر

تذکره میخانه

رباهی

مثنوی

رباهی

له

تذکرهآ میخانه

فصل 1089

لمولفه

«مآثر الامراء ج 2 ص4791 گ

داغ آشوب ازو بر دل شیدایی هست PageV01P556

تذکرهآ میخانه

تذکره میشانه

تذکرهآ میخانه

تذکره میخان

تذکره میخانه

تذکره میخانه

تذکره میخائه

ابیات

ذگر

لمؤلفه7

تذکره میخاته

PageV01P573

بیت

کذکره میخانه

رباهی

ابیات2

قیت

رباهی

تذکرهآ میخانه

غزل

از روی نکو پرده برانداختهیی چند

کآنچه تو میطلبی بر یاء تونیست

بقیه در صفحهٔ‌ بعد PageV01P580

تذکره میخانه

عرفات

ت %~% ته PageV01P581

ذگر

تذکرهآ میخانه

تذکره میخانه

خلاهة ال شعار PageV01P588

ذگر

فیسته

چنان بلند ، که برخاک میکشد دامن(4) PageV01P589

فصل 1131

هکرم من درمیرفت ی بیاد ذدشرم دنه ساخر میرفت

که حمحو ونگ خنا میرود بهار ازدست PageV01P592

ذگر

رباهی

وله

ابیات6

لمؤلفه

فصل 1139

سرقصیده1

شکوفه ریزد از شاخ ، بر سر نخجیر

که شعله چون می گلرنگ بگذرد زحریر

برادرست و جهانرا بیاد گار، ظهیر PageV01P601

بسوی اهل هنر ، خاصه این فقیر حقیر

شد از تصور آن تلخ، در مذاق فقیر

که هیچکس ننماید رهش مگر تقدیر

بود چو نور بصر در جمال مهر منیر

نمیرسد بسر خامه از بتان دبیر

نهاد پایهٔ‌ کرسی بدوش چرخ اثیر

برسم تحفه ز دریای طبع و کان ضمیر

تذکرهآ میخانه

حکایت؟

فصل 1154

بالات الشعر1ء س،75، سرو آزادس 4،1 گ PageV01P608

تذهرهمیخانه

ذگر

بیت

تکلف بر طرف امروز از آن لب کام میخواهم

تذکرهآ میشانه

ازوست PageV01P620

یقیه در صفحهٔ‌ بعد PageV01P623

لیه درصفحهٔ‌ بعد PageV01P624

کک در میانه

رباهی

وله

وله

فصل 1170

فصل 1171

تذکرهمیخائه

تذکره میخانه

بیت

*انتخاب از عرفات* گ PageV01P635

رباهی

ابیات

قطعه

بمیدان غم4 مرد شیرافگنست

تذکره میخانه

عبح صارق PageV01P641

ذگر

تذکرهآ میخانه

فصل 1184

ی

فصل 1186

تذکرهآ میخانه

آن می که رخ ساقی ازو رشک بهارست

می در ده و انگار که او سنگ مزارست

اکنون دهنش پرشده7 از خون وفگارست

زین رشک که پیوسته لبش برلب یارست

گر نور ms392 مه و مهر در آید چو غبارست9 PageV01P651

یا چون1 دم شمشیر بود یا دم مارست

کار همه احباب ازین در بنظامست

جان بهر نثار قدمت بر لب جامست

جامی که لبالب نبود میوهآ خامست

خورشید حیات همه کس بر لب بامست3

ما را ز ازل گوشهآ میخانه مقامست

دامیست که پیمانه درو حلقهآ دامست

در مذهب ما رد قدح ، رد سلامست4

گفتند که مارا طمع از حلق حرامست

هر توبه که کردم چو دل خویش شکستم PageV01P652

از دام مسی ناب مپندار که جستم

کم داد بمن باده و پنداشت که مستم

چون شیشه زجاجستم وچون جام نشستم3

چون لاله نمایان شده داغ از کف دستم